I SA/Wa 2081/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi E. P. i B. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U. z 2016r. poz.23, ze zm., dalej jako k.p.a.) - po rozpatrzeniu wniosku E.P. i B.W. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977r., nr [...], o przymusowym wykupie od H. i F. G. na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...], oznaczonej działkami o numerach [...], o łącznej powierzchni [...] oraz ustaleniu ceny nabycia w wysokości [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z [...] kwietnia 2008r. H.G. zwróciła się do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że decyzję tę wydano z rażącym naruszeniem prawa, bowiem przymusowo odebrano wnioskującej i jej mężowi najcenniejszą dla nich ziemię. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2008r. nr [...] przekazał ww. wniosek zgodnie z właściwością Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pismem z [...] listopada 2016r. nr [...] zwróciło ww. wniosek H.G. Wojewodzie [...] wskazując, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego organem właściwym do rozpoznania tej sprawy jest właściwy miejscowo wojewoda. Zgodnie z przedłożonym w trakcie postępowania aktem poświadczenia dziedziczenia z [...] grudnia 2016r., Rep. A nr [...] H.G. zmarła [...] stycznia 2016 r., a spadek po niej nabyły E.P. i B.W., które podtrzymały ww. wniosek złożony przez ich poprzedniczkę prawną. Po analizie akt sprawy Wojewoda [...] stwierdził, , że orzekając ww. decyzją z [...] kwietnia 1977r. Prezydent [...] w podstawie prawnej decyzji powołał art. 3 ust. 4 ustawy z 24 stycznia 1968r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych (Dz. U., Nr 3, poz. 14, ze zm.) i § 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa w sprawie zasad i trybu przeprowadzania licytacji nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych z 26 marca 1968r. (Dz. U., Nr 11, poz. 57, ze zm.). Od decyzji tej nie wniesiono odwołania i stała się ostateczna 20 kwietnia 1977r. Organ wskazał, że mając na uwadze treść art. 28 k.p.a. stronami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji są osoby, które uczestniczyły w postępowaniu przymusowego wykupu lub ich następcy prawni oraz osoby i podmioty, którym obecnie przysługuje tytuł prawny do nieruchomości. Organ podniósł, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z [...] września 1983r. sygn. akt [...] oraz aktem poświadczenia dziedziczenia z [...] grudnia 2016r. Rep. A nr [...] E.P. i B.W. są następcami prawnymi H. i F. G. Jednocześnie organ wskazał, że z informacji uzyskanej od Starosty [...] (zawartej w piśmie z [...] grudnia 2016r. nr [...] oraz z księgi wieczystej nr [...] wynika, że ww. działki wraz z innymi działkami weszły w skład nieruchomości oznaczonej nr [...], o powierzchni [...], która stanowi własność Gminy [...]. Organ podniósł, że w kontrolowanej sprawie wykup ww. działek nastąpił na podstawie przepisów ustawy z 24 stycznia 1968r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych, a zatem celem przedmiotowego postępowania było ustalenie, czy ww. decyzja Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977r. dotknięta jest wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., w kontekście przepisów tegoż aktu prawnego oraz z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania. Oceniając kontrolowaną decyzję, w pierwszej kolejności organ zweryfikował, że Prezydent [...] miał uprawnienia do orzekania w sprawach przymusowego wykupu nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych (art. 4 ustawy z 24 stycznia 1968r.) Również licytację przeprowadzał właściwy do spraw rolnych organ prezydium powiatowej rady narodowej. W świetle natomiast art. 37 ustawy z 28 maja 1975r. o dwustopniowym podziale administracyjnym Państwa oraz o zmianie ustawy o radach narodowych zadania i uprawnienia oraz sprawy indywidualne z zakresu administracji państwowej (Dz. U., Nr 16, poz. 91), zadania i uprawnienia oraz sprawy indywidualne z zakresu administracji państwowej, należące w myśl wcześniejszych przepisów do powiatowych rad narodowych i powiatowych organów administracji państwowej, przejęły organy stopnia podstawowego, którymi byli naczelnicy gmin, naczelnicy miast i gmin oraz prezydenci miast. W rezultacie organ stwierdził, że Prezydent [...] był organem właściwym do orzekania w sprawach przymusowego wykupu. Następnie organ ocenił, czy zaszły w niniejszej sprawie przesłanki do przymusowego wykupu przedmiotowej nieruchomości (art. 1 ww. ustawy z 24 stycznia 1968r.) nieruchomości wchodzące w skład gospodarstw rolnych mogły być przymusowo i wykupione, jeżeli gospodarstwa te wykazywały niski poziom produkcji wskutek zaniedbania, a w szczególności niekorzystania ze środków wpływających na wzrost produkcji rolniczej. Organ podniósł, że zgodnie z art. 5 ww. ustawy przepis ten nie dotyczył nieruchomości nadanych na podstawie przepisów o przeprowadzeniu reformy rolnej lub osadnictwie. Organ wskazał, że zasady i tryb przeprowadzania wykupu zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa z 26 marca 1968 r. w sprawie zasad i trybu przeprowadzania licytacji nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych (Dz. U., Nr 11, poz. 57, dalej jako rozporządzenie). W świetle § 2 rozporządzenia organ uprawniony do rozpatrzenia wniosku powoływał zespół w składzie 3 specjalistów w celu przeprowadzenia lustracji gospodarstw, wykazujących niski poziom produkcji. Po przeprowadzeniu lustracji zespół specjalistów sporządzał protokół, w którym wyrażał opinię, czy gospodarstwo kwalifikowało się do zaliczenia go do kategorii wykazującej niski poziom produkcji wskutek zaniedbania. W myśl natomiast § 3 w razie uznania, że gospodarstwo podlegało zaliczeniu do ww. kategorii, właściwy organ wydawał decyzję o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu nieruchomości. Nadto w świetle § 3 rozporządzenia licytację ogłaszało się w drodze publicznego obwieszczenia, w którym wymieniona była nieruchomość stanowiąca przedmiot sprzedaży, ze wskazaniem obszaru, oznaczeniem księgi wieczystej lub zbioru dokumentów, imienia i nazwiska właściciela, czasem miejscem licytacji, ceną wywoławczą, wysokością rękojmi jaką licytant powinien wpłacić na konta bankowe właściwego organu. W myśl § 4 rozporządzenia, obwieszczenie o licytacji wywieszało się w lokalu biura gromadzkiej rady narodowej i we wsi, w której położona była nieruchomość, co najmniej na okres dwóch tygodni przed terminem licytacji. Ponadto obwieszczenie to doręczało się właścicielowi nieruchomości oraz osobom mającym ograniczone prawa rzeczowe na nieruchomości, których adresy były znane. Natomiast zgodnie z § 5 rozporządzenia licytacja odbywała się publicznie, z której sporządzano protokół (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). Organ podał, że na podstawie art. 2 ww. ustawy z 24 stycznia 1968r., przymusowy wykup nieruchomości przeprowadzano w drodze licytacji, zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa. W świetle § 1 rozporządzenia decyzja właściwego organu o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu nieruchomości w drodze licytacji powinna określać nieruchomości lub ich części, które poddane miały być licytacji, ich obszar i nazwisko właściciela. W myśl § 2 ww. rozporządzenia cenę wywoławczą nieruchomości ustalał w drodze postanowienia właściwy organ do spraw rolnych, w wysokości wartości tej nieruchomości, ustalonej według cen określonych w przepisach o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych, przy czym w razie potrzeby organ ten powoływał biegłych. Organ podkreślił, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie potwierdził, że Prezydent [...] aktem własności ziemi z [...] listopada 1976r. stwierdził, że H. i F. G. - na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U., Nr 27, poz. 250 z późn. zm.) - nabyli prawo własności nieruchomości położonej w [...] oznaczonej działkami o numerach [...] o łącznej powierzchni [...]. Wykupione działki nie zostały zatem nadane na podstawie przepisów o przeprowadzeniu reformy rolnej lub osadnictwie. Organ wskazał, że pomimo prób podejmowanych przez Wojewodę [...] nie udało się skompletować całości materiału dowodowego tj. dokumentacji dotyczącej powołania komisji do przeprowadzenia lustracji pól i ustalenia stanu ich wykorzystania (w tym działek o numerach [...]), protokołu sporządzonego przez tę komisję z przeprowadzonej przez nią lustracji, decyzji o wszczęciu postępowania i postanowienia określającego cenę wywoławczą do licytacji ww. nieruchomości. W aktach sprawy zachowała się jedynie ww. decyzja Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977r. Nr [...] o przymusowym wykupie. Z kontrolowanej decyzji wynika, że o wszczęciu postępowania Prezydent [...] orzekł decyzją z [...] października 1976r., a do licytacji nie doszło z powodu braku licytantów. W związku natomiast z faktem, że przedmiotowa nieruchomość była potrzebna na cele rozwoju rolniczych gospodarstw uspołecznionych, uzasadnione stało się wykonanie przez Skarb Państwa prawa pierwokupu - zgodnie art. 3 ust. 3 ustawy z 24 stycznia 1968r. W razie braku nabywców Państwu przysługiwało prawo wykupu nieruchomości po cenie wywoławczej ustalanej podstawie art. 3 ust. 4 ustawy, według cen określonych w przepisach o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych. Organ stwierdził, że należało przyjąć, że Prezydent [...] dysponował dokumentacją konieczną do oszacowania nieruchomości, bowiem w kontrolowanej decyzji umieszczono tabelę zawierającą dane szacunkowe gruntu. Wynika z niej, że działki o numerach [...] o łącznej powierzchni [...] stanowiły grunty orne klas: [...], dla których wartość ustalono na kwotę [...], którą przyjęto jako cenę wywoławczą, a następnie jako cenę nabycia przez Skarb Państwa. Odnosząc wysokość ustalonego odszkodowania do obowiązującego wówczas Zarządzenia Ministra Rolnictwa z 22 stycznia 1974r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M.P. Nr 7, poz. 54) należy stwierdzić, że była ona wyższa aniżeli stawki wynikające