I SA/Wa 2048/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Syndyka masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Syndyka masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie reformy rolnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] wydanej w przedmiocie reformy rolnej (zaskarżonej w zakresie pkt 2 i 3 sentencji) Syndyk masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, reprezentowany przez r.pr. T. O., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne z uwagi na to, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą wykonalności decyzji ostatecznych wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, na wyraźny wniosek skarżącego, sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji, która w wyniku późniejszego uwzględnienia skargi zostanie uchylona lub zostanie stwierdzona jej nieważność. Przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie można utożsamiać jednak z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu/czynności jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku, a co za tym idzie – wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji spoczywa na stronie, która taki wniosek składa. Sąd wniosek taki może uwzględnić, jeżeli po analizie wskazanych w nim faktów i okoliczności uprawdopodabniających te fakty oceni, iż skutki takie mogą faktycznie zaistnieć tj., że w razie wykonania decyzji strona może ponieść znaczne szkody lub decyzja spowoduje nieodwracalne skutki. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, przytoczona przez skarżącego argumentacja nie przemawia za wstrzymaniem wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a to dlatego, że wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd. Stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego, nie jest uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a jedynie przytoczeniem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie przedstawił żadnych konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Sąd nie ma obowiązku domyślać się, jakimi względami kierowała się strona skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu (vide: postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 813/11; cbois.nsa.gov.pl). Jednocześnie zaznaczyć należy, że Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu nie bada zasadności samej decyzji. W związku z powyższym brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w oparciu o dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a.