I SA/Wa 2031/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska (spr.) WSA Dorota Apostolidis Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2013 r. sprawy ze skargi R.T. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Minister Skarbu Państwa, decyzją z [...] czerwca 2012 r. nr [...], uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] o odmowie potwierdzenia J.M., H.M., H.M. s. J., D.M. i R.T. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez J. M. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że wnioskiem z 28 grudnia 1990 r. L.K. wystąpiła do Urzędu Miejskiego w G. o realizację rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP. Wnioskiem z 30 grudnia 2008 r. L.K. ponownie wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty. W piśmie z 29 listopada 2011 r. L.K. oświadczyła, że wniosek złożony przez nią w dniu 30 grudnia 2008 r. został złożony również w imieniu innych spadkobierców. Ponadto do akt sprawy zostały dołączone pełnomocnictwa udzielone L.K., opatrzone datą 13 grudnia 2011 r. Organ odwoławczy przytaczając przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej stwierdził, że zasadą wynikającą z tych przepisów jest, iż potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji błędnie odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty wskazując na złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty z uchybieniem terminu prawa materialnego. L.K. składając wniosek zarówno w 1990 r. jaki 2008 roku występowała wyłącznie w imieniu własnym. Organ nie miał więc podstaw do rozstrzygania o prawie do rekompensaty na rzecz pozostałych spadkobierców. Osoby te bowiem nigdy, tj. ani przed 2008 r. ani po 31 grudnia 2008 r. nie wystąpiły z wnioskami o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Natomiast pism składanych przez te osoby w toku postępowania nie można w ocenie organu odwoławczego uznać za wnioski o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Z tego względu organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie prowadzone przez ten organ. W skardze na decyzję Ministra Skarbu Państwa R.T. opisała przebieg sprawy. Podniosła, że 30 grudnia 2008 r. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o potwierdzenie jej prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez J. i T. M.. W postępowaniu toczącym się w G. L.K. posiadała upoważnienie do działania w imieniu skarżącej. Pismem z 14 grudnia 2010 r. skarżąca odstąpiła od żądania wydania decyzji w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty ale nie oznacza to iż zrezygnowała z prawa do rekompensaty. Zatem nie jest zgodna z prawem argumentacja podana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nigdy nie wystąpiła z wnioskiem o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Skarżąca zarzuciła także, że organ bezzasadnie uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i wydał decyzję o jego umorzeniu. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami R.P., toczące się według zasad określonych w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.), jest postępowaniem wnioskowym. Oznacza to, że postępowanie takie wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa i to złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r.. Wynika to wprost z treści art. 5 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie postępowanie w I instancji toczyło się przed Wojewodą [...]. Jest bezsporne w sprawie, ze skarżąca do tego organu wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty nie składała. Prawidłowo też organ odwoławczy uznał, że L.K., zarówno wniosek z 28 grudnia 1990 r. jaki wniosek z 30 grudnia 2008 r. składała wyłącznie we własnym imieniu. Wskazuje na to, w sposób nie budzący wątpliwości, treść tych obu wniosków. L.K. używa w nich liczby pojedynczej, określa siebie jako wnioskodawcę i w ogóle nie wspomina o innych osobach. Nie nawiązuje w żaden sposób do innych spadkobierców właścicieli nieruchomości pozostawionej poza granicami R.P. Powoływanie się zarówno przez skarżącą jaki i przez L.K. dopiero w 2011 r. na pełnomocnictwo do składania wniosku także w imieniu skarżącej nie może odnieść oczekiwanego przez skarżącą skutku skoro przed datą 31 grudnia 2008 r. ta okoliczność nie była w ogóle podnoszona i nie wynika, ze złożonych przed tą datą wniosków przez L.K.. Skoro więc wniosek przez R.T. o potwierdzenie prawa do rekompensaty nie został złożony do Wojewody [...] to organ ten nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wobec niej gdyż takie postępowanie nie zostało przez zainteresowaną wszczęte. Wobec tego brak było podstaw prawnych do wydania decyzji o odmowie potwierdzenia R.T. prawa do rekompensaty. Prawidłowo więc organ odwoławczy uchylił decyzję wydaną przez organ I instancji i umorzył postępowanie przed tym organem. Sytuacji R.T. nie zmienia fakt, że przed dniem 31 grudnia 2008 r. złożyła wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty do Wojewody [...]. Jest bowiem okolicznością bezsporną i potwierdzoną przez samą skarżącą, że pismem z 14 grudnia 2010 r. wycofała żądanie wydania decyzji w sprawie potwierdzenia jej prawa do rekompensaty za mienie pozostawione przez J. i T.M.. Złożenie takiego oświadczenia woli w istocie jest cofnięciem wniosku z dnia 30 grudnia 2008 r. skierowanego do Wojewody [...] o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Skutek tego jest taki, że brak jest wniosku skarżącej złożonego do dnia 31 grudnia 2008 r. co oznacza, że nie jest możliwe rozpatrzenie jej uprawnień do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP przez jej rodziców T. i J.M.. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.