I SA/Wa 2087/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z zażalenia A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2011 r. o sygn. akt I SA/Wa 2087/10 o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2087/10 w sprawie ze skargi A. D. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2010 r. , nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy zgodnie z właściwością postanawia odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 marca 2011 r. odrzucił skargę A. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku tego Sądu z dnia 1 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2087/10, oddalającego skargę A.D. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2010 r. , nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy zgodnie z właściwością. Odpis orzeczenia z dnia 16 marca 2011 r. wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o trybie wnoszenia środków odwoławczych został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 28 marca 2011 r. Przy czym w pouczeniu tym nie zawarto informacji, iż zażalenie od postanowienia winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Pismem dnia 31 marca 2011 r. A. D. wniósł na powyższe postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie. Zażalenie to zostało sporządzone i podpisane osobiście przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: w myśl art. 285l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Na mocy powyższego odesłania, w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 194 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej (a więc także skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia), powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a., tj. gdy skargę (odp. zażalenie) sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. A. D. nie jest adwokatem, ani radcą prawnym jak również nie jest on osobą, o której mowa w art. 175 § 2 powołanej ustawy, tym samym nie mógł skutecznie osobiście sporządzić zażalenia. Oznacza to, że wniesione obecnie przez niego zażalenie, jako niespełniające wymogu określonego w art. 194 § 4 w zw. z art. 285l p.p.s.a., jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Wprawdzie w rozpoznawanej sprawie, osobiste sporządzenie przez skarżącego zażalenia spowodowane zostało nieprawidłowym pouczeniem Sądu, jednakże okoliczność ta nie ma znaczenia dla oceny braku możliwości skutecznego samodzielnego sporządzenia przez stronę tego środka odwoławczego. Okoliczność ta może stanowić podstawę do przywrócenia stronie, na jej wniosek, terminu do złożenia zażalenia, zgodnie z zasadą, iż skutki błędnego pouczenia nie mogą obciążać strony, która do takiego pouczenia się zastosowała. Przy czym należy mieć wówczas na uwadze to, iż stosownie do art. 87 § 4 p.p.s.a., równocześnie z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu, należy dokonać czynności, której strona w terminie nie dokonała. W realiach niniejszej sprawy oznacza to, konieczność złożenia wniosku wraz z zażaleniem sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 285l ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.