I SA/Wa 209/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi K. K., D. K. i M. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej jako organ/minister) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r., znak [...] stwierdzającą nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...].07.1955 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...].04.1955 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...] p.n. "[...]" nr lup [...] oraz [...] w części dotyczącej nieruchomości ozn. nr hip. [...]. W uzasadnieniu ww decyzji organ wskazał, że podstawę do stwierdzenia nieważności ww decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...].07.1955 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia z dnia [...].04.1955 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...] p.n." [...]" w części dotyczącej nieruchomości ozn. nr hip. [...] było oparte na orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.11.2010 r., sygn. akt I OSK 1133/10 - ustalenie, że postępowanie dekretowe zostało wszczęte na wniosek nieuprawnionej osoby gdyż wniosek o przyznanie prawa własności czasowej został złożony przez kuratorów nieobecnej właścicielki, która w dacie jego składania od kilku lat już nie żyła. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 dalej jako dekret) dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące (...) mogli w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Wskazał następnie, że ogłoszenie o objęciu w posiadanie przez Gminę [...] rejonu miasta, w którym znajdowała się nieruchomość hip. [...] ukazało się w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...] nr [...] z dnia [...].08.1948 r. w pkt. 13 zaś wniosek o przyznanie nieobecnej właścicielce M. K. prawa własności czasowej do ww nieruchomości złożony przez jej ustanowionych sądownie kuratorów wpłynął w dniu [...].02.1949 r. (tj. w terminie dekretowym). Precyzując organ podał, że sporny wniosek z 1949r. o przyznanie prawa własności czasowej został złożony przez adw. Z. N. i adw. B. M. jako ustanowionych postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...].04.1943 r., sygn. akt [...] kuratorów praw i majątku nieobecnej M. K., która zmarła jesienią 1943r. ([...].11.1943 r.) W tym zakresie powołując się na art. 153 i art. 170 ppsa organ przyjął, iż wiąże go ocena prawna prawidłowości złożenia wniosku dekretowego wyrażona w wyroku NSA sygn. akt I OSK 1133/10 - wydanym w sprawie dotyczącej tej samej właścicielki i tych samych kuratorów lecz odnośnie do innej części nieruchomości pn. "[...]". Organ za ww wyrokiem NSA w sprawie I OSK 1133/10 podał, że obowiązujące w 1943 r., tj. w dacie powołania kuratorów, aż do ich uchylenia z dniem 1 stycznia 1947 r., przepisy Kodeksu cywilnego Królestwa Polskiego z dnia 1 czerwca 1825 r. (Dziennik Praw Królestwa Polskiego 1825.10.41.3) w tytule III dziale I stanowiły o opiece nad majątkiem osób nieobecnych, przewidywały możliwość ustanowienia kuratora, na wniosek prokuratora lub stron zainteresowanych dla zachowania praw i majątku pozostawionego przez osobę nieobecną (art. 36) a także o uchyleniu orzeczenia o wyznaczeniu kuratora w razie śmierci osoby nieobecnej lub uznaniu tej osoby za zmarłą (art. 40) a także że z przepisami tymi korespondowały regulacje Kodeksu postępowania cywilnego z dnia 29 listopada 1930 r., które przewidywały w art. 153 możliwość ustanowienia kuratora dla strony nieznanej z miejsca pobytu na czas trwania procesu (art. 153). Z dniem 1 stycznia 1947 r., czyli z dniem wejścia w życie dekretu z dnia 14 maja 1946 r. "Prawo opiekuńcze" (Dz. U. z 1946, Nr 20, poz. 135) instytucje kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu regulował art. 58 dekretu do czasu wejścia w życie Kodeksu rodzinnego z dnia 27 czerwca 1950 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 308). Dalej organ podał, że kuratora nieobecnego (curatora absentis), pod rządem wymienionych przepisów, ustanawiało się dla ochrony praw osoby, która z powodu