I SA/Wa 2054/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie WSA Krystyna Kleiber (spr.) Asesor WSA Anna Tarnowska-Mieliwodzka Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2005 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz B. R. kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast po ponownym rozpatrzeniu sprawy, toczącej się z wniosku B. R. z dnia [...] lutego 2001 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydenta W. z dnia [...] marca 1950 r. Orzeczeniem tym Prezydent W. odmówił Polskiemu Zrzeszeniu [...] Sp. z o.o. prawa własności czasowej do gruntu położonego w W. przy ul. [...] i [...], oznaczonego nr hip. [...] i jednocześnie stwierdził, że wszystkie budynki (fragmenty murów) znajdujące się na tym gruncie przeszły na własność Gminy W. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast ustalił co następuje: Nieruchomość położona przy ul. [...] i [...], - objęta została dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. Nr 50 poz. 279). Z dniem wejścia jego w życie, to jest z dniem 21 listopada 1945 r. nieruchomość przeszła na własność Gminy W., a następnie na własność Skarbu Państwa, na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz.U. Nr 14 poz. 130). Orzeczeniem administracyjnym Prezydenta W. Nr L.dz. [...] z dnia [...] marca 1950 r. odmówiono dotychczasowym właścicielom, Polskiemu Zrzeszeniu [...]. Spółka z o. o. i innym, prawa własności czasowej do gruntu przedmiotowej nieruchomości, w konsekwencji czego wszystkie budynki znajdujące się na gruncie przeszły na własność Gminy W. Po rozpatrzeniu odwołania Polskiego Zrzeszenia S. Spółki z o.o., Ministerstwo Gospodarki Komunalnej decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 1951 r. utrzymało w mocy orzeczenie Prezydenta W. z dnia [...] marca 1950 r. B. R. jest spadkobierczynią J. Z., który był właścicielem [...] Zakładu Stolarskiego w W. przy ul. [...] na dowód czego przedstawiła postanowienia Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] grudnia 1991 r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po J. Z.– jej ojcu oraz postanowienie z dnia [...] marca 2000 r. sygn. akt [...] o stwierdzenie nabycia spadku po M. Z.– jej bracie. Z postanowień tych wynika, że spadkobiercami J. Z. jest jego żona O. Z. oraz dzieci B. R. z domu Z. i C. Z. Wnioskodawczyni złożyła też umowę dzierżawy lokali użytkowych zawartą pomiędzy Spółką Polskie Zrzeszenie [...] w likwidacji a J. Z. oraz umowę dzierżawy Zakładu Stolarskiego zawartą w dniu [...] czerwca 1950 r. pomiędzy nim, a Spółdzielnią Pracy [...]. Zdaniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast B. R. jako spadkobierczyni J. Z., który nie był stroną postępowania w sprawach, kwestionowanych decyzji i nie był właścicielem nieruchomości, będącej przedmiotem tychże decyzji, nie przysługuje legitymacja do żądania stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1951 r. i Prezydenta W. z dnia [...] marca 1950 r. B. R. złożyła skargę, wnosząc o uchylenie decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. W skardze wyjaśniła, że celem złożenia przez nią wniosku jest uzyskanie odszkodowania za poniesione, nakłady na nieruchomość, w tym czasie kiedy grunt był dzierżawiony od Polskiego Zrzeszenia [...] Spółki z o.o. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z. dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy prowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawa o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269), a zgodnie z art. 134 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W sprawie niniejszej Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, rozpoznając sprawę, pominął istotną okoliczność faktyczną, iż B. R. nie jest jedyną spadkobierczynią J. Z., co zresztą wykazała stosownymi postanowieniami sądowymi. Wraz z nią uprawnionymi do spadku są O. Z. oraz C. Z. Osoby te zostały pominięte w postępowaniu co czyni wydane decyzje ułomnymi. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Postępowanie dotychczas nie zostało prawomocnie zakończone co czyni obecność wszystkich zainteresowanych osób za niezbędną. Z tych względów Sąd, nie badając zarzutów merytorycznych przeciwko decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast – uchylił ją jak też poprzedzającą z dnia 12 lutego 2001 r., na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270). Stosownie do art. 152 cytowanej ustawy, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, a o kosztach orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.