z przepisów. Zarządzenie pozwalało jednak na podwyższenie ceny podstawowej. Organ nadzoru stwierdzając spełnienie przesłanek określonych w§ 3, § 4, § 5 i § 6 ww. rozporządzenia w sprawie zasad i trybu przeprowadzania licytacji nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych, dla zbadania ustalenia ceny oparł się na domniemaniu legalności badanej decyzji, kierując się przy tym zasadą trwałości określoną w art. 16 k.p.a.. Organ podkreślił, że niemożność odszukania przez organ nadzoru określonych dokumentów nie oznacza, że ich nie było, w szczególności jeżeli na ich istnienie wskazują inne dokumenty zgromadzone w toku postępowania. Ponadto w ocenie organu brak poszczególnych dokumentów, spowodowany bądź upływem czasu, bądź zaginięciem nie mógł stanowić podstawy do twierdzenia, że ich w ogóle nie było, a tym samym do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. Organ dodał, że brak kompletnych akt archiwalnych powoduje, że nie można dokonać pełnej oceny postępowania, w tym ustalić, ponad wszelką wątpliwość, że było ono przeprowadzone w sposób nieprawidłowy, a tym samym nie można kategorycznie stwierdzić, że zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Brak akt powoduje także, że nie można organowi przedstawić zarzutu, że nie zbadał wszechstronnie sprawy i że nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ zauważył, że także przez strony nie zostały przedstawione jakiekolwiek dowody pozwalające obalić legalność zaskarżonej decyzji, a poprzedni właściciele wykupionej nieruchomości nie zakwestionowali kontrolowanej decyzji i nie wnieśli od niej odwołania, wobec czego stała się ostateczna. Organ wywiódł, że do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. niezbędne jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa materialnego przez organ orzekający w sprawie lub dokonanie przez ten organ oceny materiału dowodowego w sposób oczywiście sprzeczny ze zgromadzoną w aktach dokumentacją sprawy lub innymi oczywistymi, znanymi temu organowi faktami. Pewność obrotu prawnego wymaga bowiem, aby ostateczne decyzje administracyjne były stabilne i aby można je było wzruszyć tylko w nadzwyczajnych sytuacjach i z ważnych powodów. Wszelkie wątpliwości co do ustaleń, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, należy rozstrzygać na korzyść legalności zaskarżonej decyzji. Brak jednoznacznych dowodów w postępowaniach prowadzonych w trybach nadzwyczajnych zezwalających na podważenie ustaleń zawartych w decyzjach ostatecznych, którym art. 16 § 1 k.p.a. przyznaje cechy trwałości, stanowi negatywną przesłankę do ich wzruszenia. W świetle poczynionych wyżej ustaleń organ nadzoru stwierdził, że decyzja Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977r. nr [...] została wydana przez organ do tego uprawniony, na podstawie obowiązujących wówczas przepisów prawa, nie- wykazano, aby rażąco naruszała prawo, czy też została wydana w sprawie, w której uprzednio wydano inną decyzję ostateczną. Decyzja została skierowana do stron, a w dniu jej wydania była wykonalna. Jej wykonanie nie wywołało czynu zagrożonego karą, ani też nie zawiera żadnej wady, która powodowałaby jej nieważność z mocy prawa. W związku z powyższym organ uznał, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977r.. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 16 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania E.P. i B.W., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. zaskarżoną decyzją Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu własnej decyzji wskazał, że skarżące zarzuciły, że decyzja organu I instancji opierała się tylko na hipotezach, ponieważ w aktach sprawy brak jest dokumentów pozwalających przyjąć że gospodarstwo wykazywało niski poziom produkcji, tj. protokołu z lustracji gospodarstwa, postanowienia o ustaleniu ceny wywoławczej, obwieszczenia o terminie licytacji, decyzji o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu oraz, że w sprawie został pominięty dowód z decyzji Samorządowego Kolegium w [...] z dnia [...] czerwca 2008r. znak: [...] stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 1977r. W ocenie Skarżących w sprawie zostały też naruszone przepisy postępowania administracyjnego - art. 75 § 1, 76 § 3, 7, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a.. Rozpatrując sprawę Minister zważył, że nie budził wątpliwości interes prawny stron do występowania w niniejszym postępowaniu. Minister zaznaczył, że pomimo prowadzonych poszukiwań nie udało się odnaleźć kompletnych akt związanych z wydaniem zaskarżonej decyzji Prezydenta [...]