nieobecności nie mogła prowadzić swoich spraw i która nie miała pełnomocnika. Kuratora absentis ustanawiano dla osoby nieobecnej, a nie dla osoby w ogóle nieistniejącej, nieznanej lub dla osoby, która zmarła (przywołał orzeczenie Sądu Najwyższego z 10 października 1950 r., sygn. C 248/50, publ. Nowe Prawo 1951, nr 12, s. 40.). Zakres praw i obowiązków kuratora ustalał każdorazowo sąd opiekuńczy, przy czym kuratela absentis miała (i ma do chwili obecnej) charakter niejako zabezpieczającej, z reguły w jej zakres wchodzi dokonywanie czynności zwykłego zarządu. Minister za NSA podkreślił, że w dacie złożenia wniosku przez kuratorów majątku M. K. już nie żyła, a kurator spadku nie został ustanowiony. Podał też, że stosownie do art. 10 obowiązującego w dacie złożenia wniosku dekretowego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. Nr 36, poz. 341): "Zdolność prawną i zdolność do działań prawnych ocenia władza według prawa cywilnego, o ile przepisy administracyjne w poszczególnych wypadkach nie stanowią inaczej". Z kolei art. 3 § 1 dekretu Prawo spadkowe z 8 października 1946 r. (Dz. U. Nr 60, poz. 328) przewidywał, że z chwilą śmierci spadkodawcy następuje otwarcie spadku. W konsekwencji organ przyjął, że wniosek dekretowy w niniejszej sprawie nie został złożony przez podmiot wymieniony w art. 7 ust. 1 dekretu a zatem orzeczenie dekretowe rozstrzygające w przedmiocie wniosku złożonego przez osoby nie należące do kręgu podmiotów do tego legitymowanych, a wymienionych w art. 7 ust. 1 dekretu, w sposób rażący - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa - narusza prawo, czyli art. 7 ust. 1 i 2 wymienionego dekretu. Wyjaśnił, że niezasadnie wszczęte postępowanie o wydanie decyzji dekretowej na wniosek osób nieuprawnionych, organ dekretowy winien był umorzyć jako bezprzedmiotowe, a nie rozstrzygać merytorycznie. Jednocześnie wskazał, iż ww. decyzje dekretowe w części dot. hip. [...] nie wywołały nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 kpa, gdyż działki nr [...] i nr [...] odpowiadające dawnej nieruchomości ozn. hip. [...] stanowią własność Miasta [...] i nie były przedmiotem obrotu cywilno-prawnego. Skargę na opisaną na wstępie decyzję ministra złożyli K. K., D. K. i M. K. (dalej jako skarżący). Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa zarzucili naruszenie: 1. art. 170 ppsa w zw. z art. 171 ppsa w zw. art. 153 ppsa poprzez bezzasadne uznanie, iż przy ocenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu ww nieruchomości [...] organ nadzorczy jest związany oceną prawną naruszania art. 7 ust. 1 dekretu dotyczącą skuteczności złożenia wniosku z dnia 16 lutego 1949 r., o ustanowienie prawa wieczystego użytkowania nieruchomości [...] pod nazwą "[...]" w sprawie nieruchomości hipotecznej hip Nr [...], zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 4 listopada 2010 r., (sygn. I OSK 1133/10). W tym zakresie skarżący podali, iż a) wypowiedź NSA zawarta w wyroku z dnia 4 listopada 2010 r., dotyczyła kontroli innej "sprawy administracyjnej" gdyż przedmiotem rozstrzygnięcia było wyłącznie stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej w zakresie nieruchomości hipotecznej Hip Nr [...], natomiast niniejsza sprawa dotyczy nieruchomości hipotecznej Hip Nr [...], a zatem brak jest tożsamości "przedmiotu rozstrzygnięcia", a w konsekwencji brak jest zasadności zastosowania przepisów art. 170 ppsa, art. 171 ppsa ppsa oraz art. 153 ppsa; b) wypowiedź NSA zawarta w wyroku z dnia 4 listopada 2010 r., w zakresie braku skuteczności złożenia wniosku dekretowego na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego nie stanowiła "oceny prawnej" w ujęciu art. 153 ppsa w tym postępowaniu, 2. art. 170 ppsa w zw. z art. 171 ppsa poprzez dokonanie wykładni niezgodnie z konstytucyjnymi zasadami wynikającymi z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 78 Konstytucji RP, art. 176 Konstrukcji RP i art. 184 Konstytucji RP, polegającej na uznaniu, iż w zakresie złożenia wniosku