I SA/Wa 2054/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Kamil Kowalewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na czynność Ministra Infrastruktury polegającą na odrzuceniu aplikacji w naborze na stanowisko radcy prawnego postanawia: odrzucić skargę. T. S. w piśmie z 13 listopada 2025 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność z zakresu administracji publicznej polegającą na odrzuceniu aplikacji w naborze nr 151643 na stanowisko radcy prawnego w Ministerstwie Infrastruktury. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności czynności polegającej na odrzuceniu jego aplikacji w naborze nr 15643 i stwierdzenie, że czynność ta została dokonana z rażącym naruszeniem prawa. Zwrócił się ponadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżącego, ustawa o służbie cywilnej nie przewiduje kalendarzowego wymogu "aktualności" oświadczeń składanych z ofertą, oświadczenia te mają charakter oświadczeń wiedzy i pozostają prawdziwe tak długo, jak nie zmieni się stan, którego dotyczą. Wymagane w procedurze naboru dokumenty określa ogłoszenie zgodnie z art. 28 ustawy o służbie cywilnej i skoro ogłoszenie to nie zawierało kryterium "ważności" oświadczeń, organ nie mógł wprowadzić dodatkowego warunku. Nadto skarżący zarzucił, że działanie organu narusza art. 7 i art. 8 k.p.a. (zasada praworządności, zaufania, proporcjonalności i równego traktowania), a także art. 6 ustawy o służbie cywilnej (otwarty i konkurencyjny nabór) oraz art. 60 Konstytucji RP (równy dostęp do służby publicznej). Jego zdaniem, odrzucenie aplikacji na podstawie kryterium "nieaktualności" niewynikającego z prawa ani z ogłoszenia stanowi dowolność administracyjną i rażące naruszenie prawa. Nadto, odrzucenie jego aplikacji ze względu na rzekomy brak "aktualności" oświadczeń stanowi wprowadzenie przez organ warunku formalnego niewynikającego ani z ustawy, ani z ogłoszenia o naborze, a więc jest działaniem bez podstawy prawnej, sprzecznym z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zasadą legalizmu wynikającą z art. 7 Konstytucji RP. Ogłoszenie o naborze nr 151643 nie zawierało wymogu, aby oświadczenia zostały sporządzone "na dzień" złożenia aplikacji lub były "nie starsze niż określona liczba dni". Oznacza to, że organ samodzielnie wykreował kryterium selekcyjne, które nie miało podstawy w prawie. Na marginesie skarżący dodał, że w przypadku składania aplikacji drogą elektroniczną, za pośrednictwem poczty e-mail, tak jak przewidywało ogłoszenie o naborze, istotna jest data przesłania wiadomości, a nie data wskazana na kopii przesyłanego dokumentu, i to jeszcze kopii papierowej podpisu elektronicznego, który de facto nie jest kopią, bo kopia podpisu elektronicznego może mieć jedynie postać elektroniczną, nie papierową. W wymianie informacji drogą elektroniczną znaczenie ma ślad elektroniczny. W ocenie skarżącego, działanie organu można odczytać jedynie jako niemerytoryczny pretekst do odrzucenia aplikacji, bez względu na kompetencje danej osoby. Taki proceder jest niedopuszczalny w postępowaniu rekrutacyjnym do służby publicznej, której fundamentem jest zasada równego i konkurencyjnego dostępu (art. 60 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy o służbie cywilnej). Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę sformułowanej w piśmie z 10 grudnia 2025 r. wniósł o odrzucenie skargi w całości, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. – dalej też p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W przypadku niezgodności z prawem aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., sąd uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności, nadto sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Z treści skargi wynika, że dotyczy ona odrzucenia aplikacji skarżącego w naborze nr 151643 na stanowisko radcy prawnego w Ministerstwie Infrastruktury. Jak podał skarżący, Minister odrzucił jego aplikację przyjmując pozaprawne kryterium "aktualności" oświadczeń złożonych w procedurze kwalifikacyjnej. W pierwszej kolejności w rozpatrywanej sprawie należy rozważyć właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Rozważenia wymaga więc, czy skarga została wniesiona na czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tym celu należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 160 z późn. zm. – dalej też u.s.c.). W myśl przepisów obowiązujących w dacie przeprowadzania konkursu, kwestie związane z naborem kandydatów do korpusu służby cywilnej zostały uregulowane w rozdziale 3 u.s.c., zatytułowanym "nawiązanie stosunku pracy w służbie cywilnej". Z art. 26 ust. 1 u.s.c wynika, że dyrektor generalny urzędu organizuje nabór kandydatów do korpusu służby cywilnej, z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 4 (dotyczy wyższych stanowisk w służbie cywilnej). Dyrektor generalny urzędu, z zastrzeżeniem art. 39, ma obowiązek upowszechniać informację o wolnych stanowiskach pracy w służbie cywilnej przez umieszczenie ogłoszenia o naborze w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (art. 28 ust. 1 u.s.c.). Zgodnie z art. 29a ust. 1 i 2 u.s.c., w toku naboru komisja, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 5, wyłania nie więcej niż pięciu najlepszych kandydatów, spełniających wymagania niezbędne oraz w największym stopniu spełniających wymagania dodatkowe, których przedstawia dyrektorowi generalnemu urzędu celem zatrudnienia wybranego kandydata. Jeżeli w urzędzie wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w miesiącu poprzedzającym datę upublicznienia ogłoszenia o naborze, jest niższy niż 6%, pierwszeństwo w zatrudnieniu przysługuje osobie niepełnosprawnej, o ile znajduje się w gronie osób, o których mowa w ust. 1. Stosownie do treści art. 30 u.s.c. z przeprowadzanego naboru sporządza się protokół, który zawiera: 1) określenie stanowiska pracy, na które był prowadzony nabór, liczbę kandydatów oraz imiona, nazwiska i miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego nie więcej niż 5 najlepszych kandydatów wraz ze wskazaniem kandydatów niepełnosprawnych o ile do przeprowadzonego naboru stosuje się przepis art. 29a ust. 2, przedstawianych dyrektorowi generalnemu; 2) liczbę nadesłanych ofert, w tym liczbę ofert niespełniających wymogów formalnych; 3) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru; 4) uzasadnienie dokonanego wyboru; 5) skład komisji przeprowadzającej nabór. Z kolei w myśl art. 31 u.s.c. dyrektor generalny urzędu niezwłocznie po przeprowadzonym naborze upowszechnia informację o wyniku naboru przez umieszczenie jej w miejscu powszechnie dostępnym w siedzibie urzędu, w Biuletynie urzędu oraz w Biuletynie Kancelarii. Informacja ta zawiera nazwę i adres urzędu, określenie stanowiska pracy, imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego. Z powołanych przepisów wynika, że ustawodawca określając tryb naboru na wolne stanowiska pracy w służbie cywilnej, pozostawił pracodawcy swobodę w dokonaniu wyboru najlepszego kandydata spośród zgłoszonych ofert. Odnośnie poszczególnych czynności związanych z przeprowadzeniem konkursu przepisy u.s.c. nie przewidują wydawania decyzji administracyjnych lub postanowień w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Poszczególnych czynności komisji konkursowej nie można również zakwalifikować jako aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Celem konkursu jest wyłonienie najlepszego kandydata na stanowisko urzędnicze. Przejście do następnego etapu konkursu nie jest więc uprawnieniem wynikającym wprost z przepisów prawa, w tym z przepisów u.s.c. Procedura konkursowa stanowi zamknięty ciąg czynności wyłonionej przez dyrektora generalnego urzędu komisji jako organu pomocniczego, które to czynności kończą się wraz z wydaniem protokołu z przeprowadzonego naboru (art. 30 u.s.c.). Poszczególne czynności komisji konkursowej podejmowane w toku postępowania konkursowego nie mają charakteru samodzielnego i odrębnego. Stanowią pewien ciąg zdarzeń, a etapem kończącym to postępowanie jest protokół z przeprowadzonego naboru, na podstawie którego dyrektor generalny urzędu ma obowiązek niezwłocznej publikacji wyników konkursu, co z kolei dopiero stanowi podstawę nawiązania stosunku pracy z osobą wyłonioną w drodze tego konkursu. Oznacza to, że każda z czynności komisji konkursowej podejmowanych w toku naboru, bez względu na to, w którym etapie konkursu została podjęta, wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego. Dotyczy to również skarżonej czynności niedopuszczenia strony do trzeciego etapu konkursu. Żadna z czynności podjętych w postępowaniu konkursowym przez komisję, w tym czynność polegająca na odmowie dopuszczenia kandydata do kolejnego etapu postępowania konkursowego, czy jak w niniejszym przypadku odrzucenie kandydatury nie mieści się w kategorii aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Także NSA stwierdził, że nie można uznać za wadliwy poglądu, że czynności komisji konkursowej wymykają się spod kontroli sądu administracyjnego (postanowienie z 12 stycznia 2018 r. I OSK 2852/17). Czynność odrzucenia kandydata biorącego udział w konkursie nie może być zakwalifikować jako akt lub czynność, o których mowa wart. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Uprawnienie do zajmowania danego stanowiska nie jest bowiem uprawnieniem wynikającym wprost z przepisów prawa, w tym z przepisów u.s.c. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne, bowiem skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.