I SA/Wa 2061/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, sędzia WSA Gabriela Nowak, asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi C. J. i A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2022 r. nr KOC/1520/Go/21 w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia 15 czerwca 2022 r. nr KOC/1520/Go/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, działając m.in. na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1491, powoływanej dalej jako ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r.) stwierdziło, że postępowanie w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. [...] z dnia 10 maja 1989 r. nr 345/597/89 w sprawie sprzedaży lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. uległo umorzeniu z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że decyzją z dnia 10 maja 1989 r. Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. [...] orzekł o sprzedaży lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. na rzecz K. P. W dniu 17 marca 2021 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wpłynął wniosek C. J. i A. J. o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji. Wnioskodawcy podali, że są spadkobiercami L. K. – byłego właściciela nieruchomości. Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2022 r. sygn. akt I SAB/Wa 398/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w terminie 4 miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku. W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. 16 września 2021 r.) ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Organ zauważył, że jak wynika z akt lokalowych notarialna umowa sprzedaży lokalu i oddania w użytkowanie wieczyste części terenu zawarta została w dniu 25 stycznia 1990 r., zaś kwestionowana decyzja była załączona do aktu, zatem najpóźniej w tym dniu została doręczona. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zatem wszczęte po upływie 30 lat od doręczenia decyzji. Z tej przyczyny na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa. W ocenie organu, z uwagi na skutek w postaci umorzenia postępowania z mocy prawa brak jest podstaw do podejmowania dalszych czynności zmierzających do ustalenia kręgu stron postępowania. C. J. i A. J. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Skarżący postawili zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 2 ust 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. poprzez niewłaściwe uznanie, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do umorzenia postępowania, podczas gdy przepis ten, jako niezgodny z Konstytucją RP, nie powinien być stosowany, 2. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz brak jego prawidłowej oceny, a w konsekwencji błędne uznanie, że decyzja lokalowa została skutecznie doręczona stronom, 3. art. 35 k.p.a. i 36 k.p.a. poprzez niezachowanie przez organ terminów administracyjnych na wydanie decyzji, a tym samym wydanie decyzji po wejściu w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., co doprowadziło do umorzenia toczącego się postępowania, 4. art. 158 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że przepis ten znajduje zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, w sytuacji gdy odnosi się on wyłącznie do spraw, które nie zostały wszczęte do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., 5. art. 158 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe umorzenie postępowania, w sytuacji gdy w sprawie zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia wydania decyzji lokalowej z naruszeniem prawa, 6. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne umorzenie postępowania w sprawie, podczas gdy uzasadnione było stwierdzenie nieważności decyzji lokalowej lub co najmniej stwierdzenie wydania decyzji lokalowej z naruszeniem przepisów prawa. Skarżący postawili również zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj.: 1. art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2, art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a tym samym naruszenie konstytucyjnego prawa własności przysługującego skarżącym, polegające na zamknięciu drogi sądowej do stwierdzenia nieważności decyzji lokalowej, naruszając zasady demokratycznego państwa prawnego i pozbawiając skarżących możliwości dochodzenia odszkodowania za niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej, 2. art. 156 § 2 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji lokalowej, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lokalowej upłynęło 30 lat, 3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji lokalowej, w sytuacji, gdy decyzja ta rażąco narusza prawo, a zatem organ zobligowany był do stwierdzenia jej nieważności. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2022 r. sygn. akt I SAB/Wa 398/21 na potwierdzenie faktu przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Dodatkowo wnieśli o dokonanie przez Sąd, tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. oraz uznanie, że przepis ten, jako niezgodny z Konstytucją, nie powinien mieć zastosowania w niniejszej sprawie, zaś w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku wnieśli o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie sygn. K 2/22, toczącego się z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o stwierdzenie niezgodności art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli m.in., że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy przez organ po dniu 16 września 2021 r., a w konsekwencji zastosowanie w sprawie art. 105 § 1 k.p.a. sprawia, że skarżący zostali pozbawieni możliwości dochodzenia odszkodowania za decyzję wydaną