I SA/Wa 2074/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Tomasz Szmydt Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Decyzją z [...] czerwca 2013 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania M. T., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Decyzją z [...] maja 2013 r., nr [...] Prezydent Miasta S., na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 413), odmówił przyznania M. T. dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu organ podniósł, że osoby, które aktualnie otrzymują świadczenie pielęgnacyjne, lecz nie spełniają warunków określonych w ustawie o świadczeniach rodzinnych (art. 17 ust. 1b), nie są objęte rządowym programem wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Tym samym organ uznał, iż niemożliwym jest przyznanie M. T. pomocy finansowej w wysokości [...] zł miesięcznie, pomimo tego, że ma ona ustalone (decyzją z [...] marca 2011 r., nr [...]) prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na ojca – Z.G. do dnia 30 czerwca 2013 r. Rozstrzygnięcie z [...] maja 2013 r., nr [...] zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z [...] czerwca 2013 r., nr [...]. Skargę na w/w decyzję Kolegium wniosła M. T. Zarzuty podniesione w skardze sprowadzają się do uznania przez skarżącą niekonstytucyjności przepisów art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 26 marca 2013 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd postanowił zawiesić z urzędu postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Koniecznym warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na wskazanej podstawie jest sytuacja, gdy w postępowaniu tym wyłoniło się zagadnienie prawne (prejudykat), sąd nie jest władny samodzielnie go rozstrzygnąć, a pozostaje ono w związku przyczynowym z wynikiem rozpoznawanej sprawy i ma wpływ na jego treść. Zaskarżona decyzja o odmowie przyznania M. T. pomocy finansowej realizowanej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 26 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, została wydana z uwagi na niespełnienie przez ojca skarżącej warunków określonych w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Tymczasem z urzędu Sąd ustalił, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa (sygn. K 38/13) z wniosku Grupy posłów na Sejm o zbadanie konstytucyjności (zgodności z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 69 Konstytucji RP) m.in. przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, w zakresie nieuzasadnionego pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podmiotów sprawujących opiekę nad osobami, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nie 18-go roku życia bądź w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej po ukończeniu 25-go roku życia, czym naruszone zostały zasady demokratycznego państwa prawa, w szczególności zasada sprawiedliwości społecznej oraz zasada równości wobec prawa i obowiązek zapewnienia osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu egzystencji. Z uwagi na powyższe Sąd doszedł do przekonania, że okoliczność ta stanowi przypadek, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., bowiem wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym ma wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zaistniała zatem podstawa do zawieszenia postępowania sądowego do czasu wyrokowania przez Trybunał w sprawie sygn. K 38/13. Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, że postanowieniem z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 543/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne: czy § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania niektórych osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne (Dz. U. Nr 295, poz. 1746) w zakresie, w jakim uniemożliwia przyznanie przewidzianej w nim pomocy osobom uprawnionym do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego innym niż matka, ojciec lub opiekun faktyczny dziecka, niezależnie od sytuacji dochodowej i majątkowej tych osób jest zgodny z art. 2, art. 18 i art. 32 ust. 1, art. 71 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Sprawa prowadzona jest pod sygn. P 38/12. Wprawdzie pytanie prawne, skierowane w w/w sprawie, dotyczy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 2011 r., jednak rozporządzenie z dnia 26 marca 2013 r., będące podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, jest aktem cyklicznym, regulującym ten sam przedmiot. Potwierdza to tym samym konieczność zawieszenia z urzędu postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji.