I SA/Wa 2051/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie asesor WSA Mirosław Gdesz asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Ewelina Ryszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi K.J. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nabycia mienia komunalnego z mocy prawa przez gminę oddala skargę. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpatrzeniu odwołania K. J. , decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r., nr [...], zmienionej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] nieodpłatnie prawa własności nieruchomości położonych w S., szczegółowo opisanych w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], w części dotyczącej działki nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] lutego 2005 r. K. J. złożył Wojewodzie [...] wniosek o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] nieodpłatnie prawa własności nieruchomości położonych w S., szczegółowo opisanych w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], w części dotyczącej działki nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że z otrzymanej w dniu [...] lutego 2005 r. opinii biegłego geodety sporządzonej w sprawie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. dowiedział się, że część działki nr [...] o szerokości [...] m, leżąca pomiędzy ul. [...], a ulicą [...] w S. stała się własnością Gminy [...], gdy tymczasem działka ta stanowi jego własność, którą nabył aktem notarialnym od spadkobierców F. R. Opisana wyżej część działki stanowi własność osób fizycznych, co potwierdzają załączone do wniosku mapy. Ten pas gruntu stał się własnością Gminy dzięki błędom popełnionym przez geodetę sporządzającego mapy nr [...] i [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. zmienioną decyzją tego organu z dnia [...] lutego 2003 r., w części dotyczącej działki nr [...] uznając, że w sprawie wystąpiła podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 5 KPA, tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2006 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r., zmienionej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003 r., w części dotyczącej działki nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] m2, położona w obrębie S. na k.m. [...] w dacie 27 maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa. Przejęcie przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa nastąpiło na podstawie art. 2 Dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.), co potwierdza zaświadczenie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2001 r., nr [...]. Dla działki nr [...] w dniu [...] sierpnia 2001 r. została założona w Sądzie Rejonowym w S. księga wieczysta Kw nr [...], w której jako właściciela wpisano Skarb Państwa. Zgodnie z kopią mapy ewidencyjnej, przedłożonej przez Prezydenta Miasta S. w postępowaniu komunalizacyjnym działka nr [...] graniczyła między innymi z działką nr [...]. Obecnie działka nr [...] o pow. [...] m2 uległa podziałowi na działki nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], co potwierdza kopia wykazu zmian gruntowych z dnia [...] stycznia 2003 r. Natomiast działka nr [...] objęta jest księgą wieczystą Kw nr [...] , a jej właścicielem jest K. J., co potwierdza kserokopia odpisu z tej księgi wieczystej z dnia [...] stycznia 2003 r. Komisja Inwentaryzacyjna Rady Gminy S. objęła spisem inwentaryzacyjnym podlegającym wyłożeniu do publicznego wglądu w okresie od dnia 30 października do 29 listopada 2001 r. między innymi przedmiotową nieruchomość opisując ją w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], w oparciu o którą Wojewoda [...] wydał decyzję komunalizacyjną z dnia [...] marca 2002 r. Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r., sygn. akt III Ca [...] oddalił apelację K. J. wniesioną od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] sierpnia 2005 r., sygn. akt II Ns [...]