I SA/Wa 2028/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie WSA Daniela Kozłowska asesor WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant Maciej Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2006 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, położoną w W. przy ul. [...] i [...], stanowiącą część działek nr [...] i [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2. W uzasadnieniu postanowienia podano, że wniosek o ustalenie odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Ne 133, poz. 872 ze zm.) może być rozstrzygnięty dopiero po stwierdzeniu ostateczną decyzją przejścia z dniem 1 stycznia 1999 r. przedmiotowej nieruchomości na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. W przedmiotowej sprawie wobec braku decyzji stwierdzającej przejście własności nieruchomości w trybie art. 73 powołanej ustawy, wniosek o ustalenie odszkodowania nie może być merytorycznie rozpatrzony. Tym samym zdaniem Wojewody rozstrzygnięcie sprawy odszkodowania uzależnione jest od uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii przejścia własności nieruchomości, dlatego też konieczne stało się zawieszenie postępowania. Postanowienie to stało się przedmiotem skargi D. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła, że postanowienie to narusza art. 2, art. 7 art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, art. 112 - 116 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2608 ze zm.) oraz art. 6, art. 7, art. 11, art., 12 art. 35, art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 100 § 1 Kpa. Skarżąca wskazuje, że wniosek o ustalenie odszkodowania złożyła już w 2001 r. a na skutek całkowitego braku działania ze strony organu, wystąpiła w dniu 13 sierpnia 2004 r. o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego. Dlatego też zdaniem skarżącej niedopuszczalne jest zawieszenie postępowania bez jednoczesnego wystąpienia do Wojewody o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Sąd podziela w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż bezwzględnie koniecznym warunkiem dla prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania w trybie art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. jest uprzednie wydanie decyzji w trybie art. 73 ust. 1-3 stwierdzającej przejęcie nieruchomości zajętej pod drogę publiczną z dniem 1 stycznia 1999 r. Do momentu wydania ostatecznej decyzji w tej kwestii nie może być w ogóle mowy o prowadzeniu postępowania odszkodowawczego, ponieważ nie istnieje akt administracyjny stwierdzający przejście własności na rzecz podmiotu publicznoprawnego. W sprawie niniejszej należy stwierdzić, zatem iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nabycia nieruchomości warunkuje dopiero możliwość dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania, W związku z tym uznać należy, że Wojewoda [...] prawidłowo uznał, że w sprawie zaistniała określona w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa przesłanka obligująca do zawieszenia postępowania z urzędu. Nie wiadomo przy tym na czym miałoby polegać zarzucane w skardze naruszenie wskazanych przepisów Konstytucji RP poprzez badane postanowienie, które ma wyłącznie charakter procesowy i nie ingerujące w sferę praw i obowiązków obywatelskich. Również całkowicie bezprzedmiotowy jest zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami regulującymi wywłaszczanie nieruchomości, ponieważ nie mają one żadnego związku ani z zaskarżonym postanowieniem, ani też nawet ze sprawą przejęcia nieruchomości w trybie art. 73 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 100 § 1 Kpa poprzez zaniechanie wystąpienia przez organ o uregulowanie stanu prawnego nieruchomości, ponieważ skarżąca w dniu 12 sierpnia 2004 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta W. o wszczęcie postępowania "wywłaszczeniowego" z powołaniem się na art. 73 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 13 października 1999 r. Fakt wystąpienia z tym wnioskiem czynił jednak bezprzedmiotowym zobowiązywanie kogokolwiek do wystąpienia z ponownym wnioskiem. Na marginesie tym wskazać należy, że wniosek ten winien zostać przekazany przez Prezydenta Miasta W. do Wojewody [...] jako organu właściwego rzeczowo w sprawie celem rozpatrzenia. Skoro zatem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, to skarga nie mogła zostać uwzględniona. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.