z naruszeniem przepisów prawa. Gdyby bowiem organ rozstrzygnął sprawę z zachowaniem terminów administracyjnych, wynikających z art. 35 i 36 k.p.a., stwierdziłby nieważność decyzji lokalowej lub ewentualnie stwierdziłby jej wydanie z naruszeniem prawa. W ocenie skarżących, brak możliwości wydania przez organ decyzji stwierdzającej nieważność decyzji lokalowej, powinien doprowadzić do rozważenia przez organ możliwości stwierdzenia wydania decyzji lokalowej z naruszeniem prawa. Rozwiązanie takie zabezpiecza zarówno bezpieczeństwo podmiotów niepublicznych działających w dobrej wierze, czyli beneficjentów wadliwych decyzji, jak i prawa osób pokrzywdzonych takimi decyzjami, umożliwiając im realizację roszczeń odszkodowawczych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 2 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2061/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zawieszenia postępowania sądowego. W piśmie z dnia 28 listopada 2022 r. skarżący podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ kontrolowana w sprawie decyzja nie narusza prawa. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. 16 września 2021 r.) ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa. Stwierdzenie przez organ w toku prowadzonego postępowania nadzorczego, że zostało ono wszczęte po upływie 30 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, stanowi obligatoryjną przesłankę do umorzenia postępowania. W ocenie Sądu, taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Jak słusznie wywodził organ w zaskarżonej decyzji, z akt administracyjnych sprawy wynika, że będąca przedmiotem wniosku decyzja z dnia 10 maja 1989 r. została doręczona stronom najpóźniej w dniu 25 stycznia 1990 r. W tym dniu bowiem zawarta została, w formie aktu notarialnego, umowa sprzedaży lokalu i oddania części gruntu w użytkowanie wieczyste (k. 51 akt administracyjnych). W § 2 umowy wskazano, że do aktu została dołączona decyzja z dnia 10 maja 1989 r. nr 345/597/89. Powyższe oznacza, że najpóźniej w dniu 25 stycznia 1990 r. decyzja ta musiała mieć przymiot ostateczności, co z kolei oznacza, że przed tym dniem weszła do obrotu prawnego poprzez jej doręczenie. Odnosząc się do argumentów skarżących, że sporna decyzja nie została nigdy doręczona dawnym właścicielom nieruchomości, należy zauważyć, że doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., musi zostać dokonane przynajmniej jednej ze stron postępowania. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, dla wejścia decyzji do obrotu prawnego wymagane jest jej doręczenie co najmniej jednej ze stron, natomiast ewentualny brak skutecznego doręczenia aktu innym stronom postępowania może stanowić jedynie przesłankę wznowienia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 981/16, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Organ, stosując art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., nie jest zatem zobowiązany do ustalania kręgu stron postępowania administracyjnego zakończonego kontrolowaną decyzją, lecz powinien jedynie zbadać, kiedy doszło do doręczenia decyzji przynajmniej jednej ze stron postępowania, co wywołało skutek w postaci wejścia decyzji do obrotu prawnego. Nie jest sporne w tej sprawie, że wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia wpłynął do organu w dniu 17 marca 2021 r., a więc postępowanie nadzorcze zostało wszczęte po upływie 30 lat od doręczenia decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, należało uznać, że w sprawie spełnione zostały wszystkie wymienione w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. przesłanki obligujące organ do umorzenia postępowania nadzorczego. Odnosząc się do argumentacji skarżących, że organ powinien prowadzić postępowanie w przedmiocie wniosku o stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa, należy zauważyć, że konstatacja taka nie znajduje oparcia w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która obarczona jest wymienionymi w tym przepisie wadami. Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 k.p.a.). W myśl zaś art. 158 § 2 k.p.a. jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Jak wynika z przytoczonych przepisów, wydanie rozstrzygnięcia stwierdzającego wydanie decyzji z naruszeniem prawa może nastąpić wyłącznie w postępowaniu nadzorczym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w sytuacji gdy z przyczyn określonych w art. 156 § 2 k.p.a. (tj. m.in. z powodu upływu 10 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji) nie jest możliwe stwierdzenie jej nieważności. Zatem w sytuacji gdy od doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 10 lat organ, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w przypadku ustalenia, że w sprawie zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Jednak jeśli od doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 30 lat prowadzenie postępowania w tym przedmiocie, w związku z brzmieniem art. 158 § 3 k.p.a., będzie niedopuszczalne, a organ powinien umorzyć toczące się postępowanie nadzorcze na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Należy dodatkowo zauważyć, że podstawą prawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji był art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Organ nie wydawał natomiast, na podstawie art. 158 § 3 k.p.a., postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Postawiony w pkt I ppkt 4 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia niestosowanego przez organ w tej sprawie art. 158 § 3 k.p.a. należało zatem ocenić jako niezasadny. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących niekonstytucyjności przepisów nowelizujących Kodeks postepowania administracyjnego, należy zauważyć, że jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. (druk sejmowy nr IX.1090) nowelizacja miała na celu dostosowanie systemu prawa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (OTK ZU Nr 5A, poz. 62). W wyroku tym Trybunał stwierdził, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu wyroku Trybunał podał, że stwierdzenie niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego nakłada na ustawodawcę obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a., poprzez wprowadzenie ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Trybunał wskazał na konieczność dokonania wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. nie tylko z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji, ale również z uwzględnieniem, wynikających z art. 2 Konstytucji, zasady pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa. Trybunał przewidział możliwość następczej akceptacji niektórych skutków wadliwej decyzji, podkreślając, że prawomocne rozstrzygnięcia organów mają za sobą konstytucyjne domniemanie wynikające z zasady praworządności. Natomiast podważenie prawomocności musi każdorazowo być przedmiotem skrupulatnego ważenia wartości. Realizując wspomniany wyrok, ustawodawca przyjął, że wszelkie wady kwalifikowane jako "rażące naruszenia prawa" objęte zostały 30-letnim terminem przedawnienia. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu projektu ustawy, jest to okres skorelowany z przewidzianym w Kodeksie cywilnym terminem zasiedzenia nieruchomości w złej wierze. Jak wynika z powyższego, przepisy ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., w tym również art. 2 ust. 2 tej ustawy służą zapewnieniu stabilizacji stanów społeczno-gospodarczych ukształtowanych mocą aktu administracyjnego, a w konsekwencji, realizując wskazania Trybunału Konstytucyjnego zawarte w omawianym wyżej wyroku, mają na celu ochronę wynikających z art. 2 Konstytucji RP zasady zaufania obywatela do państwa oraz zasady pewności prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, dochodzenie praw przez obywatela nie ma charakteru absolutnego. W porządku prawnym niekwestionowana jest konieczność ograniczenia czasowego w dochodzeniu praw (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 3182/21, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Powyższe dotyczy również ustanowionego w art. 21 i art. 64 ust. 1 Konstytucji RP prawa do własności oraz ustanowionego w art. 77 Konstytucji RP prawa do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. Przyczyną tego jest zarówno potrzeba stabilizacji istniejących stosunków prawnych, jak i rosnące wraz z upływem czasu trudności w ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Wprowadzony przez ustawodawcę termin 30 lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji do zakończenia postępowania nadzorczego jest, w ocenie Sądu, wystarczający dla zagwarantowania stronom postępowania właściwej ochrony ich praw w sytuacji wydania aktu z rażącym naruszeniem prawa. Nie można również uznać, że naruszone zostało prawo skarżących do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), skoro w niniejszej sprawie decyzja umarzająca postępowanie administracyjne została poddana kontroli sądowej. Z tych przyczyn Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podzielił zarzutów skargi dotyczących niekonstytucyjności przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Powoływana w skardze okoliczność, że organ naruszył art. 35 k.p.a., bowiem od wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. upłynęło 6 miesięcy, nie zwalniała organu z obowiązku zastosowania przepisów ustawy nowelizującej obligujących organ do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie. Z tej przyczyny Sąd oddalił złożony w skardze wniosek dowodowy. Okoliczność wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 19 stycznia 2022 r. sygn. akt I SAB/Wa 398/21 jest znana Sądowi z urzędu, jednak z wyżej podanych przyczyn pozostaje bez wpływu na wynik tej sprawy. Należy przy tym mieć na uwadze, że wniosek o wszczęcie postępowania nadzorczego wpłynął do organu w dniu 17 marca 2021 r., tj. ponad 31 lat od dnia doręczenia spornej decyzji. W tym okresie zarówno skarżący, jak i ich poprzednicy prawni nie skorzystali z przysługujących im praw. Nie sposób zatem przyjąć, by wprowadzenie w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. terminu 30 lat na zakończenie postępowania nieważnościowego, naruszyło prawa skarżących, z których nie mogli oni wcześniej skorzystać. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że przed Trybunałem Konstytucyjnym z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich zawisła sprawa o sygn. K 2/22 o stwierdzenie, że art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. – w zakresie w jakim uniemożliwia stwierdzenie wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2, a także z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu wniosku Rzecznik podniósł, że jego zastrzeżenia budzi przyjęte w zaskarżonym przepisie rozwiązanie intertemporalne, które nakazuje umorzenie niektórych postępowań pozostających w toku. Ewentualne uznanie przez Trybunał Konstytucyjny, że art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. jest niezgodny ze wskazanymi wzorcami konstytucyjnymi, stanowić będzie, zgodnie z art. 145a k.p.a., przesłankę żądania przez stronę wznowienia postępowania administracyjnego w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095), o czym zawiadomiono strony umożliwiając im przedstawienie dodatkowego stanowiska w sprawie.