dekretowego na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu [...], dochodzi do związania prawomocnym wyrokiem, również w wypadku gdyby doszło do naruszenia art. 183 § 1 ppsa, przy wydawaniu wyroku NSA w sprawie I OSK 1133/10, a w konsekwencji uchylenie się przez organ nadzorczy, od rozpoznania merytorycznego kwestii skuteczności złożenia wniosku dekretowego przez kuratorów majątku dla nieobecnej M. K. w zakresie nieruchomości hipotecznej Hip Nr [...]; na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu; 3. art. 170 ppsa w zw. z art. 171 ppsa w zw. z art. 183 § 1 ppsa poprzez bezzasadne uznanie, iż związanie prawomocnym wyrokiem NSA oddalającym skargę kasacyjną od wyroku oddalającego skargę od decyzji nadzorczej stwierdzającej wydanie decyzji dekretowej z rażącym naruszaniem prawa tj. art. 7 ust. 2 dekretu, dotyczy również uzasadnienia prawomocnego wyroku oraz wyrażonych w nim poglądów stanowiących odmienną "ocenę prawną" aniżeli przeprowadzoną przez sąd pierwszej instancji odnośnie do kontrolowanej decyzji nadzorczej, w sytuacji gdy podstawą oddalenia skargi kasacyjnej był brak jej uzasadnionych podstaw; 4. art. 170 ppsa w zw. z art. 171 ppsa w zw. z art. 1 sporządzonego w dniu 20 marca 1952 roku Protokołu Nr 1 ratyfikowanego przez Polskę w dniu 10 października 1994 roku (Dz. U. z 1995 roku Nr 26, poz. 175) do sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku, a następnie zmienionej Protokołem Nr 3, Nr 5 i Nr 8 oraz uzupełnionej Protokołem Nr 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 roku Nr 61, poz. 284) poprzez jego niezastosowanie, pomimo iż zasada prawomocności nie ma charakteru bezwzględnego i należy ją pogodzić z innymi wartościami wspólnotowymi podlegającymi ochronie jak zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz jego skuteczności, a przez to pozbawienie skarżących prawnie uzasadnionego oczekiwania, uzyskania efektywnego korzystania z nieruchomości stanowiącej własność ich spadkodawcy; 5. art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa z w. z art. 136 kpa przez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz dowodowego w zakresie ustalenia jakie czynności podejmował w dniu 16 lutego 1949 r., oraz po tym terminie, adwokat B. M. oraz adwokat Z. N. w imieniu nieobecnej M. K., czy miał świadomość śmierci M. K. w dacie złożenia wniosku dekretowego, przyczyn i daty odwołania kurateli nieobecnej M. K. na wniosek Prezydium Rady Narodowej, oraz brak odniesienia się do dowodów z dokumentów przedstawionych przez skarżących w toku postępowania odwoławczego a zatem całkowity brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dowodowego istotnego dla oceny skuteczności złożenia wniosku dekretowego przez kuratora prawa i majątku dla nieobecnej M. K. w dacie ta nie żyła (przywołali orzeczenie SN z dnia 8 marca 1957 r., III CR 179/57, OSNCK 1958/4/97, postanowienie SN z dnia 13 czerwca 1995 r., II CRN 53/95, LEX nr 1539866, postanowienie SN z dnia 16 czerwca 2004 r., I CZ 40/04 LEX nr 194136) natomiast prowadzenie niezasadnych w okolicznościach sprawy, wywodów dotyczących świadomości o śmierci M. K. jej syna F. K., który nie składał wniosku dekretowego w dniu 16 lutego 1949 r., jak również nie był stroną decyzji dekretowych. 6. art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 157 kpa w zw. z art. 158 § 1 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu poprzez stwierdzenie nieważności decyzji dekretowych w wyniku bezzasadnego twierdzenia, iż organy rozpoznające wniosek dekretowy powinny były umorzyć postępowanie dekretowe, nie zaś wydawać merytoryczne rozstrzygnięcia odmawiające przyznania własności czasowej do gruntu "[...]" oznaczonej Hip [...] na skutek rozpoznania wniosku dekretowego złożonego przez kuratora dla nieobecnej M. K. w dniu 16 lutego 1949 r., podczas gdy prawidłowa subsumpcja okoliczności sprawy i wykładnia w/w przepisów prowadzi do wniosku, iż skutecznie został zgłoszony wniosek dekretowy (w imieniu spadkobierców