I SA/Wa 2097/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Przemysław Żmich Protokolant referent Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. sprawy ze skargi M.H. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził niedopuszczalność odwołania M. H. z dnia [...] marca 2010 r. i odwołania B. K. z dnia [...] marca 2010 r. od decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], zmieniającą na podstawie art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) za zgodą strony H. H. –"G", decyzję własną z dnia [...] października 2008 r., nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta W. W uzasadnieniu organ wskazał, że odwołujące się nie brały udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a zaskarżona przez nie decyzja Miejskiego Konserwatora Zabytków w W. doręczona była jako stronie postępowania Wspólnocie Mieszkańców [...] za pośrednictwem zarządcy [...] "[...]" Sp. zo.o. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w ustawowym terminie złożyła M. H. W skardze podniosła, że organ niezasadnie odmówił jej przymiotu strony postępowania, gdyż posiada interes prawny, który dawał jej prawo do osobistego udziału w sprawie. Wskazała ponadto, że przekroczenie czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków nastąpiło z uwagi na fakt, iż Zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej powiadomił ją o przedmiotowej decyzji w dniu kiedy stała się ona ostateczna. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał ponadto, że przepisy ustawy o ochronie zabytków służą ochronie dziedzictwa kulturowego i zabytków, a badanie interesu właścicieli nieruchomości sąsiednich w postępowaniu w sprawie pozwolenia na prowadzenie działań przy obiekcie wpisanym do rejestru zabytków nie należy do kompetencji tego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270, ze zm.) dalej ppsa- stanowi natomiast, że kontrola sądowa działalności administracji publicznej, obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie natomiast do przepisu art. 145 § 1 ppsa Sąd uwzględnia skargę, uchylając zaskarżony akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub też inne naruszenie procedury administracyjnej, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając jednak daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. (art. 134 § 1 ppsa). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać tu należy, że właściwy w danej sprawie organ odwoławczy zobligowany jest na podstawie przepisu art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego do formalnej kontroli złożonego odwołania. Dokonując tej kontroli organ bada czy w danej sprawie zachodzą przesłanki podmiotowe – wniesienie odwołania przez legitymowany do tego podmiot – oraz przedmiotowe – złożenie odwołania od orzeczenia, którego zaskarżenie przewidziane jest przepisami prawa – stanowiące podstawę do stwierdzenia jego dopuszczalności. W przypadku natomiast stwierdzenia niedopuszczalności organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia jego niedopuszczalność, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W sprawie niniejszej odwołanie od decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] lutego 2010 r. wniosły M. H. i B. K. Zauważyć tu należy, że jak słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Kultur i Dziedzictwa Narodowego, odwołujące się nie brały udziału w postępowaniu przed organem I instancji, nie były one jednocześnie adresatkami decyzji, od której wniosły odwołania. Ponadto jak wynika z akt administracyjnych – i co zresztą potwierdziła skarżąca w swej skardze do Sądu – decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego doręczona była jako stronie postępowania Wspólnocie Mieszkańców [...], za pośrednictwem zarządcy [...] "[...]" w dniu 18 lutego 2010 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 4 marca 2010 r. Skarżąca złożyła odwołanie natomiast w dniu 16 marca 2010 r., a zatem po dniu w którym przedmiotowa decyzja stała się ostateczna. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, stronie, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji, przysługuje prawo do złożenia odwołania w wypadku, gdy podmiot ten wnosi przedmiotowe odwołanie w terminie przewidzianym dla stron, którym doręczono decyzję. Natomiast po upływie tego terminu, stronie pominiętej w postępowaniu, przysługuje jedynie wniosek o jego wznowienie na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji.