I SA/Wa 2054/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.) asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant referendarz sądowy Lucyna Picho po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2006 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia umorzyć postępowanie sądowe. I SA/Wa 2054/05 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania W. R. od decyzji Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. - odmówił wnioskodawczyni W. R. przyznania pomocy finansowej w postaci zasiłku celowego na [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podał, iż rodzina w trakcie korzystania z pomocy społecznej zakupiła sprzęt [...] za kwotę [...] zł, który to zakup nie znajduje racjonalnego uzasadnienia w sytuacji niezaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych oraz nie opłacania czynszu za mieszkanie. Fakt zakupu może świadczyć o posiadaniu innych źródeł dochodu nieudokumentowanych oraz o możliwości zaspokojenia potrzeb życiowych we własnym zakresie. Od powyżej decyzji odwołanie złożyła W. R. podnosząc, że sprzęt kupiła, kiedy nie korzystała z pomocy społecznej, tj. w maju i czerwcu i był on sfinansowany przez matkę, która spłaca za ten sprzęt raty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając odwołanie wskazało, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414 ze zm.) pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne środki i możliwości. Z kolei ust 3 tego artykułu stanowi, iż osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współudziału w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Organ podkreślił, że z treści wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez pracownika socjalnego wynika, że rodzina skarżącej składa się z czterech osób. Na utrzymaniu rodziców pozostaje dwójka małoletnich dzieci. Mąż skarżącej nie pracuje. Rodzina utrzymuje się z zasiłku dla bezrobotnych oraz zasiłków rodzinnych. Dochód rodzinny nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 4 ust 1 ustawy, uprawniającego do ubiegania się o bezzwrotną pomoc finansową w postaci zasiłku celowego. Organ odwoławczy podniósł, że nie w każdej sytuacji rodzina musi otrzymać pomoc, a ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji wskazują, że rodzina zakupiła sprzęt [...], a nie opłacała czynszu za lokal mieszkalny. Z uwagi na zadłużenie z tytułu opłat czynszowych utraciła prawo do dodatku mieszkaniowego. Skarżąca poinformowała pracownika socjalnego, że jej mąż zrezygnował z pracy, gdyż z pensji miał potrącane zaległe alimenty, pozostałe zaś po tym potrąceniu kwota była "niezadowalająca na utrzymanie rodziny". Zdaniem organu drugiej instancji, wszystkie te okoliczności wskazują, iż rodzina nie czyni żadnych starań w celu poprawienia swojej sytuacji życiowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że w dacie korzystania z pomocy finansowej ze środków pomocy społecznej, rodzina zakupiła sprzęt [...] ([...]), co nie służy zaspokojeniu niezbędnych potrzeb życiowych, zwłaszcza, gdy dochód wykazany przez odwołującą się jest niski w stosunku do wydatków i potrzeb. Dlatego, zasadnie organ pierwszej instancji odmówił skarżącej przyznania żądanej pomocy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie złożyła W. R. Skarżąca zarzuciła, iż organ drugiej instancji nie przeprowadził własnych ustaleń opierając się jedynie na ustaleniach poczynionych przez organ pierwszej instancji. Skarżąca podniosła, iż nieprawdą jest, iż nie opłaca czynszu i straciła dodatek mieszkaniowy. Podniosła także, iż mąż był zatrudniony w oparciu o umowę o pracę na czas określony. Wskazała, iż sprzęt [...] był prezentem od matki dla jej dzieci. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosiło o jej oddalenie i wskazało, że podstawą ustalenia sytuacji rodzinnej, materialnej i zdrowotnej rodziny skarżącej stanowi wywiad środowiskowy przeprowadzony przez pracownika socjalnego w dniu [...] grudnia 2003 r., podczas którego skarżąca podała, iż zakupiła sprzęt [...], w tym [...], za łączną kwotę [...] zł. Odnośnie dodatku mieszkaniowego skarżąca podała, że otrzyma go od miesiąca stycznia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że oparło się na ustaleniach zawartych w wywiadzie środowiskowym. Skarżąca w oświadczeniu z dnia [...] grudnia 2003 r. nie podała, iż sprzęt został zakupiony przez matkę, a podniosła to dopiero w odwołaniu. Organ wskazał, że nie sposób podzielić stanowiska skarżącej, że w sytuacji, gdy brakuje na najbardziej niezbędne potrzeby, w tym [...], czy opłaty, uzasadnione było zakupienie sprzętu [...]. Odnośnie zarzutu dotyczącego zatrudnienia męża skarżącej, Kolegium podało, iż oparło się na ustaleniach poczynionych w trakcie wywiadu środowiskowego, a w przypadku dodatku mieszkaniowego na oświadczeniu samej skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja został wydana w dacie obowiązywania przepisów ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414 ze zm.). Z dniem 1 maja 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593). Zgodnie z treścią art. 149 ust. 1 nowej ustawy z dniem jej wejścia w życie wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. (z wyjątkami wskazanymi w przepisie, a nie dotyczącymi niniejszej sprawy). Wobec powyższego postępowanie w niniejszej sprawie ze skargi W. R. na decyzję stało się bezprzedmiotowe i dlatego sąd z mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu.