I SA/Wa 2084/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K.G. na nadużycie uprawnień przez pracownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skargę K.G. na nadużycie uprawnień przez pracownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, uznając, że sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez pracowników organów administracji publicznej wnoszonych w trybie art. 227 k.p.a. Wnioskiem z dnia 21 grudnia 2012 r. skarżący wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu sporządzania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego jego skargę. W oświadczeniu złożonym następnie na urzędowym formularzu wniosku o prawo pomocy (PPF) skarżący wskazał, że prowadzi jednoosobowe domowe, posiada status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Podał także, że oprócz domu z 1945 r. nie posiada innego majątku ani oszczędności. Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Wniosek skarżącego w zakresie ustanowienia radcy prawnego zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie osiąga żadnych dochodów, nie posiada również oszczędności ani majątku, który mógłby stanowić źródło środków na pokrycie kosztów pełnomocnika ustanowionego z wyboru. Wniosek skarżącego w zakresie zawartego w nim żądania zwolnienia od kosztów sądowych nie podlegał rozpoznaniu ze względu na to, że strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, korzysta z ustawowego zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a.). Z powołanych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. związku z art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.