. Powołując się na treść uzasadnienia przedmiotowego postanowienia organ wskazał, że granica pomiędzy ul. [...] , zapisaną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] (powstała z podziału działki nr [...] ) objęta księgą wieczystą nr [...] będącą własnością Gminy [...], a działką nr [...] objętą księgą wieczystą nr [...] stanowiącą własność K. J., została ustalona prawidłowo, według kryterium stanu prawnego. Z postanowienia tego wynika, że K. J. działkę nr [...] (która powstała z podziału działki [...] ) nabył aktem notarialnym z dnia [...] listopada 1998 r. Powierzchnia działek i ich oznaczenia w dacie nabycia były zgodne z ewidencją gruntów. Poprzednicy prawni K. J. nie kwestionowali granic działek i ich powierzchni ujawnionych w księgach wieczystych. W postanowieniu Sąd potwierdził, że wywodzenie przez K. J., że działka nr [...] (powstała z działki nr [...]) stanowi jego własność, nie znajduje żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że w niniejszej sprawie nie stwierdzono, aby istniały dowody, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 KPA, potwierdzające, że jakakolwiek część objętej decyzją komunalizacyjną z dnia [...] marca 2002 r. działki nr [...] stanowiła w dniu wydania tej decyzji i w dniu 27 maja 1990 r. własność prywatną. K. J. nie przedłożył dowodów potwierdzających, aby działka nr [...] (powstała z działki [...]) stanowiła jego własność. Zdaniem organu w świetle powyższych ustaleń w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji komunalizacyjnej, co skutkuje wydaniem decyzji w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 KPA. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł K. J.. W uzasadnieniu podniósł, że przedmiotowa nieruchomość oznaczona nr [...] na odcinku od ul. [...] (a nie jak podano w decyzji od ul. [...]) do ulicy [...] stanowi własność osób prywatnych od strony południowej M. K., a od strony północnej jest jego własnością. O tym świadczą mapy oraz zeznania świadków. Nieruchomość M. K. bezpośrednio graniczyła z nieruchomościami F. i A. R. - poprzednich właścicieli. Do dnia dzisiejszego ½ fragmentu ul. [...] między ul. [...] i ul. [...] od strony południowej (mapa [...] ) stanowi własność M. K., natomiast druga część tej ulicy od strony północnej już na mapie [...] w niewiadomy sposób stała się własnością Skarbu Państwa. Poprzedni właściciele F. i A. R. nie zostali pozbawieni tego gruntu, a jego powierzchnia od momentu nabycia do obecnej chwili nie została zmieniona zarówno w ewidencji gruntów jak i w księgach wieczystych. Aktualny, niezgodny z prawdą stan spowodowany został kolejnymi, błędnymi zapisami stanu prawnego. Nie jest także znana podstawa prawna na mocy której ujawniono w ewidencji gruntów stan władania przez Skarb Państwa działką nr [...] na odcinku pomiędzy ul. [...] i ul. [...]. W wymienionej decyzji pominięto milczeniem działkę o numerze [...] aczkolwiek we wniosku o wznowienie postępowania była mowa również o tej działce. Wyjaśnienie, że nieruchomość nr [...] o powierzchni [...] m2 (w tym [...]m2 w działce [...] ) na dzień 27 maja 1990 r. stanowi własność Skarbu Państwa na podstawie art. 2 Dekret PKWN o prowadzeniu reformy rolnej jest nie do przyjęcia. Byli właściciele i ich następcy prawni nigdy nie byli informowani, że część ich nieruchomości została przejęta przez Skarb Państwa. Nie odłączono takiej powierzchni gruntu z księgi hipotecznej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości małżonków R. Nie założono też dla tej części gruntu księgi wieczystej, w której wpisano by Skarb Państwa jako właściciela. Nie wprowadzono również zmian w ewidencji gruntów w części dotyczących powierzchni poszczególnych działek gruntów stanowiących własność małżonków R. Do dnia dzisiejszego są one zgodne z dokumentami własnościowymi i zapisami obecnie już w księdze wieczystej nr [...] . Ponadto jest rzeczą niemożliwą, by w oparciu o podane przepisy przyjęto na Skarb Państwa część działki nr [...] o powierzchni [...] m2 bez dokonania jej podziału na odcinku pomiędzy ul. [...] i ul. [...]. Podział nastąpił wiele lat później i nowo powstałej działce nadano nr [...]. Tak więc decyzja o uwłaszczeniu tym gruntem Gminy [...] wydana została bez dokładnego wyjaśnienia sprawy tylko na tej podstawie, że mapy ewidencyjne gruntów ujawniają fakt istnienia działek nr [...] i [...]. Organ nie dokonał natomiast ustalenia na jakiej podstawie mapy te zostały sporządzone i na jakiej podstawie został ujawniony Skarb Państwa jako władający nieruchomością. Tak więc błędnie opracowana mapa ewidencyjna w roku [...] służyła za podstawę prawną. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. W uzasadnieniu organ wyższego stopnia powołał się na ustalenia organu pierwszej instancji i stwierdził, że w sprawie nie istnieją dowody na to, że jakakolwiek część objętej decyzją komunalizacyjną z dnia [...] marca 2002 r. działki nr [...] stanowiła w dniu wydania tej decyzji, jaki i w dniu 27 maja 1990 r. własność prywatną, co w szczególności potwierdza postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] stycznia 2006 r., sygn. akt III Ca [...]. K. J. również nie przedłożył dowodów potwierdzających, aby działka nr [...] (powstała z działki [...]) stanowiła jego własność. W tym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organ pierwszej instancji na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy oraz dowodów przedłożonych w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w S. i Sądem Okręgowym w K. w sprawie o rozgraniczenie za nieuzasadnione należało uznać stanowisko odwołującego się, że działka nr [...] nie stanowi własności Skarbu Państwa, a stanowi jego własność. Dodatkowo organ podał, że w postępowaniu komunalizacyjnym nie mogły być korygowane ewentualne błędy w ewidencji gruntów. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. J. W uzasadnieniu podniósł, że w wydanych dotychczas decyzjach odnośnie części działki nr [...] organy stwierdzają, że działka [...] została przejęta na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 2 Dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. Być może działki pod ul. [...] tak zostały przejęte, ale wyłącznie na odcinku od ul. [...] do ul. [...]. W tym miejscu budowa ul. [...] została zakończona, co potwierdza załączona kserokopia mapki oznaczonej jako załącznik nr 2 przez biegłą sądową H. M. Dalej to grunty rolne i kamionki aż do ul. [...] stanowiące własność osób fizycznych. Skarżący podał, że ul. [...] na spornym odcinku znajduje się na dwóch mapach, tj. na mapie nr [...] - część gruntu będąca nadal własnością M. K. i innych, i druga część gruntu o powierzchni [...] m2 już na mapie [...], będącą obecnie własnością Gminy [...], uprzednio stanowiąca część działki nr [...] będącej własnością małżonków R., które graniczyły ze sobą. Ulica [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] wybudowana została w latach 70-tych w miejsce polnej drogi. To właśnie wówczas popełniono błąd. Skoro brak jest dokumentów o przejęciu tej części gruntu, brak dokumentów podziału działki nr [...] to prawdopodobnie pociągnięto kreskę na mapie dalej w kierunku wschodnim od ul. [...] do ul. [...] i powiększono działkę nr [...] o [...] m2, po czym dokonano kolejnego podziału i obecnie ta część ma oznaczenie nr [...]. Niezgodności stanu geodezyjnego potwierdza fakt późnego założenia księgi wieczystej nr [...] oraz podział wykonany w 2003 r. na podstawie którego działce nr [...] przypisano powierzchnię [...]m2, mimo, że faktyczna powierzchnia wytyczona w terenie dla tej działki to [...] m2. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów, że właściciele nieruchomości nie kwestionowali pozbawienia ich części nieruchomości. Jako dowód wniósł o przesłuchanie spadkobierców R. na tę okoliczność w charakterze świadków. Zdaniem skarżącego wbrew temu co twierdzą organy część działki nr [...] powstała z części działki nr [...], ponieważ nie jest możliwe, aby bez dokonania żadnych czynności prawnych powstał grunt o powierzchni [...] m2 między własnością R. a K. Bezzasadne są również podnoszone w decyzji zarzuty nie przedłożenia przez K. J. dowodów potwierdzających, że grunt w działce nr [...] stanowił jego własność i że działka nr [...] powstała z części działki [...]. Świadczą o tym dokumenty znajdujące się w księdze hipotecznej nr [...], w księdze wieczystej nr [...], zeznania świadka, tj. sąsiada M. K., plany sporządzone na podstawie pomiarów w naturze przez mierniczych przysięgłych miasta [...]. W ocenie skarżącego to od Gminy [...] organ winien żądać przedłożenia dokumentów, na podstawie których Skarb Państwa stał się właścicielem tego gruntu i dokumentów podziału spornego gruntu. W piśmie z dnia [...] października 2006 r. stanowiącym uzupełnienie skargi K. J. zarzucił Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej naruszenie art. 7 KPA poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego w sprawie, a zwłaszcza poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność tytułu prawnego nabycia przez Skarb Państwa części spornej działki nr [...] na odcinku między ul. [...] a ul. [...] i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w swej decyzji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa bezkrytycznie uznała za wiarygodne zaświadczenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2001 r., nr [...], iż przejęcie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło na podstawie art. 2 Dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej. Co prawda skarżący nigdy nie podważał tytułu prawnego Skarbu Państwa do nieruchomości oznaczonej nr [...] jako takiego, lecz wskazywał, że część tej nieruchomości zaznaczona na mapach jako odcinek biegnący od ul. [...] do ul. [...] nigdy nie został nabyty przez Skarb Państwa, nigdy nie został wydzielony z księgi hipotecznej nr [...] prowadzonej dla poprzednich właścicieli całej nieruchomości. Tymczasem organy obu instancji nie dokonały żadnych czynności sprawdzających i wyjaśniających stan prawny w tym zakresie, a w szczególności nie przeprowadziły żadnego postępowania mającego na celu ustalenie w jaki sposób sporny odcinek działki nr [...] został przypisany na własność Skarbu Państwa. W swojej decyzji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa powołała się na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] stycznia 2006 r. Orzeczenie to nie dotyczyło jednakże ustalenia własności, a rozgraniczenia nieruchomości. Ponadto Sąd powszechny orzekający w tej sprawie w zakresie dotyczącym ustalenia prawa własności oparł się na spornej decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. W toku postępowania dowodowego przed sądem powszechnym ustalono, że przed wojną nie istniała nieruchomość odpowiadająca działce nr [...], a w stosunku do nieruchomości stanowiących przed wojną własność małżonków R. i K., graniczących ze sobą bezpośrednio, nie były wydane żadne decyzje wywłaszczeniowe, a do roku 1970 w tym miejscu istniała droga dojazdowa o szerokości [...] metrów. Tym samym faktycznie nie wiadomo, na jakiej podstawie prawnej Skarb Państwa wszedł w posiadanie działki nr [...] , w części dotyczącej odcinka pomiędzy ul. [...] a ul. [...]. Wyjaśnienie stanu prawnego tej nieruchomości powinno nastąpić w postępowaniu komunalizacyjnym. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymała stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępnie należy przypomnieć, że wojewódzkie sądy administracyjne sprawują w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Charakter tej kontroli kształtują przepisy art. 106 § 3, art. 133 § 1 i art. 134 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z których wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie mógł zatem przeprowadzić postępowania w oparciu o wnioskowany przez K. J. dowód z zeznań świadków. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. Sąd doszedł do przekonania, że oba te akty nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie wymagało przede wszystkim wyjaśnienia, czy powołane przez K. J. dowody (mapy geodezyjne nr [...],[...]i [...], plany gruntu, odpisy z: księgi hipotecznej nr [...] i księgi wieczystej nr [...] oraz zeznania świadków złożone w sprawie o rozgraniczenie sygn. II Ns [...], dokumenty oznaczone jako "Korespondencja [...] Inspektora Geodezyjnego i Kartograficznego", pisma skarżącego do Wojewody [...], Sądu Rejonowego w S., Głównego Geodety Kraju) – zdaniem skarżącego - potwierdzające, że część skomunalizowanej na rzecz Gminy [...] działki nr [...] – ul. [...] , (obejmująca pow. [...] m2 na odcinku od ul. [...] do ul. [...] ), jest w rzeczywistości działką nr [...] stanowiącą własność skarżącego, to dowody spełniające wymogi, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 KPA. W ocenie Sądu, organy prowadzące postępowanie prawidłowo uznały, że w sprawie nie występuje przyczyna wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 KPA, ponieważ przedstawione przez K. J. dowody nie są dla sprawy istotne. Dokumenty te nie potwierdzają, że objęta decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r., zmienioną decyzją tego organu z dnia [...] lutego 2003 r. działka nr [...] nie podlegała komunalizacji, ponieważ w dniu 27 maja 1990 r. nie stanowiła własności państwowej, lecz własność osób fizycznych. Poza tym część z tych dowodów nie istniała w dniu wydania decyzji komunalizacyjnej. Dotyczy to przede wszystkim: zeznań świadków, odpisu z Kw nr [...], dokumentów oznaczonych jako "Korespondencja [...] Inspektora Geodezyjnego i Kartograficznego" pism skarżącego do Wojewody [...], Sądu Rejonowego w S., Głównego Geodety Kraju z lat 2005 - 2006). Wbrew temu co twierdzi skarżący przedłożone w sprawie dokumenty nie potwierdzają również, że część działki nr [...] powstała z części działki nr [...]