I SA/Wa 2046/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant referendarz sądowy Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nabycia mienia państwowego z mocy prawa przez gminę oddala skargę. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] stwierdzającej nabycie z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę W., z mocy prawa, własności nieruchomości położonej w W., oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu W. jako działka nr [...] o pow. [...] ha - uchyliła zaskarżoną decyzję w całości i odmówiła stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę W. własności nieruchomości położonej w W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka obrębu W. nr [...] o pow. [...] ha. W uzasadnieniu decyzji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 2018/04 uchylił zaskarżoną decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] września 2004 r. nr [...]. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał na wiążącą ocenę prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r. w sprawie I SA 1056/02, z której wynika, że odwołująca się P. S.A. ma legitymację do wniesienia odwołania, oraz, że posiada tytuł prawnorzeczowy do przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa stwierdziła, że odwołanie P. S.A. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] stwierdzającej nabycie z dniem 27 maja przez Gminę W., z mocy prawa, własności nieruchomości szczegółowo opisanej w sentencji decyzji, zasługuje na uwzględnienie. Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 28 listopada 2005 r. wskazujące, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2004 r. dokonał wiążącej oceny prawnej, z której wynika, że odwołująca się P. S.A. ma legitymację do wniesienia odwołania oraz, że posiada tytuł prawnorzeczowy do przedmiotowej nieruchomości, jest wiążące dla Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej przy ponownym rozpatrzeniu odwołania. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa stwierdziła również, że w związku z ustaleniem istnienia prawa zarządu do przedmiotowej nieruchomości na rzecz P. S.A. na dzień 27 maja 1990 r. nie można przyjąć, że nieruchomość ta należała, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, a zatem nie podlegała komunalizacji z mocy prawa. Skargę na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina W.; zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (wyrok Sądu najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r. III RN 130/97, OSNAPiUS 1999, nr 1, poz. 2). Należy również przyjąć, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, ponieważ jego oddziaływaniem objęte jest również przyszłe postępowanie administracyjne w tej sprawie. Ocena prawna zawarta jest w uzasadnieniu wyroku sądu, i dotyczy wykładni przepisów prawnych oraz sposobu ich zastosowania w tym konkretnym przypadku. Skarga jest bezzasadna. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchylenie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę W. własności nieruchomości położonej w W., i odmowa stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę W. własności tej nieruchomości. Prawidłowo organ uznał, że stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 28 listopada 2005 r. wskazujące, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2004 r. dokonał wiążącej oceny prawnej, z której wynika, że odwołująca się P. S.A. ma legitymację do wniesienia odwołania oraz, że posiada tytuł prawnorzeczowy do przedmiotowej nieruchomości, jest wiążące dla Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej przy ponownym rozpatrzeniu odwołania. Sąd podziela zatem stanowisko organu, że w związku z ustaleniem istnienia prawa zarządu do przedmiotowej nieruchomości na rzecz P. SA na dzień 27 maja 1990 r., nie można przyjąć, że nieruchomość ta należała, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, a zatem nieruchomość ta nie podlegała komunalizacji z mocy prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.