M. K., postanowienie SN z dnia 16 czerwca 2004 r., I CZ 40/04 LEX nr 194136) przez kuratora spadku ustanowionego na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego przed datą śmierci osoby nieobecnej tj. w dacie gdy kurator dla nieobecnej nie miał świadomości, iż M. K. nie żyje jak również w dacie gdy nie był on odwołany na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego , a ponadto wniosek ten został rozpoznany w dacie gdy ani organy rozpoznające wniosek dekretowy ani kurator dla nieobecnej M. K. nie mieli świadomości o jej śmierci. Podnosząc powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ppsa skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r., ([...]) oraz decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r" [...] a także o zasądzenie na rzecz każdego z nich kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przypisanych prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jakkolwiek zarzuty sformułowane w skardze są częściowo zasadne, to jednak ich uwzględnienie nie skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Jak stanowi bowiem art. 145 § 1 pkt 1 ppsa uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Uchybienia proceduralne stwierdzone w toku postępowania administracyjnego nie miały wpływu na wynik sprawy. Zasadne okazały się zarzuty odnośnie do błędnego zastosowania przez organ art. 153, art. 171 i art. 170 ppsa. Ten ostatni stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten jest tożsamy z przepisem zawartym w art. 365 § 1 kpc, stąd przy jego interpretacji zasadne jest posiłkowanie się dorobkiem orzeczniczym Sądu Najwyższego. Wskazał na to NSA w wyroku I OSK 2537/14 z dnia 25 maja 2016r. i stanowisko ww Sądu skład tut. Sądu podziela. NSA wyjaśnił mianowicie, że tak w orzecznictwie jak i w doktrynie, przyjmuje się, że w rozumieniu zarówno art. 365 § 1 kpc jak i art. 170 ppsa wiążący charakter ma generalnie sentencja wyroku. Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia wyraża się bowiem w dwóch aspektach: pierwszy odnosi się do samego faktu istnienia takiego orzeczenia a drugi, przejawia się w mocy wiążącej rozstrzygnięcia zawartego w jego treści. Zgodnie też z dominującym poglądem judykatury, wynikający z mocy wiążącej stan związania ograniczony jest zatem do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów. Innymi słowy przedmiotem prawomocności materialnej jest ostateczny rezultat rozstrzygnięcia a nie przesłanki, które do niego doprowadziły. Jedynie w szczególnych przypadkach doniosłe dla ustalenia granic mocy wiążącej danego wyroku mogą być motywy rozstrzygnięcia (vide: wyrok SN z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt IV CSK 726/14, Lex nr 1827141, uzasadnienie w sprawie I OSK 2537/14). Związanie o którym mowa w art. 170 ppsa oznacza zatem, że sąd musi uwzględnić stan prawny powstały w wyniku danego orzeczenia; wiążący charakter – w rozumieniu omawianego przepisu –ma bowiem sentencja wyroku. Niemniej jednak, dla prawidłowego odczytania jej treści trzeba kierować się także jego uzasadnieniem. (por. też Wojciech Piątek w glosie do wyroku NSA z dnia 25 marca 2013 r. (sygn. akt II GSK 2322/11, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex Omega). Wg NSA, zasadniczo moc wiążącą w innych postępowaniach ma jedynie sentencja wyroku, wydanego w danej sprawie, co jednak nie wyklucza, że w niektórych, konkretnych wypadkach (a które trudno z góry jednoznacznie określić) niezbędne jest sięgnięcie również do treści motywów danego wyroku (vide uzasadnienie wyroku I OSK 2537/14). Uwzględniając powyższe należało przyjąć, iż przeświadczenie organu odnośnie do związania uzasadnieniem wyroku NSA zawartym w wyroku I OSK 1133/10 w oparciu o treść art. 153, art. 170 i 171 ppsa nie znajdowało uzasadnienia w treści tych przepisów. Słusznie podniesiono bowiem w skardze, że w kontrolowanej sprawie, z uwagi na inny przedmiot postępowania (inna nieruchomość/ a precyzyjnie jej część) nie mamy do czynienia z tożsamością jednej i