I SA/Wa 2024/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: WSA Maria Tarnowska WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, położonej w S., stanowiącej zabudowane działki nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha. Zaskarżone rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2011 r. zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia prawne i faktyczne. Decyzją z dnia [...] września 1960 r., nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych orzekło o wywłaszczeniu za odszkodowaniem na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], stanowiącej własność F. K. Komisja Odwoławcza do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] kwietnia 1961 r., nr [...] utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 14 sierpnia 1998 r. R. K., następca prawny F. K., wystąpił z wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, stanowiącej aktualnie działki nr [...] i nr [...], jako zbędnej na cel określony ww. decyzji wywłaszczeniowej. Decyzją z dnia [...] lutego 1999 r., nr [...] Starosta [...] odmówił zwrotu ww. nieruchomości. Na skutek odwołania R. K. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 1999 r., nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Następnie, Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...], ponownie odmówił zwrotu wywłaszczonej nieruchomości wskazując, iż nie zachodzą przesłanki do uznania nieruchomości za zbędną na cele wywłaszczenia w rozumieniu art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543), dalej powołanej jako ugn. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się R. K. W konsekwencji, Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2001 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W następstwie powyższego, decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] Starosta [...] ponownie odmówił zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W wyniku rozpatrzenia odwołania R. K. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2006 r. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, iż przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji nie dokonał pełnej analizy zebranych materiałów dowodowych. Na przedmiotową decyzję R. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., który wyrokiem z dnia 6 września 2006 r., sygn. akt II SA/Bd 642/06 skargę oddalił. W związku z orzeczeniem Sądu, Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] ponownie odmówił zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Starosta ustalił, że F. K. została wysiedlona ze swojej nieruchomości przez władze okupacyjne w 1939 r., które następnie wybudowały na nieruchomości [...] baraki. F. K. w 1945 r. powróciła na nieruchomość i zamieszkała w jednym z baraków, a w roku 1945 została przekwaterowana do [...]. Postawione przez władze okupacyjne baraki użytkowane były przez Skarb Państwa. Na terenie nieruchomości działał [...] Ośrodek [...]. Starosta wskazał, iż postępowanie wywłaszczeniowe w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, prowadzone było na wniosek Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. We wniosku tym, jako cel wywłaszczenia wskazano przeznaczenie nieruchomości na cele służby zdrowia oraz budownictwa mieszkaniowego, nie mniej jednak sentencja decyzji z dnia [...] września 1960 r. o wywłaszczeniu gruntów, będących własnością F. K., nie wskazywała na cel tego wywłaszczenia. W uzasadnieniu decyzji wywłaszczeniowej organ wskazał, że wywłaszczona nieruchomość jest niezbędna na cele związane z realizacją narodowych planów gospodarczych, zaś wywłaszczenia dokonano w szczególności z uwagi na wynikającą potrzebę uregulowania stanu prawnego nieruchomości. Starosta stwierdził, iż podstawą wywłaszczenia był art. 46a ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz.U. Nr 17, poz. 70), wprowadzony przepisem art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 31 grudnia 1961 r. o zmianie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Zgodnie z jego brzmieniem w okresie do dnia 31 grudnia 1964 r. mogły być wywłaszczone grunty wraz z budynkami na tych gruntach, jeżeli zostały wzniesione lub nadbudowane przez instytucje lub przedsiębiorstwo określone w art. 2 ust. 2 lub przez władze okupacyjne, a wartość tych budowli lub nadbudowy przekracza pozostałą wartość nieruchomości. Dalej Starosta wskazał, iż na nieruchomości, jeszcze przed wywłaszczeniem, rozpoczął działalność ośrodek [...], który działał co najmniej do września 1971 r. W chwili złożenia wniosku o zwrot nieruchomości postawione przez władze okupacyjne baraki znajdowały się jeszcze na nieruchomości, zaś – z uwagi na zły stan techniczny - zostały rozebrane w trakcie postępowania administracyjnego. Z uwagi jednak na ich zły stan techniczny baraki zostały rozebrane. Organ przywołał przepis art. 137 ust. 1 i 2 ugn, i następnie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie ma znaczenie przesłanka określona w ust. 1 pkt 2 tego artykułu, a więc zbadanie czy pomimo upływu 10 lat dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel wywłaszczenia nie został zrealizowany. Starosta stwierdził, że decyzja wywłaszczeniowa stała się ostateczna w dniu 12 kwietnia 1961 r. W okresie do dnia 12 kwietnia 1971 r. wzniesione przez władze okupacyjne budynki istniały. Tak więc, zdaniem Starosty, cel decyzji w okresie 10 lat od dnia, w którym decyzja wywłaszczeniowa stała się ostateczna został zrealizowany. Dalej Starosta podniósł, iż ośrodek kolonijny jest obiektem użyteczności publicznej w rozumieniu art. 3 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Przepis ten zaś stanowił, iż wywłaszczenie jest dopuszczalne, jeżeli wywłaszczana nieruchomość jest ubiegającemu się o wywłaszczenie niezbędna na cele użyteczności publicznej. Jednocześnie organ przywołał treść przepisu art. 229a, bez odniesienia go do stanu faktycznego sprawy. Odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2007 r. złożył R. K., domagając się jej uchylenia i orzeczenia zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub też uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2007 r. Pismem z dnia 6 maja 2008 r. R. K. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Za podstawę prawną wznowienia postępowania podał art. 145a Kpa, w związku z opublikowaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05, orzekającego o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art.137 ust. 2 i art. 229a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił wznowienia postępowanie administracyjnego dotyczącego odmowy zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. W związku z odwołaniem R. K., Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wojewoda [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. i następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] odmówił uchylenia ww. rozstrzygnięcia z dnia [...] lipca 2007 r., wobec niespełnienia przesłanki wynikającej z art. 145a Kpa. Organ wyjaśnił, iż bezspornym jest, że zarówno przepisy art. 229a, jak i art. 137 ust. 2 ugn, w związku z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, utraciły moc z dniem 9 kwietnia 2008 r. Organ wskazał, że nieobowiązujący już dzisiaj art. 137 ust. 2 ugn stanowił, że jeżeli w przypadku, o którym mowa w art. 137 ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część, jeżeli istnieje możliwość jej zagospodarowania zgodnie z planem miejscowym obowiązującym w dniu złożenia wniosku o zwrot, a w przypadku braku planu miejscowego, zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo jeżeli przylega do nieruchomości stanowiącej własność osoby wnioskującej o zwrot. Z kolei nieobowiązujący już dziś przepis art. 229a ugn stanowił, że przepis art. 229 stosuje się, jeżeli na nieruchomości został zrealizowany inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, który w dniu wydania tej decyzji mógł stanowić podstawę wywłaszczenia. Zdaniem organu pierwszej instancji, żaden z powyższych przepisów nie miał zastosowania w sprawie. W wyniku odwołania R. K., Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Minister wskazał, że zgodnie z art. 145a Kpa można żądać wznowienia postępowania w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie, którego została wydana decyzja. W przedmiotowej sprawie skarżący jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania wskazał art. 145a Kpa, opierając swoje stanowisko na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05, który orzekł o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej m.in. przepisów art. 136 ust. 6, części art. 137 ust. 2 i art. 229a ugn. Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż podstawę do orzekania, zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji, stanowił m.in. przepis art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn, zgodnie z którym nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Organ wskazał, iż wywłaszczenie spornej nieruchomości nastąpiło na podstawie art. 46a ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz.U. Nr 17, poz. 70), wprowadzonego z dniem 9 lutego 1961 r. przepisem art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 31 grudnia 1961 r. o zmianie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Przepis ten przewidywał swoistą podstawę wywłaszczenia, bowiem zgodnie z jego brzmieniem w okresie do dnia 31 grudnia 1964 r. mogły być wywłaszczone grunty wraz z budynkami na tych gruntach, jeżeli zostały wzniesione lub nadbudowane przez instytucje lub przedsiębiorstwo określone w art. 2 ust. 2 lub przez władze okupacyjne, a wartość tych budowli lub nadbudowy przekracza pozostałą wartość nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Ministra, nieruchomość będąca przedmiotem niniejszego postępowania nie może być uznana za zbędną w rozumieniu art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn, bowiem przez okres dziesięciu od lat od dnia, w którym decyzja wywłaszczeniowa stała się ostateczna baraki urządzone przez władze okupacyjne na nieruchomości istniały i były wykorzystywane dla potrzeb ośrodka [...]. Organ odwoławczy podniósł, iż przepis art. 137 ust. 1 ugn nie był przedmiotem orzekania przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt K 6/05, nie został również uchylony przez inne orzeczenie Trybunału, a więc pozostaje obowiązującą normą prawną. W konsekwencji organ stwierdził, iż art. 137 ust. 2 ugn nie był podstawą orzekania. Następnie organ wyjaśnił, że również art. 229a ugn nie stanowił podstawy do orzekania zarówno przez Wojewodę [...] w decyzji nr [...], jak i poprzedzającej decyzji Starosty [...] nr [...]. Jakkolwiek przepis ten został przywołany w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, jednakże nie stanowił on podstawy rozstrzygnięcia, gdyż odmowę zwrotu organy obu instancji orzekły biorąc pod uwagę treść art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn. Podsumowując Minister stwierdził, że nie została spełniona przesłanka z art. 145a Kpa, na którą wskazał wnioskodawca, a zatem ostateczna decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nie podlega uchyleniu i pozostaje w obrocie prawnym. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniósł R. K., zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisów o wywłaszczeniu nieruchomości, wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt 6/05 oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o wznowieniu postępowania; 2) niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, tj.: a) nieustalenie, że na przedmiotowych działkach w chwili złożenia wniosku o zwrot baraki wybudowane przez władze okupacyjne nie istniały, b) nieustalenie, że poprzez posadowienie baraków tylko nieznaczna część przedmiotowych działek została zajęta, a zatem część niezajęta spełniała przepisane prawem warunki do zwrotu, c) nieustalenie, że cel wywłaszczenia został zrealizowany na części działki przez władze okupacyjne, a władze PRL-u decyzją wywłaszczeniową to bezprawie sanowało. Ponadto skarżący stwierdził, że Wojewoda [...] nie wykonał poleceń zawartych w decyzji z dnia [...] października 2009 r., a Minister zaniechał uzupełnienia materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze R. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jak i ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. została wydana w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego. Granice postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyznacza art. 149 § 2 Kpa, według którego przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone decyzją ostateczną było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1 Kpa lub czy występuje jedna z przesłanek z art. 145a lub 145b Kpa. Dopiero w razie pozytywnego wyniku tych czynności organ przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. W przeciwnym razie, gdy po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczego, organ nie ustali wystąpienia podstaw wyliczonych w ww. przepisach, wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa. Występując z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości R. K. za podstawę prawną wznowienia podał art. 145a Kpa, w związku z opublikowaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05, orzekającego o niezgodności z Konstytucją RP m.in. części art. 137 ust. 2 i art. 229a ugn. Istota niniejszej sprawy sprowadza się zatem do ustalenia podstaw prawnych odmowy zwrotu wywłaszczonego gruntu, gdyż oparcie rozstrzygnięć organów administracji o niekonstytucyjne przepisy prawa stanowiłoby podstawę do uwzględnienia wniosku R. K. I tak, zarówno Starosta [...] w decyzji z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], jak również organ odwoławczy - Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] uzasadniając stanowisko w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości wskazały, iż w sprawie znajduje zastosowanie art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn. Organy stwierdziły, że choć przepis art. 46a ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (w wyniku ujednolicenia tekstu ustawy przepis ten otrzymał numerację art. 47), stanowiący samoistną podstawę wywłaszczenia, nie miał na celu wywłaszczenia dla zrealizowania określonej inwestycji, lecz tylko dla zabezpieczenia roszczeń Skarbu Państwa o nakłady z tytułu wzniesienia budowli lub nadbudowy przez określone podmioty, mimo tego możliwy byłby zwrot nieruchomości wywłaszczonej na podstawie tego przepisu, gdyby nieruchomość okazała się zbędna na cele wywłaszczenia. Organy uznały, iż w przedmiotowej sprawie nie zaszła zbędność na cel wywłaszczenia w rozumieniu przepisu art. 137 ust. 1 ugn, gdyż przez okres dziesięciu lat, od dnia w którym decyzja wywłaszczeniowa stała się ostateczna baraki urządzone przez władze okupacyjne, w których funkcjonował ośrodek [...] istniały i były wykorzystywane. Organy wskazały, iż nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości fakt, iż w uzasadnieniu decyzji wywłaszczeniowych powoływano inne niż regulacja prawna cele wywłaszczenia jak np.: realizacja narodowych planów gospodarczych czy przeznaczenie nieruchomości na cele ochrony zdrowia i budownictwa mieszkaniowego. Abstrahując od oceny prawidłowości powyższych decyzji, gdyż ocena ich nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, wskazać należy iż organy te jednoznacznie wskazały, iż podstawę odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości stanowił przepis art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn. Jedynie Starosta [...] w decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. (organ pierwszej instancji) przywołał w uzasadnieniu decyzji dodatkowo treść przepisów art. 137 ust. 2 i 229a, jednakże bez jakiegokolwiek wskazania, iż miały one zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Słusznie zatem, zarówno Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] jak i w zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury przyjęli, iż brak jest podstaw do uchylenia, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa, decyzji o odmowie zwrotu nieruchomości - wobec niespełnienia przesłanki wynikającej z art. 145a Kpa. Sąd przychyla się do stanowiska organów, iż powołanie w uzasadnieniu decyzji Starosty [...] oraz Wojewody [...] treści przepisów art.137 ust. 2 i art. 229a ugn nie oznacza automatycznie, że rozstrzygnięcia organów w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości wydane zostały na ich podstawie. Konkludując, zarówno przepisy art. 229a, jak i art. 137 ust. 2 ugn, które w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05, uznane za niezgodne z Konstytucją RP utraciły moc z dniem 9 kwietnia 2008 r., nie stanowiły podstawy orzeczenia zarówno Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r., jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2007 r., na co we wniosku o wznowienie postępowania wskazywał R. K. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że nie mają ona wpływu na prawidłowość podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Bez znaczenie pozostaje fakt, że na dzień złożenia wniosku w 1998 r. wybudowane przez byłe władze okupacyjne baraki już nie istniały (co zresztą pozostaje w sprzeczności z treścią decyzji z dnia [...] lutego 2007 r.). Cel wywłaszczenia miał bowiem zostać zrealizowany do dnia [...] kwietnia 1971 r., co miało miejsce, jak stwierdziły organy, w przedmiotowej sprawie. W kwestii zarzutu spełnienia przepisanych prawem warunków do zwrotu części nieruchomości, na której cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, bowiem baraki posadowione zostały na nieznacznej części działki, jeszcze raz podkreślenia wymaga, że po wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...], w sytuacji braku spełnienia przesłanki z art. 145a Kpa, na którą powołał się skarżący we wniosku o wznowienie postępowania, organ nie może rozpoznać i rozstrzygnąć istoty sprawy administracyjnej będącej przedmiotem decyzji ostatecznej, tj. w niniejszej sprawie orzec w kwestii zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Jedynym rozstrzygnięciem zgodnym z przepisami prawa jest decyzja z art. 151 § 1 pkt 1 Kpa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.