I SA/Wa 2110/11

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi B.K. i W.K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odszkodowawczej postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w [...]; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. W związku z doręczeniem odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 marca 2012 r. oddalającego skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odszkodowawczej, wraz z uzasadnieniem, skarżąca B. K.pismami z 24 kwietnia 2012 r. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W wypełnionym na wezwanie urzędowym formularzu PPF wnioskodawczyni wyjaśniła, że prowadzi gospodarstwo domowe samotnie. Z powodu wieku i ograniczenia samodzielności koszty utrzymania skarżącej są wyższe, jak stwierdziła, od przeciętnych. Źródłem utrzymania składającej wniosek jest świadczenie emerytalne w wysokości 2297 zł brutto. Wnioskodawczyni, jak wyjaśniła, ponosi między innymi następujące koszty utrzymania koniecznego: czynsz - 206 zł, kredyt – 570 zł, energia elektryczna – 50 zł, gaz - 40 zł, telefon – 100 zł, leki – 100 zł, rehabilitacja – 300 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest natomiast możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Tę część żądania, w której skarżąca zwróciła się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem bycia reprezentowaną przed sądem administracyjnym na etapie odwoławczym uznać należy za uzasadnioną. Oceniając sytuację materialną wnioskodawczyni przedstawioną we wniosku, uznać bowiem należało, że składająca wniosek wykazała, że z racji niskich dochodów własnych przy istniejącym wymogu ponoszenia wyższych aniżeli przeciętne wydatków na prowadzenie jednoosobowego gospodarstwa domowego, nie posiada środków finansowych do ustanowienia na własny koszt pełnomocnika. Przy rozpoznawaniu wniosku uwzględnić jednakże równocześnie należało, że skarżąca wezwana do uiszczenia wpisu od skargi (200 zł), czynności tej dokonała. Uprawdopodobnia to, że także koszt postępowania kasacyjnego skarżąca będzie w stanie samodzielnie uiścić, skoro wpis od skargi kasacyjnej pozostaje znacząco niższy od kwoty dotychczas przez stronę jednorazowo uiszczonej (wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł). W tym zatem zakresie nie można mówić, by skarżąca, ze względu na ograniczone możliwości finansowe, nie mogła ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, do jakiej to sytuacji wiążąco nawiązuje art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.