I SA/Wa 2090/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Maria Tarnowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] Sp. z o.o. w W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], po ponownym rozpoznaniu odwołania [...] Sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] odmawiającą ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] m2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Prezydent W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Jako motyw swojego rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że bez przeprowadzenia rokowań w trybie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami nie jest dopuszczalne wszczęcie postępowania administracyjnego o ustalenie odszkodowania w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto wskazał, że nieuzasadnionym wydatkiem publicznych pieniędzy byłoby wypłacenie odszkodowania w przypadku, gdy [...] Sp. z o.o. (następca prawny [...] Sp. z o.o., dalej A.) widnieje nadal w księdze wieczystej jako właściciel spornej nieruchomości. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Spółka złożyła odwołanie. W jego uzasadnieniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wyłączenie Prezydenta W. jako organu I instancji od rozpoznawania przedmiotowej sprawy. Decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie całokształtu stanu faktycznego sprawy oraz niezgromadzenie materiału dowodowego pozwalającego na ocenę sprawy, naruszenie art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, a także naruszenie art. 98 ust. 1, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie. Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie stwierdził, że musi ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że sytuacja, w której organ właściwy do przeprowadzenia "uzgodnień", jak w niniejszej sprawie Prezydent W. występujący w imieniu gminy, nie wywiązuje się z nałożonych na niego przepisów prawa, może być utożsamiania z brakiem uzgodnienia, o jakim mowa w przepisie art. 98 ust. 3 zdanie trzecie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odpowiednio udokumentowane fakty podejmowanych prób nawiązania takich uzgodnień oraz brak porozumienia pomimo czynionych starań należy uznać za materiał zastępujący protokół z uzgodnień. Sytuacja taka stwarza możliwość złożenia wniosku o odszkodowanie do starosty jako organu właściwego w tym przedmiocie - w niniejszej sprawie zgodnie z art. 4 pkt 9 b¹ powołanej ustawy do Prezydenta W. W następstwie złożonej przez Miasto W. skargi decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. została jednak uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2126/10. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Sąd stwierdził, że złożone na rozprawie dokumenty ze spotkania Komisji Negocjacyjnej powołanej przez Prezydenta W. z przedstawicielami Spółki wskazują jednoznacznie, że uzgodnienia w trybie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie tylko nie zostały zakończone, ale toczą się nadal, a celem uzgodnień jest zawarcie umowy cywilnej. Ponownie rozpoznając odwołanie organ odwoławczy, powołując się na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), uznał, że stosownie do wykładni przywołanego wyroku decyzja w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość jest na obecnym etapie postępowania przedwczesna. Wojewoda przypomniał, że Burmistrz Miasta W. decyzją z dnia [...] listopada 1991 r. nr [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanej w KW [...] położonej w W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] w wyniku, którego wydzielona została m.in. działka nr [...], wykazana na mapie przyjętej do państwowego zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] grudnia 1991 r. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że przedmiotowy podział został dokonany zgodnie z miejscowym planem szczegółowym osiedla mieszkaniowego, zatwierdzonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w W. z dnia [...] kwietnia 1986 r. nr [...]