I SA/Wa 2035/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędzia WSA Gabriela Nowak Asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Emilia Kokoryk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...]utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2001 r. odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...]im. [...] w P. z dnia [...] października 2000 r. o nadaniu dr A.R. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym sprawy: Po raz pierwszy orzekając w sprawie Centralna Komisja do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2001 r., nr [...] odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w P. z dnia [...] października 2000 r. o nadaniu A. R. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2003 r., sygn. akt I SA 1604/02 uchylił zaskarżoną przez A. R. decyzję Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] kwietnia 2003 r., wskazując na konieczność powołania przez Centralną Komisję przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dodatkowych recenzentów. Potrzeba taka wynika w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z faktu wydania w sprawie dwóch recenzji pozytywnych i dwóch negatywnych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, wykonując zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego powołała dwóch dodatkowych recenzentów, spoza składu Centralnej Komisji : prof. J. P. oraz prof. J.J. Obaj recenzenci wydali opinie jednoznacznie negatywne. Prof. J. P. wskazał na niewielki dorobek naukowy i dydaktyczny habilitantki, brak publikacji angielskojęzycznych oraz krytycznie ocenił pracę (monografię) habilitacyjną. Profesor J. J. podkreślił, że dorobek naukowy habilitantki jest dalece niewystarczający dla otwarcia przewodu habilitacyjnego, bowiem prace zostały opublikowane w czasopismach krajowych, w tym w wielu czasopismach, które mają niski lub zerowy wskaźnik KBN, lub w suplementach. Jedyne doniesienie zagraniczne pochodzi z 1982 r., w sytuacji, jak podkreślił autor opinii, gdy istnieje co najmniej kilkanaście czasopism o zasięgu międzynarodowym w dziedzinie reprezentowanej przez habilitantkę. Ponadto autor opinii miał wiele zastrzeżeń do pracy habilitacyjnej A. R. Obaj recenzenci wydali zdecydowanie negatywne opinie, nie popierając wniosku o nadanie A. R.stopnia doktora habilitowanego. W dniu [...] lutego 2004 r. Sekcja Nauk [...] odbyła posiedzenie celem rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału o nadaniu A. R. stopnia doktora habilitowanego. Jak wynika z protokołu posiedzenia Sekcji udział wzięli wszyscy recenzenci powołani przez Centralną Komisję (profesorowie : W. D., W. B., E. R., J. G., J. J. i J. P.) oraz recenzenci Rady Wydziału profesorowie: J. Z., P. G., i J. S., nie przybyła prof. I. S. lecz w dniu posiedzenia przysłała pismo, w którym podtrzymała pozytywną opinię. Po odbytej dyskusji w głosowaniu tajnym Sekcja Nauk [...] opowiedziała się za utrzymaniem w mocy poprzedniej decyzji Centralnej Komisji odmawiającej zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału o nadaniu A. R. stopnia doktora habilitowanego. Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...]Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowiła utrzymać w mocy swą decyzję z dnia [...] czerwca 2001 r. odmawiająca A. R. nadania stopnia doktora habilitowanego. W uzasadnieniu powyższej decyzji Centralna Komisja wskazała, że Sekcja Nauk [...] w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw uchyleniu decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału o nadaniu A.R. stopnia doktora habilitowanego. Ocena dokonana przez Sekcję wskazuje, że argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalają nadal na uznanie, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny [...], wymagany zgodnie z art.15 ust.1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych. Dodatkowo powołani, w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, recenzenci wskazali na zasadnicze wady rozprawy, podkreślili też niewielką wartość dorobku naukowego habilitantki. Centralna Komisja miała również na uwadze, że spośród sześciu recenzentów czterech przedstawiło opinie negatywne, a dwóch opinie pozytywne. Jeden z autorów recenzji pozytywnej przyznał w toku dyskusji, że pomylił się w swej opinii i wycofuje swe poparcie dla wniosku o zatwierdzenie habilitacji, drugi zaś podtrzymał swoją opinię, lecz nie podważył