I SA/Wa 2052/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Miasta [...] na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu Miastu [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzeczeniem z [...] października 2019 r. nr [...] umorzyło postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego udziału w nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...] "[...]"[...], oznaczonej jako dz. nr [...] z obrębu [...], związanego z lokalem nr [...]. Skarżący w dniu [...] lipca 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie z [...] października 2019 r., wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu podniósł, że zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym orzeczeniu wystąpił ze sprzeciwem do sądu powszechnego, jednak postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] w [...][...] Wydział [...] sprzeciw ten odrzucił. Jak wynika z notatki urzędowej z [...] marca 2022 r., Sąd Okręgowy w [...] postanowieniem z [...] grudnia 2021 r. sygn. akt [...] uchylił postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] czerwca 2021 r. sygn. akt [...]. Sprawa powyższa w sądzie pierwszej instancji zarejestrowana została pod nową sygn. akt [...] i do dnia dzisiejszego nie podjęto w niej żadnych czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zakres kognicji sądów administracyjnych określają przepisy: art. 3 § 2, § 2a i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." Zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie nie mieści się w katalogu przewidzianym w art. 3 § 2 i § 2a p.p.s.a., brak również przepisów szczególnych, które przewidywałyby kontrolę sądowoadministracyjną orzeczenia zaskarżonego w niniejszej sprawie (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że orzeczenia samorządowych kolegiów odwoławczych, wydawane w procedurze aktualizacyjnej, przewidzianej art. 78 i art. 79 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1990), powoływanej dalej jako "u.g.n.", zapadają w postępowaniu o charakterze administracyjnym, stanowiącym jednak tylko jedną z faz tej procedury, która zmierza do rozstrzygnięcia sporu odnoszącego się do cywilnego stosunku prawnego opartego na cywilnoprawnej umowie. Sprawa aktualizacyjna zawisła w ten sposób przed kolegium nadal pozostaje w swej istocie materialnoprawną sprawą o świadczenie pieniężne, o charakterze cywilnoprawnym. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.g.n., od orzeczenia kolegium zapadłego w procedurze aktualizacyjnej właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tego aktu. Wniesienie sprzeciwu równoznaczne jest z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Powyższy przepis wskazuje zatem jednoznacznie, że sprawy dotyczące aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste zostały poddane kognicji sądów powszechnych. Jednocześnie żaden przepis nie przewiduje w sprawach tego rodzaju kognicji sądów administracyjnych. W tym miejscu zauważyć należy, że zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie opatrzone zostało pouczeniem o prawie wniesienia sprzeciwu, do którego rozpoznania właściwy jest sąd powszechny, zaś Miasto [...] pismem z [...] listopada 2019 r. wniosło ten środek zaskarżenia do Sądu Rejonowego dla [...] w [...]. Jak wynika przy tym z akt sprawy sprzeciw ten do dnia dzisiejszego nie został przez sąd powszechny rozpoznany (wprawdzie postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] w [...][...] Wydział [...] sprzeciw ten odrzucił uznając, że od orzeczenia Kolegium z [...] października 2019 r. nie służy sprzeciw do sądu powszechnego, a skarga do sądu administracyjnego, to jednak postanowienie to zostało następnie uchylone postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] z [...] grudnia 2021 r. sygn. akt [...] W konsekwencji nie sposób uznać, że sąd powszechny uznał wniesiony sprzeciw za niedopuszczalny. Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, że skoro niniejsza sprawa ma charakter cywilnoprawny, to jako taka nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.