. O braku posiadanych akt poinformowali: Urząd Miasta [...] w pismach z dnia [...] grudnia 2016r. i z dnia [...] stycznia 2017r.; Urząd Miejski w [...] w piśmie z dnia [...] stycznia 2017r. i Archiwum Państwowe w [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2017r. Minister wskazał, że z akt sprawy wynika, że została spełniona przesłanka braku nabywców przedmiotowej nieruchomości, gdyż licytacja gruntów wyznaczona na dzień 2 listopada 1976r. nie doszła do skutku, właśnie z powodu braku licytantów (por. badana decyzja Prezydenta [...]). Minister wyjaśnił, że Prezydent [...] nie musiał dysponować protokołem z lustracji gospodarstwa, gdyż zobligowany był jedynie do zbadania czy zaistniały warunki do skorzystania przez Skarb Państwa z przysługującego mu z mocy ustawy prawa wykupu. Protokół wymagany był natomiast przy wszczęciu postępowania w sprawie przymusowego wykupu nieruchomości, tj. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 1976r.. Rozpatrując zarzut dotyczący braku postanowienia o ustaleniu ceny wywoławczej, obwieszczenia o terminie licytacji, decyzji o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu Minister wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom odwołujących się nie można uznać, że takich dokumentów nie było. Organ podniósł, że po wielu latach dokumenty te nie odnalazły się, gdyż mogły ulec zniszczeniu lub zaginięciu, a nadto dokumenty dotyczące przymusowego wykupu i licytacji na terenie województwa [...] były często prowadzone dla większych kompleksów i nie zawsze były włączane do akt każdej sprawy. Minister wskazał, że Prezydent [...] miał podstawy do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie wykupu oraz dysponował informacjami o przejmowanej nieruchomości, co pozwoliło ustalić cenę nabycia przez Państwo nieruchomości na poziomie [...] (na odwrocie kontrolowanej decyzji Prezydenta widnieje adnotacja zawierająca dane szacunkowe gruntu, dotyczące przejmowanych gruntów, o czym świadczą podane nr działek, nr mapy i powierzchnia gruntu). Minister podkreślił, że małżonkowie G. nie kwestionowali przez wiele lat ani faktu przejęcia nieruchomości, ani wysokości otrzymanej ceny wykupu. Organ dodał, że w oparciu o przepis art. 156 § 1 k.p.a., że brak jednoznacznych dowodów w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, zezwalających na podważenie ustaleń zawartych w decyzji ostatecznej, którym art. 16 § 1 k.p.a. przyznaje cechy trwałości, stanowi negatywną przesłankę do ich wzruszenia. Minister wskazał, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzutu, pominięcia dowodu z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2008r. (stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 1977r.), gdyż ww. decyzja SKO została wyeliminowana z obrotu prawnego (decyzja SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2016r. znak: [...] oraz utrzymująca ją w mocy decyzja SKO w [...] z dnia [...] października 2016r. znak: [...]). Natomiast odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przez organ stopnia wojewódzkiego przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, Minister wskazał, że nie można zarzucić Wojewodzie naruszenia art. 75 § 1 w związku z art. 76 § 3 k.p.a., gdyż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych. Minister podkreślił, że decyzja, której stwierdzenia nieważności domagają się skarżące stanowi dokument urzędowy (art. 76 § 1 k.p.a.), który jako podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym korzysta ze szczególnej mocy dowodowej. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego, związane jest z nim bowiem domniemanie prawdziwości jego treści. W ocenie organu brak było jednoznacznych dowodów w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, zezwalających na podważenie ustaleń zawartych w decyzji ostatecznej, której art. 16 § 1 k.p.a. przyznaje cechy trwałości i stanowi negatywną przesłankę do ich wzruszenia. W ocenie Ministra Wojewoda nie dopełnił obowiązków przewidzianych w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a wszystkie istotne fakty i zdarzenia zostały ustalone oraz w dostateczny sposób rozważone, zaś motywy podjętego rozstrzygnięcia przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podsumowując Minister podał, że nie można stwierdzić, że badana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 1977r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów, stanowiących podstawę jej wydania. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r. wywiodły E.P. i B.W., na podstawie art. 50 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) i zaskarżyły w całości decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2017 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie art. art. 6, 7, 8,11 i 12 k.p.a.: 1.1. w zw. z art. 16 § 1, art. 80 i 86 k.p.a. oraz art. art. 1, 2 i 3 ustawy z 24 stycznia 1968 r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych i § 1-3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczania gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalania wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów, poprzez: a) prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania uczestników do organu administracji publicznej, gdyż zaskarżona decyzja wobec braku udowodnienia przez organ choćby istnienia dokumentów warunkujących wydanie decyzji Prezydenta [...] z 1977 r. przyjęła hipotezę, że skoro w decyzji z 1977 r. znajdowała się tabela zawierająca dane