zasadności zarzutów wysuniętych przez autorów czterech recenzji negatywnych. W ocenie organu zgromadzone opinie w sposób jednoznaczny wskazują na zasadność odmowy zatwierdzenia uchwały nadającej dr A.R. stopień doktora habilitowanego. Taką samą opinię wyrazili też w głosowaniu w większości członkowie Sekcji Nauk [...], w skład której wchodzą głównie profesorowie nauk medycznych, dysponujący niezbędną wiedzą do własnej oceny wartości osiągnięć habilitantki oraz zasadności argumentów prezentowanych przez recenzentów. Skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. R., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i o stwierdzenie jej nieważności, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 8, 10 § 1, 77 §1, 79, 80,107 §3 kpa przez to, że pomimo wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego do dogłębnego wyjaśnienia i odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do opinii przedłożonej przez prof. dr hab. J. G., decyzja ta nie zawiera ani motywów pominięcia tej opinii, ani też nie też Centralna Komisja nie ustosunkowała się do tej opinii. Ponadto skarżąca domagała się wskazania przez Sąd Centralnej Komisji, w trybie art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy po wysłuchaniu zespołu specjalistów składających się z członków Centralnej Komisji reprezentujących dziedziny: z nauki [...], [...] z nauki [...] z nauk [...], z nauk [...]. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że Centralna Komisja powołała się jedynie na dwie nowe opinie recenzentów a wbrew wytycznym Naczelnego Sądu Administracyjnego nie odniosła się do opinii pozytywnej prof. J. G. Skarżąca zakwestionowała prawidłowość powołania w charakterze dodatkowych recenzentów specjalistów z zakresu [...], którzy nie reprezentują dyscypliny [...]. Nie są kompetentni, w ocenie skarżącej, do wydawania opinii z zakresu [...] lub [...]. Ponadto podkreśliła, że dziedzina, którą reprezentuje jest nową dziedziną wiedzy w Polsce ma całkowicie inne, aniżeli dyscypliny [...] cel ([...] zbiorowości ludzkiej a nie [...] jednostki) i dlatego nie spotyka się z należytym zrozumieniem przedstawicieli dyscyplin [...]. Sekcja Nauk [...], podkreśliła skarżąca, skupia przedstawicieli nauk [...] zajmujących się [...] jednostki, nie jest w stanie bądź nie chce respektować opinii kompetentnych przedstawicieli nowej dyscypliny naukowej, jaką jest [...], czyli [...] publiczna. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wnosiła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2005 r. (sygn. I SA/Wa 1107/04) uchylił zaskarżoną decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...], wskazując w uzasadnieniu, że Centralna Komisja podejmując uchwały działa, jako organ kolegialny i dlatego brak podpisu prof. M. N., będącego członkiem Centralnej Komisji jest niezgodny z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto Sąd dopatrzył się uchybień organu polegających na tym, że protokół posiedzenia Sekcji nie oddawał w sposób prawidłowy przebiegu posiedzenia. W ocenie Sądu nieprawidłowo sporządzony protokół nie oddawał jaka uchwała była przedmiotem głosowania, a poza tym wyciągi protokołów nie zawierają podpisów wszystkich osób uczestniczących w posiedzeniu, co uniemożliwia zbadanie prawidłowości ich sporządzenia, z wyciągu protokołu posiedzenia Sekcji nie wynika kto go sporządził, a zamiast przestawić jakie uwagi zgłosiły osoby w nim uczestniczące, protokół zawiera ocenę tych wypowiedzi. Sąd zwrócił także uwagę, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru Dziekanowi Wydziału [...] im. [...] w P. decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] lutego 2004 r. oraz brak jest zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomień o posiedzeniach Sekcji, które organ miał obowiązek wysłać do wszystkich recenzentów, co uniemożliwia stwierdzenie, czy organ prawidłowo wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku zawiadomienia wszystkich stron o planowanym terminie posiedzenia Sekcji. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2005 r., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że dla ważności uchwały Centralnej Komisji nie jest konieczne, aby została ona podjęta i podpisana przez cały skład osobowy tego organu, bowiem uchwałę należy uznać za podjętą z chwilą wyrażenia woli przez organ kolegialny w sposób prawem określony tzn. najczęściej w drodze głosowania zwykłą lub kwalifikowaną większością głosów obecnych członków danego organu przy zachowaniu minimalnej, a koniecznej dla możności podejmowania uchwał liczby uczestniczących osób. Zgodnie z treścią § 7 Statutu Centralnej Komisji Prezydium Komisji podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów przy obecności co najmniej połowy liczby członków, zaś uchwały w sprawach zatwierdzenia uchwał rad wydziałów i rad naukowych dotyczących nadania stopni naukowych oraz przedstawienia kandydata do tytułu naukowego zapadają w głosowaniu tajnym. Sąd wywiódł, że skoro spełniony został wymóg § 7 Statutu Centralnej Komisji, to z punktu widzenia formalnoprawnego uchwała Komisji jest ważna. Stwierdzenie zawarte w protokole z posiedzenia Centralnej Komisji nr [...] z [...] lutego 2004 r., iż w czasie głosowania nieobecny był prof. M. N. wskazuje, iż nie brał on udział podczas rozpatrywania sprawy dr A. R. Brak podpisu tego członka przy zachowaniu wymaganego Statutem dla ważności uchwały – decyzji tego organu quorum nie mogło, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rzutować na ważność podjętej w dniu [...] lutego 2004 r. decyzji. Sąd kasacyjny nie podzielił również wątpliwości Sądu pierwszej instancji, że są trudności w ustaleniu jakiej treści uchwała była przedmiotem głosowania na posiedzeniu Sekcji Nauk [...] w dniu [...] lutego 2004 r. w sprawie dr A. R. Z protokołu posiedzenia Sekcji Nauk [...] z dnia [...] lutego 2004 r., który jest najbardziej miarodajnym dokumentem w tej kwestii wynika w sposób niewątpliwy, że przedmiotem głosowania było uchylenie poprzedniej decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 2001 r. odmawiającej zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] im. [...] w P. z dnia [...] października 2001 r. o nadaniu dr A.R. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Wynik tego głosowania wskazał, że za uchyleniem decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 2001 r. (niekorzystnej dla dr R.) opowiedział się 5 osób, 18 było przeciw, a 4 osoby wstrzymały się od głosu. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również stanowiska Sądu I instancji, że protokoły sporządzone przez organy Centralnej Komisji z jej posiedzeń nie spełniają wymogów określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, które w postępowaniach dotyczących stopnia naukowego albo tytułu naukowego, stosuje się odpowiednio, a nie wprost. Odpowiednie stosowanie oznacza, iż przepisy kpa stosuje się z uwzględnieniem specyfiki organu, jakim jest Centralna Komisja i postępowanie przed nim. Protokoły sporządzone z posiedzeń Sekcji oraz Prezydium Centralnej Komisji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mieszczą się w standardzie wymogów stawianych przez kpa protokołom. Następnie po przekazaniu akt sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2006 r. wnosił o uchylenie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2004r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] czerwca 2001 r. W powyższym piśmie podniesiono, że wobec rozstrzygnięcia formalnoprawnych przesłanek prawidłowości podjęcia przez Centralną Komisję zaskarżonej decyzji pozostają aktualne wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 kwietnia 2004 r. w szczególności dotyczące wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, ustosunkowania się przez organ do opinii prof. G. Zarzucono zaskarżonej decyzji dowolność w ocenie dowodów i brak dokonania całokształtu z analizy zebranego materiału dowodowego. W ocenie pełnomocnika skarżącej powołanie recenzentów spoza obszaru medycyny publicznej nie spełniło wymogów stawianych przez art.7 kpa, gdyż nie zmierzało do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Ponadto w piśmie zostały podtrzymane zarzuty i wnioski zawarte w skardze z dnia [...] czerwca 2004 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art.1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1269/ sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta sprowadza się do oceny przez sąd, czy organ administracji przy rozpoznawaniu sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty są niezasadne. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów ani przepisów prawa materialnego, ani też uchybień proceduralnych. Wymaga podkreślenia, że zgodnie z art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie dwukrotnie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 3 kwietnia 2003 r. oraz 27 października 2006 r. W uzasadnieniu wyroku z dnia 27 października 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sposób jednoznaczny rozstrzygnął kwestie formalnoprawne związane z prawidłowością podjęcia uchwał przez Centralną Komisję oraz sposobem przeprowadzenia postępowania przez Sekcję Nauk [...] w zakresie sporządzenia protokołów posiedzenia Sekcji, treści podjętej uchwały i sposobem głosowania. W tym zakresie, jak zostało wskazane w części opisowej stanu faktycznego, Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa przez Centralną Komisję. Tą wykładnią prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany i kwestie te należy uznać za rozstrzygnięte. Należy zatem, na tym etapie postępowania, odnieść się do zarzutów skargi, które dotyczyły niewykonania, w ocenie pełnomocnika skarżącej, przez Centralną Komisję wskazań zawartych w poprzednim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2003 r. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do pozytywnej recenzji prof. J. G. oraz niewłaściwego, zdaniem skarżącej, doboru dodatkowych recenzentów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. W pierwszej kolejności należy dokonać oceny, czy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Centralna Komisja wzięła pod uwagę zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wymienionego wyroku. Wymaga podkreślenia, że po uchyleniu decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, zgodnie z zaleceniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zostali powołani dwaj dodatkowi recenzenci, spoza składu Centralnej Komisji : prof. J. J. oraz prof. J. P. Obaj recenzenci wydali opinie negatywne. Profesor J. J. w opinii z dnia [...] września 2003 r. stwierdził, iż nisko ocenia zarówno dorobek naukowy skarżącej, jak i jej rozprawę. Dorobek naukowy habilitantki, w jego ocenie, jest dalece niewystarczający dla otwarcia przewodu habilitacyjnego, główne zastrzeżenia autora recenzji budziła mała ilość publikacji w czasopismach zagranicznych oraz publikacje w czasopismach krajowych, który mają niski lub zerowy wskaźnik KBN, lub w suplementach. Podkreślił, że dr R. jest pierwszym autorem tyko w 9 spośród 33 doniesień znajdujących się w wykazie i zwrócił uwagę, że niska ocena dorobku naukowego habilitantki pojawia się w większości recenzji jej dotyczących. Po szczegółowej analizie pracy habilitacyjnej recenzent dopatrzył się wielu braków i niedociągnięć, które wymienił w opinii. Również prof. J. P. negatywnie ocenił pracę habilitacyjną i dorobek naukowy dr R., a także odniósł się do uwag recenzentów Centralnej Komisji, w rezultacie wnioskując, iż całokształt dorobku naukowego, dydaktycznego, organizacyjnego, a przede wszystkim monografia nie stanowią podstawy do uwzględnienia wniosku o zatwierdzenie uchwały o nadanie dr A.R. stopnia doktora habilitowanego. Jeśli zaś chodzi o zarzut skarżącej nie odniesienia się i brak wyczerpującego omówienia w uzasadnieniu Centralnej Komisji pozytywnej recenzji prof. J. G., mimo zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego, to stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny orzekał w oparciu o stan faktyczny i materiał dowodowy zebrany przed wydaniem przez Centralną Komisję decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...]. Orzekał w sytuacji, gdy w rozpatrywanej sprawie były dwie recenzje pozytywne i dwie negatywne, a zatem zachodziła konieczność powołania kolejnego recenzenta, czego na ówczesnym etapie postępowania Centralna Komisja nie uczyniła. Natomiast w chwili wydania przez organ zaskarżonej decyzji materiał dowodowy został poszerzony przez dodatkowe dwie opinie recenzentów. W zaistniałej sytuacji Centralna Komisja nie miała obowiązku w uzasadnieniu decyzji szczegółowo omawiać poszczególnych recenzji wydanych w sprawie. Centralna Komisja nie omawiała każdej recenzji z osobna, bo ani nie miała takiego obowiązku, ani nie było takiej potrzeby, lecz prawidłowo odniosła się i omówiła sprawę w jej całokształcie, biorąc pod uwagę cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Należy też zauważyć, że w posiedzeniu Sekcji Nauk [...] odbytym w dniu [...] lutego 2004 r. brali udział wszyscy recenzenci Centralnej Komisji, odbyła się dyskusja, zabierał również głos autor pozytywnej opinii prof. J. G., a zatem nie można postawić zarzutu, że Sekcja nie znała treści pozytywnej