I SA/Wa 2025/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Szkoły Podstawowej Nr [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2004 r., nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa wieczystego użytkowania do gruntu nieruchomości [...] postanawia odrzucić skargę I SA/Wa 2025/04 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] październik a 2004 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] o odmowie ustanowienia prawa własności czasowej (obecnie prawa wieczystego użytkowania) do gruntu stanowiącego nieruchomość [...] położoną przy ulicy [...] (d.[...]), oznaczoną nr hip. [...], działka nr [...] , będącą obecnie częścią działki nr [...], w obrębie [...], o powierzchni [...] m2. W dniu 22 listopada 2004 r. została wniesiona przez Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] w W. skarga do Sądu, w której podniesiono argumenty natury społecznej i słusznościowej przeciwko uwzględnieniu wniosku wniesionego przez byłą właścicielkę nieruchomości w trybie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Zdaniem skarżącej za słuszną należało uznać decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2004 r., który mając na uwadze m.in. fakt, że na części przedmiotowej nieruchomości znajduje się szkolne boisko sportowe i parterowy budynek świetlicy szkolnej, odmówił uwzględnienia wniosku dekretowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło przede wszystkim o jej odrzucenie podnosząc, że skarżąca nie ma interesu prawnego do występowania z przedmiotową skargą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi do sądu jest ten, kto ma interes prawny a ponadto inne podmioty, którym ustawa stwarza taką możliwość. Interes prawny musi być rozróżniany z tzw. interesem faktycznym, który w niniejszej sprawie szkoła istotnie posiada. Na gruncie objętym bowiem wnioskiem o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania znajduje się szkolne boisko i świetlica. Nie wynika natomiast ani ze skargi ani z akt administracyjnych by szkoła posiadała jakikolwiek tytuł prawny do zajmowanego przez te obiektu gruntu. W aktach administracyjnych znajduje się odpis z rejestru gruntów, który wskazuje jedynie, że szkoła włada tym terenem. Pojęcie "władania" nie oznacza jednak posiadania prawa a odnosi się do stanu faktycznego władztwa. Ponadto decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r., nr [...] przekazano Gminie W. na własność nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...] stanowiącą działkę nr [...] o powierzchni [...] m2, zabudowaną budynkiem szkoły nr [...] w związku z przekazaniem przez Kuratorium Oświaty i Wychowania w W. Radzie Gminy W. do prowadzenia m.in. w/w szkoły, zgodnie bowiem z treścią art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 25 lipca 1998 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (Dz. U. Nr 117, poz. 759) zakładanie i prowadzenie publicznych szkół podstawowych należy do zadań własnych gminy. Ponieważ – jak słusznie podnosi organ – interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego, czyli konkretnej normy prawnej przewidującej – w odniesieniu do danego podmiotu i w określonym stanie faktycznym – możliwość wydania decyzji, czy też podjęcia określonej czynności należy stwierdzić, że taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi w stosunku do skarżącej szkoły. W postępowaniu prowadzonym w sprawie tzw. wniosku dekretowego interes prawny a więc status strony ma były właściciel nieruchomości warszawskiej lub jego następca prawny oraz obecny właściciel gruntu. Inne podmioty mogą uczestniczyć w takim postępowaniu jeśli posiadają interes prawny np. są wieczystym użytkownikiem terenu. Ponieważ szkoła nie wykazała, iż posiada tytuł prawny do terenu, którym faktycznie włada, należało uznać, iż brak po jej stronie interesu prawnego, który umożliwiałby uczestniczenie w tym postępowaniu na prawach strony, a co za tym idzie dawałby prawo do wniesienia skargi do Sądu. Nadmienić jednak wypada, że zaskarżona decyzja mając charakter kasacyjny skutkuje, że postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa wieczystego użytkowania do opisanej na wstępie nieruchomości będzie się toczyć ponownie. Jeśli szkoła przedstawi nowe, inne dowody świadczące o posiadaniu przez nią interesu prawnego do bycia stroną w tym postępowaniu, to może ubiegać się o dopuszczenie jej do udziału w sprawie w tym charakterze. W świetle jednak zgromadzonych na dzień dzisiejszy dowodów takiego interesu prawnego skarżąca nie posiada, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi – na zasadzie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.