I SA/Wa 2098/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: WSA Joanna Skiba WSA Tomasz Wykowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi S. Z. i T. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania S. Z. i T. Z. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], umorzył postępowania odwoławcze. Decyzja powyższa wydana została w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] sprostowaną następnie postanowieniem nr [...], Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej ul. [...] na odcinku ul. [...] – ul. [...] w Dzielnicy [...]. S. Z. i T. Z. pismem z dnia [...] marca 2013 r., wystąpili do Urzędu [...] o zwrot działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] powstałych na skutek podziału działki nr [...]. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Prezydent [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej działki ewidencyjne nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [...] jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu organ powołał się na art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 102, poz. 651 ze zm.) wskazując, że za wywłaszczoną nieruchomość należy rozumieć taką nieruchomość względem, której wydano akt wywłaszczeniowy na podstawie wskazanych w art. 216 ust. 1 i 2 tej ustawy tytułów prawnych posiadających moc ustawy, stanowiących źródło nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa. Prezydent [...] wyjaśnił, że analiza zgromadzonego materiału dokumentacyjnego wykazała, iż opisana we wniosku z dnia [...] marca 2013 r. nieruchomość nie była objęta wywłaszczeniem a co za tym idzie nie został w stosunku do niej wydany konkretny akt wywłaszczeniowy potwierdzający jej przejście na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Ponadto odpis z księgi wieczystej KW Nr [...] prowadzonej dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] potwierdza, że nieruchomość stanowi współwłasność wnioskodawców. W związku z powyższym organ uznał, że skoro przedmiotowa nieruchomość nie została objęta wywłaszczeniem to brak jest podstaw do rozpatrzenia wniosku o jej zwrot na podstawie art. 136 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Od decyzji powyższej odwołanie w terminie, złożyli S. Z. i T. Z. reprezentowani przez pełnomocnika T. J. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r, nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wyjaśnił, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy organ odwoławczy obowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania czy odwołanie zostało wniesione przez podmiot do tego legitymowany oraz czy zostało wniesione w terminie. W związku z powyższym, po dokonaniu wstępnej analizy materiału dokumentacyjnego oraz stwierdzeniu, że w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa dla T. J., organ wezwał stronę do uzupełnienia odwołania poprzez doręczenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa ewentualnie o przedstawienie do wglądu oryginału dokumentu celem potwierdzenia za zgodność z oryginałem. W odpowiedzi na wezwanie organu, w dniu 17 kwietnia 2014 r. do Wojewody [...] wpłynęło pismo T. J. informujące, że w dniu [...] lutego 2013 r. zostało złożone pełnomocnictwo w sprawie ustalenia i wypłacenia odszkodowania przez [...] za przejęte grunty pod ulicę [...] na rzecz współwłaścicieli T. i S. Z. Odnosząc się do powyższego organ wskazał, że niniejsze postępowanie dotyczy zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Organ uznał zatem, że T. J. nie został ustanowiony pełnomocnikiem S. i T. małżonków Z. w sprawie zwrotu przedmiotowych nieruchomości. Wobec czego Wojewoda [...]uznał, że zasadnym jest umorzenie postępowania odwoławczego dotyczącego zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. S. Z. i T. Z. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...]. W skardze podnieśli, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy powołał się jedynie na przepisy proceduralne nie przytaczając merytorycznej podstawy prawnej swego rozstrzygnięcia. Skarżący wskazali ponadto, że w treści pełnomocnictwa, udzielonego przez nich T. J., wymienili także możliwość prowadzenia przez pełnomocnika innych działań związanych z przejętymi nieruchomościami, które ich zdaniem mogą także obejmować zwrot bądź wypłatę odszkodowania. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie względnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga w niniejszej sprawie wniesiona została w terminie. Co prawda jak słusznie zauważył Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę, skarga wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednakże jak wynika z analizy koperty, w której została nadana, intencją strony było złożenie jej do Sądu za pośrednictwem organu, którego zresztą adres został na niej zamieszczony. Skierowanie zaś nadanej przez nich przesyłki, przez Pocztę [...] bezpośrednio na adres Sądu nie może rodzić negatywnych skutków dla strony. Przechodząc zatem do meritum, przede wszystkim wskazać trzeba, że stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Skargę uznać należało za uzasadnioną. Wojewoda [...], zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2014r., umorzył, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), postępowanie odwoławcze wywołane na skutek złożonego przez T. J., w imieniu skarżących, odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. uznając, że wnoszący odwołanie nie posiadał legitymacji do występowania w imieniu S. i T. Z. w niniejszym postępowaniu. Z takim stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, pełnomocnictwo jakim dysponował organ, nadesłane przez stronę na wezwanie Wojewody, upoważniało T. J. do reprezentowania skarżących w postępowaniu wszczętym na skutek ich wniosku o zwrot nieruchomości położonej przy ul. [...]. Jak wynika bowiem z jego treści S. Z. i T. Z. ustanowili T. J. do reprezentowania ich nie tylko w postępowaniu dotyczącym odszkodowania ale również w "innych z tytułu przejęcia nieruchomości gruntowych". Oznacza to, zdaniem Sądu, że miał on również pełnomocnictwo w postępowaniu dotyczącym zwrotu nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr [...],[...][...],[...],[...] z obr. [...], a więc posiadał legitymację do złożenia w ich imieniu odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu ww. nieruchomości. Wobec powyższego uznać należało, że przy wydawaniu zaskrzonej decyzji Wojewoda [...] dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Ponownie rozpatrując sprawę organ, powinien zatem uznać nadesłane przez stronę pełnomocnictwo i dokonać merytorycznej oceny złożonego w sprawie odwołania oraz kontroli prawidłowości umorzenia postepowania przez organ pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.