recenzji i argumentów w niej zawartych bądź, że autorowi tej pozytywnej recenzji nie udzielono głosu, co mogłoby mieć wpływ na wynik głosowania w Sekcji i tym samym na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Centralna Komisja, wbrew twierdzeniom skargi, dokonała omówienia przyczyn negatywnego stanowiska wyrażonego w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Drugi zarzut skargi dotyczy niewłaściwego, w ocenie skarżącej, doboru recenzentów przez Centralną Komisję. Pełnomocnik skarżącej podnosił w skardze i w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2007 r., że dodatkowo powołani recenzenci są specjalistami w dziedzinie [...], a nie jak skarżąca w dziedzinie [...] i to uzasadnia zarzut, że Centralna Komisja nie podjęła wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czym naruszony został art.7 kpa. Według Sądu z zarzutem tym nie można się zgodzić. Należy mieć na uwadze, że w rozpatrywanej sprawie przewód habilitacyjny rozpoczął się pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. Nr 65, poz.386 ze zm.). Z dniem 1 maja 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz.595), która w art.51 ust.1 stanowiła, że przewody doktorskie i habilitacyjne, niezakończone do dnia jej wejścia w życie przeprowadzane są na podstawie przepisów dotychczasowych. Z tych powodów postępowanie w sprawie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego dr A.R. toczyło się według zasad przewidzianych w ustawie z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Stosownie do art.34 ust.4 powołanej ustawy z dnia 12 września 1990 r. recenzenci powinni reprezentować daną lub pokrewną dyscyplinę naukową. Dyscypliną naukową, w zakresie której prowadzony był przewód habilitacyjny była [...], a to zgodnie z punktem IX. ppkt 2 obwieszczenia Przewodniczącego Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i stopni naukowych z dnia 25 lutego 1992 r. (M.P. 1993, Nr 16, poz.123). Jak wynika z akt sprawy prof. dr hab. J. P., wydając opinię był Kierownikiem [...] Katedry [...] Uniwersytetu [...], natomiast prof. dr hab. J. J. kierownikiem Katedry i [...]w G. Nie można zatem postawić zarzutu, że recenzenci nie reprezentowali dziedziny [...] i tym samym, że przez powołanie tych osób w charakterze recenzentów naruszony został art.34 ust.4 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Zarzut skargi dotyczący niewłaściwego doboru recenzentów sprowadza się do tezy, że powołanie recenzentów wprawdzie z dyscypliny [...], lecz nie zajmujących "[...] publiczną", skutkował naruszeniem art.7 kpa, bo postępowanie nie zmierzało do obiektywnego wyjaśnienia sprawy. Zarzut ten jest nieuzasadniony. Jeśli bowiem weźmie się pod uwagę cały zebrany materiał dowodowy, to wynika z niego, że spośród ośmiu powołanych przez Centralną Komisję recenzentów, było aż sześć opinii negatywnych, a jedynie dwie pozytywne, przy czym jak wynika, z protokołu posiedzenia Sekcji Nauk Medycznych z dnia [...] lutego 2004 r. prof. W.D., który wydał jedną z dwóch opinii pozytywnych już na pierwszym posiedzeniu Sekcji wycofał się ze swojej pozytywnej opinii i przyznał, że pomylił się wydając ocenę pozytywną. Dodatkowo nawet prof. J. Z. – jeden z recenzentów Rady Wydziału- oświadczył na posiedzeniu Sekcji w dniu [...] lutego 2004 r., że wprawdzie podtrzymuje swoją opinię, lecz w chwili obecnej opinia byłaby odmienna. Ponadto według Sądu, nie wchodząc w merytoryczną ocenę treści recenzji profesorów J. P. i J.J. trzeba zauważyć, że zarzut dotyczący niewłaściwego ich doboru jest szczególnie nieuzasadniony, jeśli zważy się na przedmiot monografii habilitacyjnej. Dr A. R. poświęciła pracę habilitacyjną "[...]". W tym kontekście zarzut niewłaściwego doboru recenzentów tj. prof.J. J. ( kierującego [...]) i prof. J. P. (kierującego [...]) jest w ocenie Sądu nieuzasadniony. Wymaga również podkreślenia, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji odmawiającej zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 86/95 ( OSNAP 1996/21/315) i zachowuje aktualność w orzekaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z tego względu kontrola Sądu polegała wyłącznie na ocenie zgodności z prawem czynności organu prowadzących do wydania ostatecznej decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy uznać, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego, a zarzuty skargi nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.