I SA/Wa 2090/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) WSA Małgorzata Miron Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz skarżącego Województwa [...] kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia, przez Województwo [...], odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...]. Zaskarżone, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ww. postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2013 r. zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] stwierdził nabycie przez Województwo [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie prawa własności nieruchomości zajętej pod część drogi wojewódzkiej - [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...]. Pismem z dnia 14 listopada 2012 r., nr [...] Marszałek Województwa [...] wniósł, na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., o uzupełnienie przedmiotowej decyzji o "opis hipotecznego pochodzenia nieruchomości". Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił uzupełnienia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. uznając, iż brak jest podstaw prawnych do zastosowania instytucji "uzupełnienia decyzji administracyjnej", bowiem treść jej jest jasna i czytelna oraz czyni zadość wszystkim żądaniom wnioskodawcy. Następnie, pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., Marszałek Województwa [...] wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. podnosząc, że sporna decyzja Wojewody [...] nie precyzuje jakie nieruchomości hipoteczne lub ich części obejmuje obecna działka ewidencyjna nr [...], co skutkuje, zdaniem odwołującego się, brakiem możliwości prawidłowego założenia księgi wieczystej dla nieruchomości. Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. została doręczona Zarządowi Województwa [...] w dniu [...] listopada 2012 r., tym samym [...] dniowy termin do wniesienia odwołania mijał w dniu [...] listopada 2012 r. Tymczasem, odwołanie Marszałka Województwa [...] reprezentowanego przez radcę prawnego H. B. od ww. decyzji wniesiono osobiście do Wojewody [...] w dniu [...] grudnia 2012 r, a więc po terminie. Ponadto, Minister wskazał, iż nagłówek odwołania jak również jego treść wskazują jednoznacznie, że pismo to stanowi odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...], nie zaś zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] o odmowie uzupełnienia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. Na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2013 r. Województwo [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jego uchylenia z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 111 § 2 k.p.a. Województwo [...] podniosło, że skoro na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. o odmowie skarżącemu uzupełnienia treści decyzji z dnia [...] października 2012 r. nie przysługuje zażalenie, wobec czego Województwo [...], działając na podstawie przepisu art. 111 § 2 k.p.a., który stanowi: " W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia" w dniu [...] grudnia 2012 r. wniosło do Ministra Skarbu Państwa odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. Zdaniem skarżącego Minister Skarbu Państwa wydając postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r. naruszył przepis prawa materialnego tj. art. 111 k.p.a., zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem "Konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji powoduje, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym. Oznacza to, że na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy." Zdaniem skarżącego, Minister Skarbu Państwa błędnie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie wskazując, iż Województwo [...] uchybiło terminu do wniesienia odwołania. Orzecznictwo w tej sprawie jest jednoznaczne. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa stwierdził, że podjął działania mające na celu ponowną weryfikację stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] czerwca 2013 r. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że do dnia rozprawy skarżący nie otrzymał postanowienia wydanego w ramach autokontroli, jak również nie uzyskał żadnych informacji by takie rozstrzygnięcie zostało wydane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], mocą którego organ stwierdził uchybienie terminu, przez Województwo [...], do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...]. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...] listopada 2012 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] listopada 2012 r. wniósł - na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. - o uzupełnienie powyższej decyzji z dnia [...] października 2012 r. o tzw. "opis hipotecznego pochodzenia nieruchomości". Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu "Strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach." Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., wydanym w oparciu o przepis art. 111 § 1 i 1b k.p.a. a doręczonym Zarządowi Województwa [...] w dniu [...] grudnia 2012 r., odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] października 2012 r. W następstwie tego orzeczenia, Województwo [...] w dniu [...] grudnia 2012 r. wniosło odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2012 r. wskazując na argumenty tak jak prezentowane we wniosku o uzupełnienie decyzji. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku Ministra Skarbu Państwa, wyrażonemu w zaskarżonym postanowieniu, skarżący wniósł ww. odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu, zgodnie bowiem z art.111 § 2 k.p.a., "W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia." W tym miejscu podkreślić należy, że przepis przepis art. 111 § 2 k.p.a. ustanawia szczególny, w stosunku do art. 129 § 2 k.p.a., początek biegu terminu do wniesienia odwołania. Wynika to z tego, że konstrukcja orzeczenia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełniania decyzji lub postanowienia nie ma samodzielnego bytu prawnego, ale pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domaga się strona. W związku z tym dzieli ono losy również tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Z tych też przyczyn na rozstrzygnięcie z art. 111 k.p.a. nie przysługuje zażalenie, a skutkiem procesowym zgłoszenia wniosku o jego wydanie jest przesunięcie początku terminu do wniesienia środka zaskarżenia na dzień doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b k.p.a. W konsekwencji, wskazując na powyższe, stwierdzić należy, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, początek biegu terminu do wniesienia odwołania nie powinien był być liczony od daty doręczania zaskarżonej decyzji, tj. od dnia [...] listopada 2012 r. (jak twierdzi organ), ale stosownie do art. 111 § 2 k.p.a., od daty doręczania stronie postanowienia o odmowie uzupełnienia zaskarżonej decyzji, czyli od dnia [...] grudnia 2013 r., czego jednak organ nie zastosował. Z powyższych względów, zaskarżone postanowienie Ministra Skarbu Państwa jako naruszające przepis art. 134 k.p.a. w zw. z art. 111 § 2 k.p.a. podlega uchyleniu. Ponownie rozpoznając sprawę Minister uwzględni niniejszą ocenę prawną dokonaną przez Sąd w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 4