. Organ II instancji wyjaśnił, że na gruncie obecnie obowiązujących przepisów podstawą dochodzenia odszkodowania za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne jest art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, którego treść przytoczył. Z wniosku z dnia 29 grudnia 2005 r. skierowanego do Prezydenta W. za pośrednictwem Delegatury Urzędu W. w [...] bezspornie wynika, w ocenie Wojewody, że Spółka zwróciła się o rozważenie możliwości zaakceptowania przez organ kwoty odszkodowania w wysokości [...] zł, ewentualnie o przeprowadzenie uzgodnień w tym zakresie, a w przypadku negatywnego wyniku negocjacji po upływie 30 dni od dnia złożenia przedmiotowego wniosku Spółka wniosła o przekazanie sprawy Prezydentowi W. Organ odwoławczy podkreślił, że z protokołu ze spotkania, jakie miało miejsce w dniu [...] sierpnia 2007 r. nie wynika, by którakolwiek ze stron odmówiła dalszego prowadzenia negocjacji. Przeciwnie, Spółka wyraziła gotowość rozważenia propozycji Miasta, które wprawdzie kwestionowało sam fakt wywłaszczenia, ale wyrażało gotowość wykupu zajętych pod drogi działek. Złożone zaś na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 12 maja 2011 r. dokumenty w postaci protokołu ze spotkania powołanej przez Prezydenta W. Komisji Negocjacyjnej z przedstawicielami Spółki, jakie miało miejsce [...] stycznia 2011 r. (protokół nr [...]), a którego przedmiotem były rokowania w sprawie odszkodowań za wymienione we wnioskach z dnia 29 grudnia 2005 r. działki, jak również pismo Spółki z dnia 28 marca 2011 r. (w decyzji mylnie podana 2001 r.) wskazują jednoznacznie, że uzgodnienia, o których mowa w art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie tylko nie zostały zakończone, ale toczą się nadal. Fakt kontynuowania rokowań w przedmiocie odszkodowania potwierdzili również obecni na rozprawie pełnomocnik Miasta W. oraz pełnomocnik Spółki. Mając powyższe na uwadze w opinii Wojewody [...] słuszne jest stanowisko organu I instancji odnośnie braku zakończenia negocjacji w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. O negatywnym wyniku można mówić dopiero wtedy, gdy jedna ze stron nie wyraża zgody na dalsze prowadzenie rokowań, a takiego stanowiska którejkolwiek ze stron w przedmiotowej sprawie brak. Reasumując Wojewoda [...] uznał za prawidłowe wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. i utrzymał je w mocy. Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca Spółka zarzuciła: 1. naruszenie art. 98 ust. 1, 2 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na wydaniu odmownej decyzji w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania, w oparciu o okoliczność nieprzeprowadzenia rokowań dotyczących odszkodowania przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie, w sytuacji gdy prawidłowe zastosowanie tego przepisu uniemożliwia wydanie decyzji merytorycznej w zakresie rozpoznania wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość przeznaczoną pod budowę drogi, jeżeli nie zostały zakończone rokowania poprzedzające postępowanie administracyjne; 2. naruszenie art. 7 oraz art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego wbrew słusznemu interesowi strony oraz w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej, z powodu niepodjęcia rokowań w sprawie uzgodnienia odszkodowania aż do dnia [...] października 2010 r., pomimo złożenia w dniu 29 grudnia 2005 r. stosownego wniosku i pomimo tego wydanie w dniu [...] kwietnia 2010 r. decyzji odmawiającej ustalenia odszkodowania z racji nieprzeprowadzenia rokowań w sprawie; 3. naruszenie art. 97 § 1 ust. 4 kpa poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania w sprawie, pomimo że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. negatywnego zakończenia rokowań w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania należnego Skarżącemu za nieruchomość zajętą pod budowę drogi; 4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy w sprawie brak podstaw do utrzymania w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skarżąca Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci protokołu z rokowań z dnia [...] października 2010 r. nr [...] na okoliczność potwierdzenia rozpoczęcia rokowań pomiędzy stronami w dniu [...] października 2010 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącej Spółki poparł skargę i wyjaśnił, że w ocenie skarżącego przedmiotowa sprawa nie powinna być rozstrzygnięta merytorycznie, bowiem w sprawie nadal trwają negocjacje, na dowód czego złożył kserokopię protokołu negocjacji, które odbyły się w dniu [...] listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi, aczkolwiek tylko część podniesionych zarzutów okazała się trafna. Za niezasadny Sąd uznał bowiem zarzut dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 97 § 1 ust. 4 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Przeprowadzenie negocjacji między dwoma równorzędnymi stronami nie mieści się zatem w tak rozumianym pojęciu zagadnienia wstępnego. Brak zatem było podstaw prawnych by organ II instancji mógł z tego powodu zawiesić z urzędu postępowanie administracyjne. Za uzasadnione natomiast należy uznać pozostałe zawarte w skardze zarzuty. Przede wszystkim przypomnieć należy, że w rozpatrywanej sprawie już raz wypowiadał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie zaś z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Zarówno zatem organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2126/10, uchylając poprzednią decyzję Wojewody [...] stwierdził, że ze zgromadzonych w aktach administracyjnych dokumentów, w tym protokołu ze spotkania jakie miało miejsce w dniu [...] sierpnia 2007 r. nie wynika, by którakolwiek ze stron odmówiła dalszego prowadzenia negocjacji. Przeciwnie, Spółka wyraził gotowość rozważenia propozycji Miasta, z kolei ze strony gminy wyrażana była gotowość podjęcia w każdej chwili rozmów na temat odszkodowania za przedmiotowe grunty. Fakt trwania negocjacji w ocenie Sądu potwierdził również złożony na rozprawie w dniu [...] maja 2011 r. protokół ze spotkania powołanej przez Prezydenta W. Komisji Negocjacyjnej z przedstawicielami Spółki, które miało miejsce w dniu [...] stycznia 2011 r. (protokół nr [...]), a którego przedmiotem były rokowania w sprawie odszkodowań za wymienione we wnioskach z dnia 29 grudnia 2005 r. działki, jak również pismo Spółki z dnia 28 marca 2011 r. W ocenie Sądu dokumenty te jednoznacznie wskazują, że uzgodnienia, o których mowa w art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.), nie tylko nie zostały zakończone w dacie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia, ale toczą się one nadal. Fakt kontynuowania rokowań w przedmiocie odszkodowania potwierdzili także obecni na rozprawie pełnomocnik Miasta W. oraz pełnomocnik Spółki. W tej sytuacji Sąd w powołanym wyroku z dnia 12 maja 2011 r. stanął na stanowisku, że organ wojewódzki w sposób błędny ocenił materiał dowodowy i tym samym wadliwie ustalił stan faktyczny, na skutek czego w sposób nieuprawniony okolicznościami sprawy stwierdził, że w sprawie ustalenia odszkodowania za działki wydzielone w latach 1991-1995 r. pod budowę ulic dopuszczalna była droga postępowania administracyjnego w trybie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Sądu, zawartym w uzasadnieniu wydanego wyroku, przed zakończeniem negocjacji co do wysokości odszkodowania, których celem jest zawarcie umowy cywilnoprawnej, organ administracji publicznej nie jest uprawniony do podejmowania w tym zakresie rozstrzygnięć o charakterze władczym. Z treści uzasadnienia wydanego orzeczenia jasno zatem wynika, że wszczęcie i prowadzenie przez organy obu instancji postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi w ocenie Sądu było wadliwe i naruszało obowiązujące przepisy ze względu na fakt niezakończenia do dnia wszczęcia postępowania negocjacji między stronami postępowania. Przypomnieć raz jeszcze należy, że to stanowisko Sądu jest wiążące dla organu administracji ponownie rozpatrującego sprawę, chyba że wykazałby, że od czasu wydania orzeczenia sądowego nastąpiła istotna zmiana stanu prawnego lub faktycznego, która miałaby wpływ na sposób rozpatrzenia sprawy, a która to okoliczność nastąpiła już po wydaniu wyroku sądu administracyjnego. Jednakże taka sytuacja nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Zarówno stan prawny, jak i stan faktyczny są takie same, a w szczególności podstawowa kwestia, czyli fakt niezakończenia negocjacji, nie uległa zmianie. Potwierdza to złożone na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r. oświadczenie pełnomocnika skarżącej Spółki, z którego wynika, że w sprawie nadal trwają negocjacje, na dowód czego pełnomocnik złożył kserokopię protokołu negocjacji, które odbyły się w dniu [...] listopada 2011 r. W tej sytuacji organ odwoławczy związany był przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oceną prawną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartą w powołanym wyżej wyroku, z której jednoznacznie wynika, że w sprawie ustalenia odszkodowania, w trybie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, do czasu zakończenia prowadzonych między stronami negocjacji droga postępowania administracyjnego jest niedopuszczalna. Konsekwencją takiej oceny prawnej jest zatem stwierdzenie, że wszczęte w sprawie postępowanie administracyjne dotyczące ustalenia wysokości odszkodowania, które pozostaje bezprzedmiotowym do czasu zakończenia z wynikiem negatywnym prowadzonych negocjacji, winno zostać umorzone na podstawie art. 105 kpa, jako wadliwie wszczęte i prowadzone. Taką możliwość zakończenia nieprawidłowo wszczętego postępowania administracyjnego daje organowi II instancji art. 138 § 1 pkt 2 część druga kpa, który obecnie stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchylając zakwestionowaną decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Organ odwoławczy może podjąć w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa decyzję o umorzeniu postępowania, gdy zachodzą okoliczności wskazane w art. 105 kpa, a taka właśnie sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, co wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku. O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można bowiem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych (tak jak w rozpatrywanej sprawie) lub faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w trybie administracyjnym. Podkreślić przy tym należy, że takie orzeczenie kasacyjne organu II instancji jest orzeczeniem, w którym uchyla się zaskarżoną decyzję organu I instancji z przyczyn formalnych (bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania) i nie orzeka się co do istoty sprawy. Nie jest zatem podejmowane rozstrzygniecie merytoryczne wypowiadające się co do zasadności przedstawionych przez wnioskodawcę żądań. Daje to w przyszłości stronom możliwość ponownego, w przypadku np. negatywnego zakończenia negocjacji, wystąpienia w trybie art. art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z wnioskiem o ustalenie odszkodowania w trybie administracyjnym. Nie będzie bowiem w sytuacji wcześniejszego umorzenia postępowania administracyjnego zachodziła sytuacja określona w art. 156 § 1 pkt 3 kpa, czyli wydanie decyzji dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Pozostawienie zaś w obiegu prawnym decyzji Wojewody [...] utrzymującego w mocy decyzję organu I instancji, którą organ ten odmówił ustalenia i wypłaty odszkodowania, a zatem wydał decyzję merytorycznie rozstrzygającą zasadność złożonego przez Spółkę wniosku, uniemożliwiłoby w przyszłości (w przypadku negatywnego wyniku prowadzonych negocjacji) skarżącej Spółce dochodzenie odszkodowania na drodze administracyjnej. Takie zaś postępowanie nie znajduje żadnych podstaw prawnych. Oznacza to, w ocenie Sądu orzekającego, że zapadła decyzja organu II instancji wydana została z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) oraz z naruszeniem art. 138 § 1 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien ponownie rozpatrzeć złożone odwołanie mając na względzie i biorąc pod uwagę ocenę prawną zawartą w obu zapadłych w rozpatrywanej sprawie wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W szczególności organ odwoławczy w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskaże fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, wyjaśni także podstawę prawną wydanej decyzji z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa. Organ odwoławczy będzie miał również na względzie, że decyzja administracyjna, czyli jej osnowa i uzasadnienie stanowią spójną całość, w której w osnowie zawarte jest władcze rozstrzygnięcie organu, zaś z uzasadnienia wynika wyjaśnienie racji decyzyjnych organu. Dlatego też obie te części decyzji muszą być ze sobą ściśle prawnie i logicznie powiązane. Jeśli zatem z uzasadnienia wydanej decyzji wynika, że powodem odmowy rozpatrzenia wniosku są przyczyny czysto formalnoprawne, to osnowa (sentencja) tej decyzji musi być odpowiednia do takiego uzasadnienia. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.