. Z akt sprawy wynika bowiem, że nieruchomości oznaczone pierwotnie jako działki [...] i [...] oraz powstałe z nich w wyniku kolejnych podziałów z lat [...],[...],[...] m. in. działki nr: [...] i [...] ([...] r.), a poźniej [...] ([...] r.) i [...] ([...] r.), to odrębne działki ewidencyjne. Należy zauważyć, że spór prowadzony w niniejszej sprawie w istocie sprowadza się do sporu o własność części działki nr [...] i sporu o geodezyjno - przestrzenny zasięg działek nr [...] (obecnie [...] ) i [...]. Tymczasem w postępowaniu komunalizacyjnym prowadzonym w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. nie rozstrzyga się tego rodzaju sporów i nie wyjaśnia się czy dokumenty geodezyjne są prawidłowe (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 1991 r., sygn. akt I SA 559/91, OSP 1992/2/31). Przedmiotem tego postępowania jest jedynie ustalenie, czy zinwentaryzowane przez wnioskodawcę mienie opiera się na dokumentach potwierdzających własność Skarbu Państwa i tytuł prawny rad narodowych, organów, przedsiębiorstw, zakładów i innych jednostek organizacyjnych (art. 5 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy). Zatem w postępowaniu wznowieniowym obejmującym tego typu sprawy dowodami, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 KPA, mogły by być wyłącznie dokumenty, obalające zaświadczenie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2001 r., które stwierdza, że działka nr [...] przeszła na własność Skarbu Państwa na cele reformy rolnej. Mimo prowadzonego przez organy postępowania wyjaśniającego zarówno K. J. jak i Prezydent Miasta S. nie przedłożyli Wojewodzie [...] tego rodzaju dokumentów (pismo Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r., pismo K. J. z dnia [...] kwietnia 2005 r., pismo Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r., pismo Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2005 r.,). Choć nie podnosi tego organ i skarżący - zdaniem Sądu - materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dawał Wojewodzie [...] podstawę do odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego (art. 149 § 3 w związku z art. 28 KPA), ponieważ K. J. żądając wznowienia postępowania nie wykazał, iż dysponuje tytułem prawnorzeczowym do działki nr [...], który komunalizacji własności tejże nieruchomości stałby na przeszkodzie (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt OSK 1299/04, niepubl.). Uchybienie tego rodzaju narusza przepisy o postępowaniu administracyjnym, lecz nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), skoro i tak postępowanie wznowieniowe nie potwierdziło wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 KPA przez co zakończyło się rozstrzygnięciem negatywnym dla strony. Odnosząc się do podnoszonych w sprawie zarzutów należy wskazać, że wobec braku po stronie skarżącego dowodów podważających przedłożone w sprawie zaświadczenie Prezydenta Miasta S., stanowiące podstawę do ujawnienia w karcie inwentaryzacyjnej nr [...] Skarbu Państwa jako właściciela działki nr [...] (potwierdzających przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 KPA) organy prowadzące postępowanie wznowieniowe nie mogły przejść do fazy oceny istnienia podstaw do komunalizacji przedmiotowego mienia w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. (oceny istoty sprawy), w tym ponownego badania tytułu prawnego Skarbu Państwa do przedmiotowego mienia lub jego części. Wspomniany zaś przez skarżącego zarzut nierozpatrzenia w postępowaniu wyjaśniającym okoliczności związanych z działką nr [...] nie ma w sprawie znaczenia, skoro własność tejże nieruchomości nie była objęta treścią kwestionowanej w niniejszej sprawie decyzji komunalizacyjnej. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.