I SA/Wa 210/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. P. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 210/17 w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenie od udziału w sprawie postanawia: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 13 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 210/17, po rozpoznaniu wniosku A. P. (dalej: skarżąca) o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jej skargi na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenie od udziału w sprawie, przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. wystąpiła o sprostowanie uzasadnienia powyższego postanowienia "z powodu błędów co do faktów", podnosząc, że w uzasadnieniu zawarto stwierdzenie, iż "mieszka u matki", a ona nadal mieszka w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...]. Po rozpoznaniu wniosku, starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. odmówił sprostowania powołanego na wstępie postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 13 marca 2017 r. Nie zgadzając się z tym postanowieniem skarżąca pismem z dnia [...] maja 2017 r. wniosła sprzeciw, zarzucając naruszenie art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Stosownie do art. 156 § 1 P.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z kolei w myśl art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przedmiotem sprostowania mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Przez pojęcie "oczywistej omyłki" należy rozumieć takie nieprawidłowości, jak błędne określenie organu, czy też błędne wskazanie nazwiska strony. Z kolei "niedokładność" polega na niezachowaniu precyzji, np. dodaniu bądź odjęciu oznaczenia, cyfry bądź sformułowania w sytuacji, gdy prawidłowe znaczenie jest oczywiste. Zaznaczyć należy, że oczywistego charakteru nie ma omyłka, której stwierdzenie wymagałoby głębszej analizy akt postępowania. Sprostowaniu nie podlega również mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Istotne przy tym jest, że sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia lub jego uchylenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia stosownym środkiem odwoławczym. W ocenie Sądu, starszy referendarz sądowy słusznie odmówił skarżącej sprostowania przytoczonego na wstępie postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 13 marca 2017 r., gdyż, jako prawidłowo wskazał referendarz, wniosek skarżącej o sprostowanie uzasadnienia postanowienia "z powodu błędów co do faktów" jest bezzasadny. Podkreślić należy, że powoływane przez skarżącą okoliczności nie podlegają sprostowaniu w trybie powołanego art. 156 § 1 P.p.s.a. Nie dotyczą one bowiem niedokładności, błędów pisarskich czy rachunkowych lub innej oczywistej omyłki w treści uzasadnienia, co wyklucza możliwość sprostowania uzasadnienia ww. postanowienia w żądanym zakresie. Z powyższych względów Sąd, na podstawie z art. 260 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.