I SA/Wa 2090/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Protokolant referent – stażysta Beata Karczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2020 r. sprawy ze skargi B. R. i L. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę Decyzją Nr [...] z [...] lipca 2019 r. Wojewoda [...] (dalej jako organ) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 2056 - dalej: kpa) oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65 - dalej: ugn) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. orzekającą o: wyrażeniu zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej stanowiącej własność P. B. R.i P. L. S. uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], położonej w obrębie [...], gmina [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni [...] ha, i nr [...] o pow. [...] ha poprzez udzielenie zezwolenia [...] Sp. z o.o. w [...] na wykonanie prac związanych z budową sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączami do [...] (...); zezwoleniu, które obejmuje prawo wstępu na nieruchomość stanowiącą działkę nr [...] i nr [...] w celu wykonania prac budowlano-montażowych związanych z budową sieci gazowej z przyłączami; - zobowiązaniu przedsiębiorstwa [...] (...) do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wykonaniu prac określonych powyżej, a w przypadku jeżeli przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego nie będzie możliwe, albo będzie powodowało nadmierne trudności lub koszty, do zapłaty odszkodowania (...). W uzasadnieniu organ powołał się na przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębów [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. (Dz. Urzęd. Woj. [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. poz. [...]), zgodnie z którym działka nr [...] położona jest w terenach usług oznaczonych symbolem [...]; w terenach produkcyjnych, oznaczonych symbolem [...] ze wskazaniem, że południowa część działki położona jest w liniach rozgraniczających drogi dojazdowej oznaczonej symbolem [...]. Wyjaśnił, że projektowana inwestycja zajmie powierzchnię [...] m2 z działki nr [...] i [...] m2 z działki nr [...] wraz ze strefą kontrolowaną [...] m2 i w żaden sposób nie zmieni sposobu ich użytkowania. Wskazał na art. 124 ugn, podał, że ww. inwestycja zgodnie z art. 6 ugn jest inwestycją celu publicznego, mającą na uwadze poprawę warunków po przeprowadzeniu gazociągu oraz że skarżący nie wyrazili zgody na ustanowienie służebności, a rokowania zakończyły się wynikiem negatywnym. Organ wyjaśnił przy tym, że lokalizując gazociąg na terenie działek nr [...] i nr [...] uwzględnił możliwość dostępu do niego w każdej chwili z uwagi na usadowienie ogrodzenia posesji skarżących w odległości [...] m od jego projektowanego położenia. Wskazał też, że jest on zaprojektowany w najbliższej możliwej odległości od słupów oświetleniowych kabla energetycznego tj. ok. [...] m. co jest wykazane na załączonej mapie do celów projektowych oraz że w trakcie prac budowlanych przejście gazociągu pod wjazdem na teren posesji znajdującej się na działce nr [...] zostanie wykonane metodą bezwykopową, a więc w sposób nie utrudniający korzystania z niej. W skardze na ww. decyzję wojewody skarżący zarzucili mu naruszenie: art. 6 pkt 2 w zw. z art. 124 ugn poprzez uznanie, że przeprowadzenie gazociągu średniego ciśnienia przez ich nieruchomość stanowi inwestycję celu publicznego, w sytuacji gdy budowa ta ma na celu przyłączenie do sieci gazociągu jednej działki o nr ew. [...], wobec czego uznać należy, że budowa gazociągu w tym miejscu ma jedynie na celu usatysfakcjonowanie jednego mieszkańca i nie ma nic wspólnego z definicją celu publicznego; art. 124 ust. 1 ugn poprzez wybór wariantu najkorzystniejszego dla [...] (...) a nie najmniej obciążającego ich nieruchomość; art. 107 § 3 kpa poprzez brak pełnego wyjaśnienia w zaskarżonej decyzji i dokonania analizy jak najmniejszej uciążliwości ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości dla skarżących; art. 7, 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez: nieprawidłowe rozpatrzenie odwołania skarżących polegające na niewystarczającym odniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, w tym w szczególności niezebrania w sprawie całości materiału dowodowego, zwłaszcza poprzez nieprzeprowadzenie analizy technicznej dopuszczalności przeprowadzenia gazociągu po działkach o numerach ew. [...],[...] oraz [...]; brak należytego wyjaśnienia przez organ administracji zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz nieprzedstawienie wystarczającej argumentacji przemawiającej za utrzymaniem w mocy decyzji organu administracji. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 124 ust. 1 ugn starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym. W rozumieniu art. 6 pkt 2 ugn celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Dyspozycja z art. 124 ugn stanowiąca o budowie i utrzymaniu ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej wypełnia zatem kryteria z art. 6 pkt. 2 ugn. Przepis zawarty w art. 124 nie odnosi się zresztą do "celu publicznego", tylko wprost wymienia sytuacje, w jakich organ administracji państwowej może ograniczyć korzystanie z nieruchomości. Jeśli chodzi zatem o stan prawny sprawy - nie budzi on wątpliwości. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 6 ust. 2 ugn w zw. z art. 124 ugn. Stan faktyczny, jeśli się uwzględni usytuowanie nieruchomości skarżących wzdłuż drogi publicznej i uwzględni jej parametry oraz zagospodarowanie - to również dokonany przez organ wybór koncepcji przebiegu usytuowania linii nie budzi zastrzeżeń. Odnośnie do działki nr [...] i proponowanego przez skarżących wariantu przeprowadzenia sieci gazowej przez tę działkę – organ wyjaśnił, że ma ona status drogi gminnej klasy zbiorczej należącej do Gminy [...], szerokość działki drogowej wynosi [...] do [...] m gdzie pobocze zajmuje [...] a pozostała szerokość działki stanowi utwardzoną drogę - ul. [...]. W poboczu zlokalizowana jest infrastruktura podziemna w postaci sieci wodociągowej rozdzielczej oraz kabla energetycznego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującymi przepisami w tej mierze, "szerokość strefy kontrolowanej dla gazociągu średniego ciśnienia do [...] włącznie wynosi [...] m. Gazociąg z polietylenu o maksymalnym ciśnieniu roboczym (MOP) do [...] włącznie, należy projektować i budować w taki sposób, aby inne obiekty budowlane znajdowały się w odległości od osi gazociągu nie mniejszej niż połowa szerokości strefy kontrolowanej", zbliżenia gazociągów do podziemnej infrastruktury technicznej odległość między powierzchnią zewnętrzną ścianki gazociągu i skrajnymi elementami uzbrojenia terenu powinna wynosić nie mniej niż [...] m. Wskazał, że istniejący kabel energetyczny zlokalizowany jest w poboczu w odległości ok. [...] m od krawędzi drogi ul. [...], natomiast wodociąg rozdzielczy zlokalizowany jest w poboczu w odległości ok. [...] m od krawędzi drogi, więc zlokalizowanie gazociągu średniego ciśnienia w poboczu o szerokości [...] m, biorąc pod uwagę istniejącą infrastrukturę byłoby niezgodne z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa. Odnośnie zaś do możliwości realizacji inwestycji na terenie działek nr [...], nr [...] i nr [...] w [...], będących własnością osób, które będą faktycznie z realizacji tej inwestycji korzystać, organ podał, że i ten wariant był analizowany lecz został odrzucony z uwagi na istniejące uwarunkowania. Wyjaśnił, że granica ewidencyjna ww. działek pokrywa się z istniejącym ogrodzeniem znajdujących się tam posesji, a wobec tego prace budowlane musiałyby zostać wykonane po wewnętrznej stronie ogrodzenia, co miałoby negatywny wpływ na prace eksploatacyjne, konserwujące bądź naprawcze gdyż dostęp do sieci byłby znacznie ograniczony. Wojewoda wskazał też na koszty inwestycji. Nie można zatem uznać za zasadne zarzutów, że organ nie analizował stanu faktycznego sprawy, nie weryfikował koncepcji i wariantów przeprowadzenia inwestycji oraz że nie przedstawił wystarczająco swojego stanowiska. Przeciwnie. W ocenie Sądu, jeśli spojrzeć na dokumentację mapową (załączniki w aktach administracyjnych) czy choćby na powszechnie dostępny obraz nieruchomości objętej decyzją i nieruchomości sąsiadujących i ich wzajemne położenie wzdłuż spornej drogi publicznej (widoczne choćby na googlemaps) a także stan ich zagospodarowania – to nie budzi wątpliwości, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Została ona przy tym szczegółowo uzasadniona, nie narusza zatem normy z art. 107 § 3 kpa. Organ rzeczowo wyartykułował dlaczego, w jego ocenie, zaprojektowany wariant przebiegu spornej inwestycji na działkach nr [...] i nr [...] jest najmniej uciążliwy dla stron i najbardziej optymalny a przy tym jest zgodny z powołanym wyżej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ uzasadnił także dlaczego realizacja innego wariantu niż przyjęty, byłaby niemożliwa z przyczyn technicznych lub spowodowałaby znaczny wzrost jej kosztów. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia przywołanych w skardze przepisów, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ppsa.