I SA/Wa 2021/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku K. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia, że zespół pałacowo-parkowy stanowiący część majątku [...], gmina [...], znajdujący się na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 1,56 ha, nie podpadał pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13, ze zm., zwanego dalej "dekretem"). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej odmówił stwierdzenia, że przedmiotowy zespół pałacowo-parkowy nie podpadał pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. K. G. (skarżąca) wystąpiła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z wnioskiem z dnia [...] marca 2010 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] września 2013 r., o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 r. z uwagi na rażące naruszenie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu poprzez jego zastosowanie do zespołu pałacowo-parkowego w miejscowości [...], który zdaniem wnioskodawczyni nie podlegał przejęciu z uwagi na mieszkalny charakter. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 r. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że zgodnie z literalnym brzmieniem przepisów dekretu nie ma podstaw do wyłączenia zespołu pałacowo-parkowego spod postanowień dekretu, a skoro rozstrzygnięcie zawarte w kontrolowanej decyzji nie stoi w oczywistej sprzeczności z postanowieniami dekretu i rozporządzenia, tym samym nie ma podstaw do wzruszenia kontrolowanej decyzji z uwagi na brak rażącego naruszenia prawa. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, K. G. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu stwierdziła, że rozbieżność orzecznictwa sądowego nie wyklucza sama przez się możliwości, że jeden z dwóch sprzecznych ze sobą poglądów wyrażonych w tym orzecznictwie jest na tyle wadliwy, że jego przyjęcie przez organ stanowi rażące naruszenie prawa. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ nadzoru wyjaśnił, że przesłankami przejęcia nieruchomości na własność Skarbu Państwa w oparciu o art. 2 ust. 1 lit. e dekretu było spełnienie kryterium powierzchniowego. Bezspornym jest, że przesłanka obszarowa w stosunku do całego majątku [...] w gminie [...] została spełniona. Niemniej decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 r. dotyczyła jedynie części majątku [...] stanowiącej zespół pałacowo-parkowy. W kontrolowanej decyzji Wojewoda uznał, że zespół pałacowo-parkowy w miejscowości [...] stanowił integralną część majątku i nie mógł podlegać wyłączeniu spod działania art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 1999 r., sygn. akt V SA 1970/98). Jednocześnie zgodnie z utartą linią orzeczniczą (uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 1994 r., sygn. akt V SA 535/94; z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt V SA 2998/99) wstępnym warunkiem uznania, że przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 kpa wystąpiła, jest stwierdzenie, że w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Można wobec tego oddzielić przypadki naruszenia prawa spowodowane błędną wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa. W ocenie organu nadzoru w omawianym zakresie nie obowiązywał niewątpliwy stan prawny, nie ma więc podstaw do uznania, że oceniana decyzja Wojewody [...] rażąco naruszała prawo. Zdaniem Ministra, dodatkowo zaakcentować należy, że przyjęta obecnie w orzecznictwie możliwość orzekania co do części nieruchomości oraz koncepcja związku funkcjonalnego nie wynikają wprost z brzmienia przepisów dekretu i rozporządzenia, lecz są rezultatem określonej wykładni prawa. Zatem dokonana przez Wojewodę interpretacja przepisów dekretu, w zgodzie z literalnym jego brzmieniem, polegająca na uznaniu, że nie ma podstaw do wyłączenia zespołu pałacowo-parkowego spod postanowień dekretu, nie może być podstawą do unieważnienia decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Skoro rozstrzygnięcie zawarte w ocenianej decyzji Wojewody nie stało w oczywistej sprzeczności z brzmieniem powołanych postanowień dekretu i rozporządzenia, nie ma podstaw do jej wzruszenia z uwagi na rażące naruszenie prawa. Biorąc pod uwagę całokształt sprawy, Minister stwierdził, że nie ma podstaw do uznania, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] naruszała prawo w sposób rażący. Minister ocenił kontrolowane orzeczenie również pod kątem występowania kwalifikowanych wad wymienionych w art 156 § 1 kpa, innych niż rażące naruszenie prawa. Nie stwierdził jednak, aby w sprawie zachodziła którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, brak jest więc podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. Na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła K. G.. W uzasadnieniu zarzuciła: - naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa, poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą administracyjną, w konsekwencji czego przyjęto niewłaściwe ustalenia dotyczące zastosowania przepisów o reformie rolnej, zarówno w ocenie obszaru podlegającego reformie rolnej, jak i realizacji jej celu, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala zdaniem skarżącej na przyjęcie takich ustaleń, - art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 kpa w związku z art. 140 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i brak ustosunkowania się w uzasadnieniu II instancji do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, - rażące naruszenie prawa, tj. art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez uznanie, że zespół pałacowo-parkowy w miejscowości [...] podpadał pod przepisy dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, podczas gdy nieruchomość służyła wyłącznie celom mieszkalnym właściciela majątku ziemskiego i nie mogła być wykorzystana na cele reformy rolnej. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca zwróciła się do organu nadzoru o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...], w której organ orzekł o podpadaniu pod przepisy art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej części majątku ziemskiego, czyli zespołu pałacowo-parkowego w miejscowości [...]. Zdaniem skarżącej przedmiotowy zespół pałacowo-parkowy nie podpadał pod przepisy dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, ponieważ służył wyłącznie celom mieszkalnym właściciela majątku ziemskiego i nie mógł być wykorzystany na cele reformy rolnej. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zatem kwestia, czy wobec zmiany orzecznictwa sądowego, uznanie przez Wojewodę [...] w decyzji z dnia [...] listopada 2001 r. zgodnie z literalnym brzmieniem art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, że zespół pałacowo-parkowy stanowiący część majątku [...], jako część przejmowanego majątku, który spełniał normy obszarowe, niezależnie od funkcji jaką pełnił, podpadał pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, stanowi czy nie stanowi rażącego naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa skarżąca, odwołując się do obecnego orzecznictwa sądów administracyjnych, upatruje bowiem w tym, że "zespół pałacowo-parkowy w miejscowości [...], jako nieruchomość służąca wyłącznie celom mieszkalnym właściciela majątku ziemskiego, w ogóle nie mogła być wykorzystana na cele reformy rolnej i z tego względu nie mogło być mowy o istnieniu związku funkcjonalnego między zespołem pałacowo-parkowym a resztą majątku ziemskiego". W tej sytuacji wyjaśnić należy, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stanowił art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zgodnie z jego treścią organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od generalnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne, wzruszenie tych decyzji może zaś nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych, oraz zasady legalności ostatecznej decyzji administracyjnej rozumianej jako domniemanie prawidłowości pozostającej w obiegu prawnym decyzji administracyjnej. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w tym przepisie. Oznacza to, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 kpa. W tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest natomiast władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może czynić w postępowaniu zwykłym (w tym odwoławczym), a czego zdaje się oczekuje skarżąca. Skoro zaś stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych zawartej w art. 16 § 1 kpa, dlatego też może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Taka zaś sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Przypomnieć należy, że obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym nie wystarczy samo tylko stwierdzenie o tym, że doszło do takiego naruszenia prawa. Organ zobowiązany jest do wykazania, że uchybienie, jakim dotknięta jest kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja, ma charakter kwalifikowany i stanowi rażące naruszenie prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu. Przy czym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o jego przekroczenie w sposób jasny i niedwuznaczny. Tylko wówczas treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią zaprzeczenie stanu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 września 2000 r. (sygn. akt V SA 2998/99 - niepublikowany) uznał, że "cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny". Taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Reasumując, z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde naruszenie prawa, a jedynie dyskwalifikujące decyzję w takim stopniu, że niezbędne jest zniweczenie wszelkich jej następstw, w taki sposób, jak gdyby od początku nie została wydana. W niniejszej sprawie przedmiotowa nieruchomość ziemska została przejęta na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Zgodnie z tym przepisem pod działanie tego dekretu podpadały nieruchomości ziemskie stanowiące własność albo współwłasność osób fizycznych lub prawnych, jeżeli ich rozmiar łączny przekracza bądź 100 ha powierzchni ogólnej, bądź 50 ha użytków rolnych, a na terenie województw [...],[...] i [...], jeśli ich rozmiar łączny przekracza 100 ha powierzchni ogólnej, niezależnie od wielkości użytków rolnych tej powierzchni. Wojewoda [...] po rozpoznaniu wniosku skarżącej decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. stwierdził, że zespół pałacowo-parkowy stanowiący część majątku [...], gmina [...], znajdujący się na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 1,56 ha, podpadał pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e powołanego dekretu. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że początkowo w orzecznictwie sądowym wyrażany był pogląd, iż w myśl art. 2 ust. 1 lit. e dekretu także rezydencje właścicieli nieruchomości ziemskich przechodziły na rzecz Państwa, jako część składowa przejmowanej nieruchomości ziemskiej, przy czym bez znaczenia była kwestia, czy pozostawały one w tzw. "związku funkcjonalnym" z resztą nieruchomości. W orzecznictwie wyrażany bywał także pogląd, że związek tego rodzaju istniał co do zasady zawsze (rezydencja przeznaczona dla właściciela majątku ziemskiego, jako jego integralna część), gdy część nieruchomości nie była prawnie wyodrębniona. Poglądy takie prezentowane były zarówno w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (patrz np. orzeczenia w sprawach o sygn. akt: IV SA/Wa 1923/06, SA/Wa 1927/06, SA/Wa 2076/06, SA/Wa 843/07, SA/Wa 1213/07 SA/Wa 2299/07 SA/Wa 2304/07, SA/Wa 2453/07, SA/Wa 153/08, SA/Wa 1001/08, dostępne pod adresem internetowym: www.nsa.orzeczenia.gov.pl), jak i we wcześniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (w szczególności wyroki w sprawach o sygn. akt: II SA 2832/95, IV SA 1658/96, IV SA 1146/97, IV SA 2724/98, IV SA 2039/98, OSK 473/04, I OSK 210/05, www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Podpadanie części rezydencjalnych pod działanie dekretu nie było początkowo także kwestionowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego (wyrok sygn. akt III CK 36/02, czy sygn. akt III CK 393/97, publ. OSP nr 10 z 1998 r. poz. 171, gdzie podnoszono brak zasady konfiskaty ruchomości a contrario przejęcia siedziby właściciela nieruchomości ziemskiej). W zakresie tego zagadnienia powstała jednak rozbieżność w orzecznictwie sądów administracyjnych. W aktualnym (po 2006 r.) orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, po podjęciu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2006 r. sygn. akt I OPS 2/06 (opubl. ONSAiWSA 2006/5 poz. 123), jednolicie prezentowany jest pogląd odmienny. Uwypukla się znaczenie tzw. "związku funkcjonalnego" z gospodarstwem rolnym, jako niezbędnej przesłanki dla uznania, że rezydencja właściciela nieruchomości ziemskiej przeszła w myśl dekretu na rzecz Państwa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny również w uzasadnieniu uchwały o sygn. akt I OPS 3/10 (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Jednak w ocenie Sądu okoliczność, że obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych wyraża się stanowisko odmienne od tego, którym kierował się Wojewoda [...] przy wydawaniu decyzji z dnia [...] listopada 2001 r., nie stanowi przesłanki do stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Jak podniesiono już wyżej, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że naruszenie prawa może być uznane za rażące jedynie, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Warto w tym miejscu odwołać się również do uzasadnienia uchwały z 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 2/08, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w praktyce orzeczniczej przeważa pogląd, w świetle którego z rażącym naruszeniem prawa materialnego mamy do czynienia wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem. Nie stanowi rażącego naruszenia prawa błędna interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną, jeżeli jest to jedna z możliwych interpretacji przepisu. Taka zaś sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Dlatego też należało przyjąć, że w świetle zaistniałej rozbieżności orzecznictwa w sprawach dotyczących nieruchomości przejętych w trybie reformy rolnej, trudno byłoby uznać stanowisko przyjęte przez Wojewodę w kwestionowanej decyzji z dnia [...] listopada 2001 r. za oczywiście sprzeczne z treścią art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Skoro kwestia zespołów pałacowych-parkowo przejętych w trybie reformy rolnej była tak różnie oceniana przez sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny i Sąd Najwyższy, to nie można było zarzucić organowi administracji, że wydając decyzję z dnia [...] listopada 2001 r. rażąco naruszył prawo. W przedstawionym stanie niniejszej sprawy nie mógł mieć zastosowania powołany w skardze kasacyjnej pogląd, zgodnie z którym rozbieżność orzecznictwa sądowego nie wyklucza sama przez się możliwości, że jeden z dwóch sprzecznych ze sobą poglądów jest na tyle wadliwy, że jego przyjęcie przez organ administracji stanowi rażące naruszenie prawa. Trudno bowiem uznać za rażąco wadliwy pogląd odwołujący się do literalnego brzmienia stosowanego przepisu. Należy przy tym zwrócić uwagę, że w dacie wydania przez organ decyzji będącej przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności, czyli dnia [...] listopada 2001 r., organ pozostawał w zgodzie z obowiązującą wówczas linią orzeczniczą, która wskazywała, że brak było podstaw prawnych do wyłączania z przepisów dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej zespołów rezydencjalnych. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanął na stanowisku, że prawidłowo organ nadzoru uznał, że kwestionowana decyzja Wojewody [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż zmiana linii orzeczniczej, polegająca na odmiennej wykładni art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej nie powoduje wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Nie zostało również w żaden sposób ustalone, że zaistniały pozostałe przesłanki z art. 156 § 1 kpa. Podsumowując, Sąd orzekający stanął na stanowisku, że z analizy akt sprawy wynika, że wbrew zarzutom skargi, organ nadzoru wydane rozstrzygnięcie oparł o prawidłowo i wyczerpująco ustalony stan faktyczny sprawy, właściwie zinterpretowane przepisy prawa oraz właściwą analizę w całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co znalazło odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) orzekł jak w sentencji.