tej samej sprawy. Pomimo to, nie może ujść z pola widzenia, że niniejsza sprawa objęta kontrolą Sądu dotyczy części tej samej nieruchomości [...] pn. [...], która w oparciu o przepisy dekretu przeszła na własność Skarbu Państwa a następnie gminy; a wniosek "dekretowy" w trybie jego art. 7 ust. 1 złożyli w lutym 1949r. ustanowieni jeszcze wiosną 1943r. kuratorzy dla nieznanej z miejsca pobytu a zmarłej w listopadzie 1943r. M. K. W szczególności byli to ci sami kuratorzy i jeden i ten sam wniosek, który w istocie obejmował kilka nieruchomości hipotecznych. Jakkolwiek zatem nie można mówić o związaniu treścią uzasadnienia wyroku NSA zapadłego w sprawie I OSK 1133/10 (na co wskazał NSA w wyroku I OSK 2537/14) to jednak, przy ocenie skuteczności ww wniosku dekretowego można się posiłkować stanowiskiem NSA wyrażonym w wyroku I OSK 1133/10, choć, co zaznaczono nie w trybie art. 153 czy 170 ppsa. W kontrolowanej sprawie minister uznał, iż rażącym naruszeniem prawa było rozpoznanie merytoryczne zgłoszonego przez kuratorów dla zmarłej M. K. wniosku dekretowego w sytuacji gdy wniosek ten nie został skutecznie złożony. Powołując się na związanie wyrokiem NSA i podnosząc powyższe organ naruszył wprawdzie reguły procesowe odnośnie do zastosowania ww art. 153 i art. 170 ppsa ale uchybienie powyższe nie miało wpływu na wynik sprawy. Ostatecznie bowiem ocena prawna skuteczności wniosku złożonego w 1949r. w imieniu zmarłej w 1943r. M. K. na tym etapie postępowania pozostaje niezmieniona, w szczególności że dotyczy jednego i tego samego wniosku. Sąd rozpoznający niniejszą skargę popiera stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku I OSK 1133/10 oraz argumenty tam wyartykułowane ( i przytoczone przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). Stąd ponowne powielanie ww stanowiska, opisanego w pierwszej części uzasadnienia, wydaje się bezprzedmiotowe. Sąd nie dostrzegł też naruszenia przez organ art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 136 kpa. Organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie - warunkowanym trybem, w jakim toczyło się kontrolowane postępowanie. Nie można pominąć, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy art.156-158 kpa, a zatem jego przedmiotem było ustalenie, czy kwestionowana decyzja dekretowa została wydana z wadami, o których mowa art. 156 § 1 kpa. W toku takiego postępowania organ administracji bada czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji zostały spełnione ustawowe wymagania warunkujące wydanie orzeczenia zgodnego z prawem. Poza sporem pozostaje okoliczność, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z kwalifikowanymi wadami, o których stanowi art.156 § 1 kpa. Co do zasady nie prowadzi się jednak postępowania wyjaśniającego czy dowodowego od początku. Ponadto, wbrew zarzutom skargi, skuteczność złożonego w imieniu osoby zmarłej wniosku nie zależy od rodzaju czynności podejmowanych przez kuratorów w kilka lat po śmierci osoby przez nich reprezentowanej. Wreszcie nie sposób przyjąć, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 157 kpa w zw. z art. 158 § 1 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu. Uznanie rozpoznania wniosku dekretowego złożonego przez podmiot do tego nieuprawniony za rażące naruszenie prawa stanowi konsekwencję przyjętego i wyartykułowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny założenia, iż wniosek pochodzący od kuratorów dla osoby nieobecnej, tj. M. K., która zmarła kilka lat wcześniej - nie wywołuje skutków prawnych. Ostatecznie: stwierdzone wyżej naruszenie przez organ wyartykułowanych w skardze przepisów zawartych art. 107 § 3 kpa i art. 170, 171 i 153 ppsa odnośnie do związania wyrokiem NSA w sprawie I OSK 1133/10 – nie miło wpływu na wynik sprawy. Przyjęta przez ten Sąd wykładnia stanu prawnego powiązana z zaistniałym w sprawie stanem faktycznym pozostaje jednak aktualna także w tej sprawie. Skutkowało to oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ppsa.