szacunkowe gruntu, to należy przyjąć, że Prezydent [...] dysponował dokumentacją konieczną do oszacowania wartości nieruchomości, a także, iż należy przyjąć, że niemożność odszukania przez organ nadzoru określonych dokumentów nie oznacza, że ich nie było, podczas gdy z zasad prawidłowego rozumowania wynika, że skoro brak jest jakichkolwiek informacji o istnieniu dokumentów warunkujących wydanie decyzji z 1977 r., to należy przyjąć, że: - takie dokumenty nie istniały, a tym samym, że decyzja taka (zaskarżona) została wydana z rażącym naruszeniem prawa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, b) brak wyjaśnienia zasadności przesłanek w zaskarżonej decyzji, którymi kierował się organ II inst. przy załatwieniu przedmiotowej sprawy, podczas gdy zaskarżona decyzja powinna wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kierowała się przy załatwieniu sprawy, tj. przedstawić logiczny wywód z dowodami, by można było prześledzić tok myślowy - zasadność przesłanek - tej decyzji, tj. czy nastąpiło to w sposób prawidłowy, lecz nie wyjaśniła zasadności przesłanek w utrzymaniu w obrocie prawnym decyzji z 1977 r., choć z norm przepisów k.p.a. oraz nawet z zasad prawidłowego rozumowania wynika, że skoro brak było podstaw do wydania tej decyzji z 1977 r., to należy wyeliminować ją z obrotu prawnego, a w konsekwencji, poprzez: c) poczytanie na niekorzyść wnioskodawców wątpliwości istniejących w ocenie organu administracyjnego w zakresie : - braku odnalezienia dokumentów z postępowania poprzedzonego wydaniem decyzji z 1977 r., tj.: * protokołu z lustracji gospodarstwa rolnego (nieruchomości), * decyzji o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu, * postanowienia o wartości przedmiotowej nieruchomości (gospodarstwa), * innych dokumentów dotyczących lustracji gospodarstwa, * jakichkolwiek dowodów (w tym także dokumentów) wskazujących na istnienie w/w dokumentów, a przez to:  - przyjęcia błędnego założenia (hipotezy) - na niekorzyść wnioskodawców - o istnieniu takich dokumentów z postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o przymusowym wykupie (s. 3 zaskarżonej decyzji), a tym samym domniemania legalności badanej decyzji, i w konsekwencji pominięcie, że decyzja Prezydenta [...] nr [...] z [...] kwietnia 1977 r. rażąco naruszyła art. art. 1, 2 i 3 u. z 24 stycznia 1968 r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych i §1-3 rozporządzenia Min. Rolnictwa z 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczania gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalania wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów, poprzez niezastosowanie tych przepisów w toku postępowania zakończonego decyzją z 1977 r., podczas gdy: • z dowodów zgromadzonych w nin. sprawie nie wynika, by istniały takie dokumenty (obligatoryjne w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o przymusowym wykupie), • samo przypuszczenie organu o istnieniu takich dokumentów, nie jest wystarczające do udowodnienia takiej okoliczności, • z zasad prawidłowego rozumowania i zgodnie ze słusznym interesem wnioskodawców wynika, iż takie dokumenty nie istniały, • wobec braku istnienia takich dokumentów (z postępowania lustracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji z 1977 r. - jak wym. wcześniej) organ wydający decyzję z 1977 r. nie posiadał danych, z których wynikałoby, że gospodarstwo małż. G. kwalifikowało się do przymusowego wykupu przez Skarb Państwa, a naruszenia te miały istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem ustalenia zaskarżonej decyzji zostały oparte na błędnym założeniu (hipotezie) o istnieniu dokumentów (z postępowania lustracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji z 1977 r. - jak wymienione wcześniej), choć brak dowodów na istnienie takich dokumentów, a wobec tego błędne poczytanie na niekorzyść wnioskodawców, iż postępowanie zakończone decyzją z 1977 r. było prawidłowe, a decyzja z 1977 r. została wydana w sposób prawidłowy, choć wydano ją z rażącym naruszeniem prawa, stąd powinna zostać usunięta z obiegu i w konsekwencji błędne rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z 1977 r., 1.2. w zw. z art. art. 75, 77§ 1 i 4 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niewszechstronne zebranie i rozpoznanie całego materiału dowodowego, przez: a) ocenę dotychczasowych dowodów, i przyjęcie, że dokumenty z lustracji przedmiotowego gospodarstwa (nieruchomości) istniały, choć ich nie było, b) pominięcie dowodu znanego z urzędu, tj. