I SA/Wa 2091/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] w K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] ustalającą na rzecz Przedsiębiorstwa [...] w K. odszkodowanie w kwocie [...] zł. za odjęcie prawa własności nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina M., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha – przeznaczonej na pasy drogowe dla realizacji celu publicznego jakim jest inwestycja polegająca na rozbudowie drogi [...]. W dniu 25 listopada 2009 r. (data stempla pocztowego), Przedsiębiorstwo [...] w K. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 54 § 1 p.p.s.a, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z akt sprawy wynika, zaskarżoną decyzję skarżący, otrzymał w dniu 19 października 2009 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie upływał w dniu 18 listopada 2009 r. i najdalej w tej dacie skarżący winien nadać skargę w urzędzie pocztowym lub złożyć ją bezpośrednio w kancelarii organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Nadanie skargi dopiero w dniu 25 listopada 2009 r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu, skutkuje odrzuceniem skargi przez Sąd. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.