I SA/Wa 2044/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015 r., Nr [...], w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] postanowieniem z [...] października 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu tego organu z [...] maja 2015 r. nr [...]. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., nr "[...]", odmówił P. S. wyjaśnienia treść postanowienia z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], wydanego w przedmiocie odmowy wyłączenia pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej. P. S. wnioskiem z 19 lipca 2015 r., wystąpił do Prezydenta [...] o sprostowanie błędów pisarskich w pouczeniu postanowienia z [...] maja 2015 r. poprzez wpisanie w pouczeniu w miejsce słowa: "odwołanie" słowa "zażalenie" i dodanie po słowach "Samorządowego Kolegium Odwoławczego" zwrotu "w [...]", wpisanie w 16 wierszu na drugiej stronie uzasadnienia zamiast słowa "przesłanych", słowa "przesłanek" oraz wykreślenie ostatniego zdania w uzasadnieniu, bowiem zapis ten w ocenie strony mógłby być zamieszczony jedynie w odpowiedzi organu do SKO. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., nr [...], Prezydent [...], działając na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", sprostował oczywiste omyłki pisarskie w ww. postanowieniu z dnia [...] maja 2015 r., uwzględniając przy tym wszystkie zastrzeżenia P. S. wskazane we wniosku z dnia 19 lipca 2015 r. Dnia 21 września 2015 r. P. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z [...] października 2015 r., nr [...], utrzymało ww. postanowienie w mocy wskazując, że sprostowanie postanowienia z dnia [...] maja 2015 r. nastąpiło w prawidłowym trybie i zakresie. Zapadłe rozstrzygnięcie Kolegium uzasadniło tym, że stosownie do dyspozycji art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste pomyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W ocenie Kolegium omyłki pisarskie, takie jak popełnione w postanowieniu z dnia [...] maja 2015 r., mogą zostać uznane za pomyłki podlegającą sprostowaniu, w trybie przewidzianym przez art. 113 § 1 K.p.a, gdyż są to omyłki na tyle nieistotne, że w żaden sposób nie wpływają na zmianę zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. S., wnosząc o jego uchylenie jako wydanego niezgodnie z prawem. Skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny za niezałatwienie sprawy w terminie 30 dni, jak również zarzucił naruszenie art. 24 i 27 K.p.a. poprzez nierozpoznanie wniosku o wyłączenie pracowników organu, który to wniosek nie został prawidłowo podpisany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie wskazać także należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 administracyjnymi Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", niniejsza sprawa mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, bez uprzedniego wniosku strony, przepis ten dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym zakresie mieści się więc ocena, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie tego rozstrzygnięcia. Sąd stwierdził, że skarga P. S. jest całkowicie niezasadna. W postępowaniu niniejszym, dotyczącym sprostowania oczywistej omyłki w orzeczeniu, kontroli podlega wyłącznie zagadnienie prawidłowości zastosowania przez organy art. 113 § 1 K.p.a. Art. 113 § 1 K.p.a stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W rozpoznawanej sprawie doszło do omyłek pisarskich polegających na: - wpisaniu w 16 wierszu na drugiej stronie uzasadnienia słowa "przesłanych" zamiast prawidłowo "przesłanek", - wpisaniu w pouczeniu słowa "odwołanie" zamiast "zażalenie" oraz niedodaniu siedziby Samorządowego Kolegium Odwoławczego, do którego zażalenie to miało by być złożone, czyli zwrotu "w [...]". Dodatkowo organ poprzez sprostowanie wykreślił na wniosek skarżącego ostatnie zdanie uzasadnienia, uznając argumentację strony w tym zakresie. Sąd w pełni podziela stanowisko Kolegium, że wszystkie dokonane przez organ sprostowania, w tym w szczególności sprostowanie omyłkowo wskazanego w pouczeniu postanowienia z dnia [...] maja 2015 r. oznaczenia środka prawnego służącego od tego postanowienia (poprzez zastąpienie użytego tam słowa "odwołanie" słowem "zażalenie) oraz dopisania siedziby właściwego SKO, mogło odbyć się w przywołanym trybie. To, że nieprawidłowe jego oznaczenia jest następstwem oczywistej omyłki pisarskiej zaistniałej w trakcie redagowania tekstu pouczenia postanowienia, świadczy fakt, że opisany tam mechanizm wnoszenia owego środka odpowiadał w istocie trybowi właściwemu dla zażaleń przewidzianemu przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Nadanie zatem w drodze sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej nowego brzmienia pouczenia (w zakresie oznaczenia środka prawnego), nie prowadziło do zmiany jego merytorycznej treści. Nie można zatem skutecznie postawić zarzutu Prezydentowi [...], że stosując art. 113 § 1 K.p.a. i dokonując na jego podstawie sprostowania wydanego przez siebie postanowienia (w sposób opisany w części historycznej niniejszego uzasadnienia), naruszył on prawo. W konsekwencji także nie naruszyło ww. przepisu Kolegium, utrzymując postanowienie Prezydenta [...] z [...] września 2015 r. w mocy. Tym samym zarzut braku zgodności z przepisami procedury administracyjnej zaskarżonego postanowienia pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. Sprostowanie zatem tych oczywistych omyłek - wbrew ocenie skarżącego - pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, zakończonej postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Przy czym analiza zakresu sprostowania, prowadzi do jedynego logicznego wniosku, że ich zamieszczenie w postanowieniu było jedynie wynikiem niedokładności redakcyjnej organu administracji publicznej. W ocenie Sądu niezasadne są również pozostałe zarzuty skargi. I tak zarzuty dotyczące bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania nie podlegają ocenie w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest ocena prawidłowości postanowienia w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki, a nie skarga na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania. Z kolei nierozpoznanie wniosku skarżącego o wyłączenie członków składu orzekającego wydającego zaskarżone postanowienie, w ocenie Sądu pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Ponadto w aktach sprawy brak jest dowodu, że skarżący przed wydaniem zaskarżonego postanowienia w przedmiocie sprostowania wnosił o wyłączenie od rozpoznawania sprawy członków Kolegium, którzy to postanowienie wydali. Z akt nie wynika także, by członkowie Kolegium orzekający w sprawie podlegali obligatoryjnemu wyłączeniu, z przyczyn opisanych w art. 24 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.