I SA/Wa 2107/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Lenart asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Lucyna Picho po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2006 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64, poz. 593 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. K., decyzją z dnia [...] października 2005 r., nr [...] utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Burmistrza Gminy B. przez Kierownika Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. decyzję z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] o przyznaniu W. K. pomocy w formie zasiłku celowego w kwocie [...] zł w tym zasiłku w wysokości [...] zł na pokrycie kosztów [...] i [...] oraz [...] zł na opłacenie rachunku za [...] i jednoczesnej odmowie przyznania pomocy na [...]. W uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji wskazane zostało, że W. K. pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z prośbą o udzielenie mu pomocy finansowej na zapłacenie rachunku za [...]. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w B. wspomnianą decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r., przyznał wnioskodawcy pomoc w formie zasiłku celowego w wysokości [...] zł na pokrycie kosztów [...] i [...], [...] zł na opłacenie rachunku za [...] i odmówił przyznania pomocy na [...], stwierdzając, że wnioskodawca potrzebował wsparcia finansowego, ponieważ jednak mógł wykonać [...] w Ośrodku Pomocy Społecznej, nie uwzględniono jego prośby o pomoc na ten cel jak również na zakup [...], które to żądanie nie zostało uznane jako niezbędna potrzeba życiowa. Od powyższej decyzji W. K. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. odwołanie domagając się przyznania mu pomocy również na [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę w wyniku odwołania podniosło, że z wywiadu środowiskowego z dnia [...] sierpnia 2005 r. wynika, iż W. K. mieszka sam i sam prowadzi gospodarstwo domowe, [...] jedynym jego dochodem jest [...] w wysokości [...] zł i zasiłek stały z pomocy społecznej w wysokości [..] zł. Kolegium wskazało na treść art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, będącego materialną podstawą rozstrzygnięcia, który to przepis stanowi, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Organ drugiej instancji podkreślił, że kwestia przyznania pomocy społecznej ma charakter uznaniowy co oznacza, że podmiot rozpatrujący wniosek każdorazowo decyduje o zasadności przyznania świadczenia, jak również o wysokości przyznawanego zasiłku dokonując oceny warunków bytowych wnioskującego o pomoc. Kolegium sięgnęło do orzecznictwa sądów administracyjnych w którym wypowiedziano pogląd, że nie każdy potrzebujący w każdym czasie może uzyskać spełnienie oczekiwań w postaci pomocy finansowej w wysokości go satysfakcjonującej ze względu na ograniczone środki, jakimi dysponują ośrodki pomocy społecznej. Wskazano na treść art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, który to przepis wyraźnie stanowi, że potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Decyzja o przyznaniu zasiłku celowego mieści się w sferze uznania administracyjnego, którego granic nie przekroczono. Przyznanie zasiłku celowego w wysokości niesatysfakcjonującej nie stoi na przeszkodzie, aby ubiegać się o wskazane świadczenie w innej wysokości lub też o inną pomoc z zakresu opieki społecznej. Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że merytoryczne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie budziło zastrzeżeń, a zatem brak było podstaw do jego uchylenia i decyzją z dnia [...] października 2005 r. utrzymało je w mocy. Na powyższą decyzję W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Wskazał, że wbrew twierdzeniom zamieszczonym w decyzji nie jest wykonywane w Ośrodku [...], poza tym potrzeby skarżącego są wyższe, potrzebuje też [...]. Podał, że [...]. Skarżący przedstawił swoją aktualną sytuację, podkreślił m. in. że [...], zarzucał, że nie jest właściwie wypłacany zasiłek wyrównawczy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumenty zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazując, że decyzja wydana w pierwszej instancji znalazła oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, jak i w obowiązujących przepisach prawa, wobec czego zasadnie utrzymano ją w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Oceniając we wskazanym wyżej zakresie zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów Sąd uznał, że nie dają one podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy, bowiem oba rozstrzygnięcia nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Powołana wcześniej ustawa o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r., na podstawie której wydano zaskarżone decyzje w art. 2 i 3 stanowi, że jest to instytucja mająca na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Osoby ubiegające się o przyznanie im świadczenia z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie zostanie automatycznie uwzględniony, bowiem rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości finansowych organu udzielającego pomocy. W ocenie Sądu oba kryteria w niniejszej sprawie zostały uwzględnione. Kwestionowane przez skarżącego decyzje nie przekraczają granic uznania administracyjnego. W. K. ubiegał się o przyznanie pomocy na zapłacenie rachunku za [...], wykonanie [...], opłacenie [...], wykonanie [...] i zakup [...]. Większość z tych żądań została załatwiona pozytywnie, a odmowę przyznania pomocy finansowej na wykonywanie [...] i zakup [...] szczegółowo uzasadniono. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.