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...].06.2008 r. wydanej w sprawie o sygn. [...], która stwierdziła nieważność decyzji Prezydenta [...] z [...].04.1977 r. nr [...], podczas gdy wskazany dowód i fakty są istotne dla rozstrzygnięcia, gdyż wynika z nich, że już w 2008 r., czyli ok. 31 lat po decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] kwietnia 1977 r., w aktach tegoż postępowania nie było m.in. protokołu lustracyjnego, a SKO stwierdziło nieważność decyzji z [...] kwietnia 1977 r., a naruszenie to miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem rozstrzygnięcie nastąpiło z pominięciem wskazanych ustaleń z tego dowodu, z których wynika, że ok. 31 lat po decyzji z 1977 r. ustalono, iż nie było m.in. protokołu lustracyjnego (warunkującego wszczęcie i prowadzenie postępowania lustracyjnego), co spowodowało: * błędne założenie przez zaskarżoną decyzję o istnieniu m.in. protokołu lustracyjnego, a w konsekwencji: * wydanie błędnego rozstrzygnięcia przez organ I instancji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z 1977 r.; 1.3. poprzez wewnętrzną sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do potrzeby dysponowania protokołem z lustracji przez Prezydenta [...] w sprawie o przymusowym wykupie przedmiotowej nieruchomości (gospodarstwa), gdyż: - raz: "Prezydent [...] nie musiał dysponować takim protokołem" (s. 2 zaskarżonej decyzji), z czego wynika, że temu Prezydentowi Miasta, w takim postępowaniu, nie był potrzebny taki protokół, a równocześnie: "Protokół wymagany był natomiast przy wszczęciu postępowania w sprawie przymusowego wykupu nieruchomości tj. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 1976r. (s. 2/3 zaskarżonej decyzji), z czego wynika, że temu Prezydentowi Miasta, w takim postępowaniu, był potrzebny taki protokół, podczas gdy ustalenia uzasadnienia decyzji nie powinny być w wewnętrznej sprzeczności, co do istotnych okoliczności, jak potrzeba dysponowania przez organ administracyjny (tu Prezydenta Miasta) określonym dokumentem, tu protokołu z lustracji przedmiotowej nieruchomości (gospodarstwa), a naruszenie to miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem protokół ten warunkował wszczęcie postępowania w sprawie przymusowego wykupu nieruchomości, a brak tego protokołu jednoznacznie wskazuje, że decyzja z [...] października 1976 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a w konsekwencji zaskarżone rozstrzygnięcie błędnie utrzymało wadliwą decyzję organu I instancji z [...] kwietnia 2017 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z 1977 r. i w konsekwencji: 2. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] kwietnia 1977 r., podczas gdy zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji z [...].04.1977 r., która rażąco naruszyła art. art. 1, 2 i 3 u. z 24 stycznia 1968 r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych i §1-3 rozporządzenia Min. Rolnictwa z 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczania gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalania wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów, poprzez niezastosowanie tych przepisów w toku postępowania, bowiem brak było dokumentów pozwalających przyjąć, że przedmiotowe gospodarstwo wykazywało niski poziom produkcji (protokołu z przeprowadzenia lustracji gospodarstwa), potwierdzających przeprowadzenie licytacji nieruchomości (postanowienia o ustaleniu ceny wywoławczej, obwieszczenia o terminie licytacji), potwierdzających wydanie decyzji o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu (przy czym tabela zawierająca dane szacunkowe gruntu w decyzji nr [...] z [...].04.1977 r. nie jest wystarczająca), pomimo ich poszukiwania przez organ I i II instancji, z których wynikałoby, że kiedykolwiek istniały w/w dokumenty [decyzja o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu; protokół z przeprowadzenia lustracji gospodarstwa; potwierdzające przeprowadzenie licytacji nieruchomości (postanowienie o ustaleniu ceny wywoławczej, obwieszczenia o terminie licytacji)], a naruszenie to miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem z przepisów o przymusowym wykupie przedmiotowej nieruchomości wynikały następujące po sobie etapy postępowania, celem przymusowego wykupu, lecz z materiału dowodowego wynika, że brak było w tym postępowaniu poszczególnych dokumentów (wskazanych wcześniej), a tym samym należy przyjąć, że również brak było czynności, które miały dokumentować, a wobec jednoznaczności przepisów wskazanej ustawy z 1968 r. i rozporządzenia ich naruszenie przez decyzję Prezydenta [...] z 1977 r. jest rażące, stąd powinna była zostać stwierdzona nieważność tej decyzji z 1977 r.; zaś z tzw. "ostrożności procesowej" - w razie braku możliwości stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji - zarzucam zaskarż, decyzji: 3. naruszenie art. art. 158 § 2 w zw. z 156 § 2 k.p.a., poprzez brak stwierdzenia wydania decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] kwietnia 1977 r. z naruszeniem prawa oraz brak wskazania okoliczności, wobec których nie stwierdzono nieważności decyzji z 1977r., podczas gdy zachodzą podstawy do stwierdzenia wydania tej decyzji z [...] kwietnia 1977 r. z naruszeniem prawa, gdyż po wydaniu decyzji z 1977 r. przedmiotowej nieruchomość została nabyta przez Gminę [...] od Skarbu Państwa w drodze czynności cywilnoprawnej, stąd powstały nieodwracalne skutki prawne, wobec których nie stwierdza się nieważności decyzji, lecz stwierdza się wydanie decyzji z naruszeniem prawa, - decyzja z [...] Kwietnia 1977 r. rażąco naruszyła art. 1, 2 i 3 u. z 24 stycznia 1968 r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych i § 1-3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z 26. marca 1968 r. w sprawie zaliczania gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalania wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów, poprzez niezastosowanie tych przepisów w toku postępowania, bowiem brak było dokumentów: * pozwalających przyjąć, że przedmiotowe gospodarstwo wykazywało niski poziom produkcji (protokołu z przeprowadzenia lustracji gospodarstwa), potwierdzających przeprowadzenie licytacji nieruchomości (postanowienie o ustaleniu ceny wywoławczej, obwieszczenia o terminie licytacji), potwierdzających wydanie decyzji o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu (przy czym tabela zawierająca dane szacunkowe gruntu w decyzji nr [...] z [...] kwietnia 1977 r. nie jest wystarczająca), pomimo ich poszukiwania przez organ I instancji, z których wynikałoby, że kiedykolwiek istniały w/w dokumenty [decyzja o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu; protokół z przeprowadzenia lustracji gospodarstwa; potwierdzające przeprowadzenie licytacji nieruchomości (postanowienie o ustaleniu ceny wywoławczej, obwieszczenia o terminie licytacji)], a naruszenie to miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, bowiem zaskarżona decyzja powinna była stwierdzić, że decyzja z 1977 r. została wydana z naruszeniem prawa i wskazać okoliczności, wobec których nie stwierdziła nieważności decyzji z 1977 r.. Skarżące wniosły o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977 r. nr [...] o przymusowym wykupie od H. i F. G. na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...], oznaczonej działkami o numerach [...] oraz o ustaleniu ceny nabycia w wysokości [...], a w razie uznania, iż niemożliwa jest zmiana zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977 r. nr [...] o przymusowym wykupie od H. i F. G. na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...], oznaczonej działkami o numerach [...] oraz o ustaleniu ceny nabycia w wysokości [...], wówczas, wnoszę o stwierdzenie wydania decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977 r. nr [...] o przymusowym wykupie od H. i F. G. na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...], oznaczonej działkami o numerach [...] oraz o ustaleniu ceny nabycia w wysokości [...] z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, wobec których organ nie stwierdził nieważności decyzji z 1977 r.,  lub: 2. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej jej decyzji Wojewody [...] w [...], 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym także kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi podniesione zostały argumenty na poparcie zgłoszonych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się w trybie nadzwyczajnym i dotyczyło stwierdzenia nieważności, z powodu rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977 r. o przymusowym wykupie od H. i F. G. na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działki nr [...] o łącznej powierzchni [...] oraz o ustaleniu ceny nabycia w wysokości [...]. Postępowanie nadzorcze prowadzone na podstawie art. 156 – 158 k.p.a. choć podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe, to różni się przedmiotem. Prowadząc postępowanie zwykłe organ zmierza bowiem do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, a więc dokonuje subsumcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego i kształtuje w formie władczego rozstrzygnięcia materialnoprawny stosunek administracyjnoprawny, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja i ustalenie, czy jest ona obarczona materialnoprawnymi wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. Ma więc ono charakter wyłącznie kontrolny, w którym ocenie podlega jedynie legalność decyzji wydanej w trybie zwykłym, w aspekcie jej zgodności z obowiązującymi w dacie jej podejmowania przepisami prawa. Istotą zatem tego postępowania jest ocena, czy w świetle stanu faktycznego ustalonego przez organ w postępowaniu zwykłym, mógł on na gruncie obowiązujących wówczas przepisów prawa podjąć rozstrzygnięcie o treści określonej w decyzji, a nie ponowne rozstrzyganie sprawy zakończonej tą decyzją. Inaczej mówiąc, rolą organu nadzoru nie jest ponowne weryfikowanie legalności badanej decyzji podjętej w trybie zwykłym, ale jej ocena w aspekcie wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., ocenił, że decyzja Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977 r. nie była obarczona takimi wadami, które skutkowałyby stwierdzeniem jej nieważności. Ocenę tę Sąd w pełni podziela. Decyzja Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977 r. wydana została na podstawie przepisów ww. ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. oraz przepisów ww. rozporządzenia w sprawie zasad i trybu przeprowadzania licytacji nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych, w których to przepisach uregulowano tryb wykonania przynależnego Skarbowi Państwa, prawa pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości rolnych poddanych licytacji w trybie tej ustawy. Stanowiła przy tym kolejny władczy akt wydawany w ramach procedury wykupu takich nieruchomości, z której tylko pierwszy (decyzja o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu nieruchomości, o której mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie licytacji nieruchomości) poprzedzona musiała być protokołem lustracji i sporządzonej opinii o zaliczeniu gospodarstwa do kategorii wskazującej niski poziom produkcji z powodu zaniedbania (por. § 3 ust. 4 w zw. z ust. 1 i § 2 ust. 5 rozporządzenia w sprawie gospodarstw rolnych). Skoro tak, to ocena legalności decyzji podjętej na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy (późniejszy art. 3 ust. 3) (takiej jak kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja Prezydenta [...] z [...] kwietna 1977r.), dla której wydania niezbędne jest jedynie spełnienie wymogów opisanych w § 9 i § 10 rozporządzenia w sprawie licytacji, nie może obejmować kontroli przesłanek warunkujących w ogóle uruchomienie procedury wykupu nieruchomości, w tym kwestii produktywności gospodarstwa rolnego. Powyższe oznacza, że orzekając w tej materii Prezydent [...] nie musiał także dysponować protokołem z lustracji gospodarstwa, a jedynie zobligowany był do zbadania, czy zaistniały warunki do skorzystania przez Skarb Państwa z przysługującego mu z mocy ustawy prawa pierwokupu. A skoro tak, to w postępowaniu nieważnościowym ocena podjętej przez niego decyzji musi być dokonywana wyłącznie w aspekcie przesłanek zawartych w przepisach prawa materialnego, mających znaczenie przy rozstrzyganiu o wykonaniu przez Skarb Państwa wspomnianego prawa i przy uwzględnieniu tych elementów stanu faktycznego, których subsumcja do norm zawartych w przepisach prawa determinowała podjęte w tym względzie rozstrzygnięcie. W tej sytuacji brak było podstaw, a czego żądają skarżące, do badania legalności decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977r., pod kątem kwestii produktywności przedmiotowego gospodarstwa rolnego i dokumentacji ją potwierdzającej. Zdaniem Sądu, brak działań podjętych w tej materii przez organ nadzoru, nie stanowi o wadliwości wydanej decyzji, a w konsekwencji o naruszeniu przez organy orzekające w sprawie wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Dokonując merytorycznej oceny decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977r. i podjętej w ramach postępowania nadzorczego decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zasadnicze znaczenie miał jednak fakt, że z uwagi na okres czasu, jaki upłynął od wydania ww. decyzji (ponad 40 lat), nie zachowały się kompletne akta archiwalne z postępowania poprzedzającego jej wydanie, a próba ich odszukania – jak wynika z akt sprawy - nie powiodła się w pełni. Jedynym dokumentem, jakim dysponował organ nadzoru był odpis kwestionowanej w trybie nadzorczym decyzji. W tym stanie rzeczy, ocena jej legalności mogła być dokonana wyłącznie przez pryzmat jej treści oraz zastosowanej przy jej wydawaniu podstawy prawnej. I tak, zgodnie z art. 3 ust 4 ustawy, stanowiącym materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji, przesłanką do zastosowania przez Państwo wykupu nieruchomości był brak nabywców nieruchomości przeznaczonej do licytacji. Z uzasadnienia decyzji wynika natomiast, że licytacja gruntów wyznaczona na [...] listopada 1976 r. nie doszła do skutku, właśnie z powodu braku licytantów, zaś nieruchomości potrzebne były na cele rozwoju rolniczych gospodarstw uspołecznionych, stąd uzasadnione było wykonanie prawa wykupu przysługującego Skarbowi Państwa. Prezydent [...] miał zatem podstawy do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie wykupu oraz dysponował informacjami o przejmowanej nieruchomości, co pozwoliło ustalić cenę nabycia przez Państwo nieruchomości na poziomie [...]. Na odwrocie kontrolowanej decyzji widnieje bowiem adnotacja zawierająca dane szacunkowe gruntu. Z jej treści wynika, że przejęte działki stanowiły grunty klasy [...] oraz wskazana jest wartość przy sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych za hektar. W tej sytuacji kwestia niekompletnych akt sprawy nie może przesądzać o tym, że kontrolowana decyzja rażąco narusza prawo. Z drugiej strony brak jest jednoznacznych dowodów w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym do uznania, że decyzja ta obarczona jest jakąkolwiek wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Wbrew również twierdzeniom skargi, w niniejszej sprawie organ nie był związany uzasadnieniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., którą stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta [...] z [...] kwietnia 1977r., bowiem decyzja ta została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz utrzymującą ją w mocy decyzją SKO w [...] z dnia [...] października 2016 r. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a..