I SA/Wa 2082/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Prezydenta W. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Ministra Skarbu Państwa, po rozpoznaniu wniosku Prezydenta W. (dalej: "skarżący") o ponowne rozpoznanie sprawy, decyzją z dnia [...] września 2012 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję własną z [...] czerwca 2012 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] września 2006r. w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nabycia przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. nieodpłatnie własności nieruchomości zabudowanej, położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2 . Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2006r., nr [...] stwierdził w punkcie I decyzji nabycie przez Powiat [...], z mocy prawa, własności nieruchomości zabudowanej, położonej w W., wykazanej jako działki nr [...], [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym [...] na "Mapie sytuacyjnej nieruchomości KW [...] z projektowanym podziałem" oraz odmówił stwierdzenia nabycia przez Powiat [...] nieruchomości zabudowanej, położonej w W., wykazanej w obrębie ewidencyjnym j.w. jako działka [...] na "Mapie sytuacyjnej nieruchomości KW [...] z projektowanym podziałem", jak również stwierdził w punkcie II decyzji przejęcie z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat [...] uprawnień organu administracji rządowej, który utworzył Szpital [...] w W. przy ul: [...]. Decyzja stała się ostateczna i weszła do obrotu prawnego. Wnioskiem z 17 listopada 2011r. skarżący wystąpił o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nabycia przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie własności nieruchomości zabudowanej, położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] zarzucając rażące naruszenie prawa - art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] nie wynika, aby podczas przeprowadzonego postępowania organ I instancji badał umowę zawartą pomiędzy Rektorem Akademii [...] w W. a Dyrektorem [...] Szpitala [...]. Zdaniem wnioskodawcy brak jest jakichkolwiek informacji dotyczących mienia nieruchomego będącego w użytkowaniu Kliniki [...], a w szczególności, czy umowa ta obejmowała część nieruchomości położonej przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] (obecnie [...]), z obrębu [...] oraz na jakiej podstawie prawnej Wojewoda uznał, że część tej nieruchomości znajdowała się w użytkowaniu Kliniki. Skarżący argumentował, że z umowy z dnia [...] maja 1995 r. wynika, że działka nr [...] miała zostać oddana w użytkowanie Akademii [...] po zakończeniu prac określonych w Umowie Nr [...] z [...] maja 1995r., a Miastu W. nie są znane dokumenty, które mogłyby świadczyć o oddaniu w użytkowanie ww. części nieruchomości. Podniesiono, że działka nr [...] nie znajdowała się dnia 1 stycznia 1999r. w użytkowaniu Szpitala [...]. Porównując datę wydania zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia [...] grudnia 1998r. oraz zapisy § 1 ust. 3 tego zarządzenia należy zauważyć, że w dniu [...] grudnia 1998r. nie mogła obowiązywać umowa zawarta z jednostką organizacyjną ([...] Szpitalem [...]), ponieważ jednostka ta nie funkcjonowała, została utworzona dopiero z dniem [...] stycznia 1999r. Minister Skarbu Państwa decyzją z [...] czerwca 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2006 r., w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nabycia przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie własności wymienionej na wstępie nieruchomości zabudowanej, położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż argumenty podnoszone przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie, jak również nie wypełniają przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej powyższą decyzją wystąpił skarżący, w uzasadnieniu podtrzymując argumentację wyrażoną we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Minister Skarbu Państwa decyzją z [...] września 2012r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] czerwca 2012r. W uzasadnieniu organ ponownie wskazał, iż skarżący błędnie interpretuje treść § 1 ust. 3 Zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia [...] grudnia 1998r. Treścią powyższego przepisu nie jest postanowienie, że [...] Szpitalowi [...] przekazuje się mienie będące w jego użytkowaniu na podstawie umowy zawartej przez ten Szpital z Rektorem Akademii [...] w W. Interpretując § 1 ust. 3 Zarządzenia z dnia 29 grudnia 1998 r. należy stwierdzić, iż [...] Szpitalowi [...] miało zostać przekazane mienie będące w użytkowaniu Akademii [...] w W. a oddanie tego mienia miało nastąpić przez zawarcie stosownej umowy pomiędzy [...] Szpitalem [...] a Akademią [...] w W., po wejściu w życie tegoż zarządzenia. Stąd też Wojewoda [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego w sprawie, czego skutkiem było wydanie kwestionowanej decyzji. A zatem zarzuty skarżącego odnoszące się do rażącego naruszenia prawa przez Wojewodę [...] przy wydawaniu decyzji z dnia [...] września 2006r., nie znajdują uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutu nie zbadania przez Wojewodę [...] umów zawartych pomiędzy Rektorem Akademii [...] w W. a Dyrektorem [...] Szpitala [...], organ stwierdził, że umowy były znane Wojewodzie w dniu orzekania, znajdowały się w aktach sprawy, jak również Wojewoda ustosunkował się do nich w treści uzasadnienia decyzji. Brak formalnego dokumentu przekazania spornej nieruchomości nie oznacza, że działka [...] nie znajdowała się w użytkowaniu Akademii [...] w W. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją Ministra i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie żądając jej uchylenia. W skardze zarzucił naruszenie przepisów postępowania: - art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie pomimo, iż decyzja Wojewody [...] Nr [...] obarczoną jest wadą prawną uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności z uwagi na rażące naruszenie prawa, gdyż organ I instancji zaniechał zbadania umowy zawartej pomiędzy Rektorem Akademii [...] w W. a Dyrektorem [...] Szpitala [...] i nie wziął pod uwagę, iż Zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z [...] grudnia 1998r. zostało wydane w oparciu o nieistniejącą podstawę prawną, - art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie przez organ wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy a w konsekwencji niedokonanie oceny umowy zawartej pomiędzy Rektorem [...] w W. a Dyrektorem [...] Szpitala [...], jak również zaniechanie oceny skutków prawnych Zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z [...] grudnia 1998r. wydanego w oparciu o nieistniejącą podstawę prawną. W uzasadnieniu skarżący w całości podtrzymał argumentację prezentowaną w toku postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Tytułem przypomnienia wyjaśnić należy, iż będąca przedmiotem kontroli tutejszego Sądu decyzja Ministra Skarbu Państwa z [...] września 2012r. została podjęta w ramach postępowania nieważnościowego, które jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia ostatecznych decyzji administracyjnych. Prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności konkretnego aktu administracyjnego organ administracji publicznej nie przeprowadza ponownie postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, lecz bada wyłącznie, czy objęty tym postępowaniem akt administracyjny dotknięty jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. W niniejszej sprawie skarżący formułując wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji Wojewody [...] w sprawie odmowy komunalizacji nieruchomości zabudowanej, stanowiącej działkę nr [...], podniósł zarzut rażącego naruszenia prawa polegający na niezbadaniu umowy zawartej między rektorem [...] w W. a dyrektorem [...] Szpitala [...], nieznajomości przez skarżącego dokumentów świadczących o oddaniu w użytkowanie części nieruchomości oraz okoliczność, że działka nr [...] nie znajdowała się [...] stycznia 1999r. w użytkowaniu Szpitala [...], a w dniu wydania zarządzenia z [...] grudnia 1998r. nie mogła obowiązywać umowa zawarta z [...] Szpitalem [...], skoro jednostka ta została utworzona [...] stycznia 1999r. Powyższe zarzuty – w przekonaniu składu orzekającego - nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Sądu trafne jest stanowisko Ministra Skarbu Państwa o braku jakichkolwiek przesłanek do uznania, że decyzja Wojewody w zakresie objętym wnioskiem o stwierdzenie nieważności została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Nadto organ zasadnie ocenił, że w tej sprawie nie wystąpiły żadne inne przesłanki z art. 156 § 1 kpa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (vide wyrok NSA z 14 marca 2012 r. II OSK 2525/10 – LEX nr 1145613). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego wyżej art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny (vide wyrok NSA z 4 kwietnia 2012r. I OSK 2565/10 – LEX nr 1219119). W świetle powyższego należy podzielić stanowisko organu, że zarzuty będące podstawą wniosku nieważnościowego nie wypełniają przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa, jak również nie zasługują na uwzględnienie. Oddanie w użytkowanie mienia nieruchomego Akademii [...] w W. nastąpiło umową nr [...] zawartą pomiędzy Akademią [...] a Szpitalem [...] z dnia [...] maja 1995r., w której w § 1 stwierdza się, że Szpital [...], po zakończeniu prac określonych umową nr [...] z [...] maja 1995 r. zobowiązuje się do oddania Akademii [...] na okres 25 lat w bezpłatne użytkowanie Pawilon "[...]" wraz z częścią dobudowaną w której będzie Klinika [...] – umowy k. 109-111 akt administracyjnych. Umowy te były przedmiotem uwagi Wojewody [...] przy wydawaniu decyzji będącej przedmiotem wniosku nieważnościowego, co wynika z treści uzasadnienia decyzji. Były też jedną z podstaw, dla której działka nr [...] nie stała się w oparciu o art. 60 ust. 1 ustawy z 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999r. własnością Powiatu [...]. Zauważyć też należy, iż decyzją z [...] maja 1999r. Nr [...] Prezydent W. zezwolił Akademii [...] na użytkowanie budynku Kliniki [...] na terenie Szpitala [...] przy ul. [...] w W. oraz trafostacji z magazynem i garażem o pow. użytkowej [...] m.kw., w związku z zakończeniem w/w inwestycji. Znamiennym jest, że skarżący nie podważa faktu użytkowania części nieruchomości przez Akademię [...] w W., a jedynie stwierdza brak dokumentów, informacji na tę okoliczność, co nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Zarządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z [...] grudnia 1998r. utworzony został na podstawie art. 43 a) ust.1 ustawy z 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej [...] Szpital [...] w W.. Jak wynika z § 1 ust. 3 Zarządzenia [...] Szpitalowi [...] miało zostać przekazane w nieodpłatne użytkowanie mienie będące w użytkowaniu Akademii [...] w W., a oddanie tego mienia miało nastąpić przez zawarcie stosownej umowy pomiędzy [...] Szpitalem [...] a Akademią [...]. Skoro organ założycielski tworząc [...] Szpital [...], wyposażył nowoutworzoną jednostkę w wydzieloną część mienia i przekazał jej władztwo nad mieniem w postaci nieodpłatnego użytkowania, to taka forma odpowiada treści publiczno – prawnego władztwa nad nieruchomością. Zarzut skarżącego dotyczący błędnej interpretacji § 1 ust. 3 Zarządzenia nie stanowi naruszenia prawa w sposób jasny, niedwuznaczny nie wyczerpuje, zatem przesłanki rażącego naruszenia prawa i nie może wywrzeć zamierzonego skutku. Odnosząc się do zarzutu powołania się przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w Zarządzeniu z dnia [...] grudnia 1998r. na przepis art. 43 a) ust.1 ustawy z 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej, a zatem na podstawę prawną, która jeszcze nie obowiązywała bowiem przepis ten obowiązywał od 30 grudnia 1998r. przypomnieć należy, że przedmiotem oceny organów a obecnie Sądu jest decyzja Wojewody [...] z [...] września 2006r., a nie powołane Zarządzenie z [...] grudnia 1998r. Podstawą wydania decyzji Wojewody był przepis art. 60 ust.1 ustawy z 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną. Zatem zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej nie jest zasadny. Jednocześnie zauważyć należy, że powołane Zarządzenie nie zostało zmienione, czy uchylone. Podnoszone przez skarżącego stwierdzenie o niemożności wyłączenia przez Ministra Zdrowia części wymienionej działki do funduszu założycielskiego tej jednostki, bowiem w tym dniu cała nieruchomość nie stanowiła już mienia Skarbu Państwa, ponieważ na mocy art. 60 ust. 1 ustawy z 13 października 1998r. stała się mieniem Powiatu [...] nie zasługuje na aprobatę. Należy mieć na uwadze, że z dniem 1 stycznia 1999r. działka nr [...] stała się działką pozostającą w użytkowaniu [...] Szpitala [...] w związku, z czym nie mogła jednocześnie pozostawać w użytkowaniu Szpitala [...]. W konsekwencji działka nr [...], jako nie będąca we władaniu Szpitala [...] dnia 1 stycznia 1999r. nie mogła stać się mieniem Powiatu [...]. Jeśli chodzi o pozostałe argumenty skargi, to w przekonaniu Sądu pozostają one bez wpływu na wynik sprawy, z przyczyn wskazanych wyżej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. ----------------------- 6