I SA/Wa 2110/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. i W. K. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 2110/11 oddalającego skargę B. K. i W. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji odszkodowawczej postanawia odmówić sporządzenia wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 2110/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 2110/11 oddalił skargę B. K. i W. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji odszkodowawczej. Na wniosek B. K., Sąd sporządził uzasadnienie wyroku, które skarżąca odebrała w dniu 10 kwietnia 2012 roku. Pismem z dnia 12 kwietnia 2012 r. (uzupełnionym pismem z dnia 11 maja 2012 r.) skarżące B. K. i W. K. złożyły w sądzie wniosek o sporządzenie wykładni wyroku z dnia 1 marca 2012 roku. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca zarzuciła Sądowi m. in. że uznał, iż decydującym dla ustalenia odszkodowania za nieruchomość jest termin pozbawienia stron możliwości władania nieruchomością, przy czym w uzasadnieniu wyroku Sąd nie wskazał daty w jakiej strony zostały pozbawione tej możliwości. Sąd nie wskazał również podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia. Skarżące wskazały również, na sprzeczności w wywodach Sądu i różne interpretacje stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej ppsa, Sąd, który wydał wyrok rozstrzyga w formie postanowienia wątpliwości co do jego treści. Należy wskazać, że wykładnia wyroku, której podlega zarówno sentencja orzeczenia, jak i jego uzasadnienie, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zachodzą wątpliwości co do treści orzeczenia i gdy jest ono sformułowane w sposób niejasny. Podkreślić dodatkowo należy, że wykładnia treści wyroku może zmierzać jedynie do usunięcia istniejących wątpliwości, nie może natomiast prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w sentencji postanowienia, czy reinterpretacji uzasadnienia albo jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (post. NSA z dnia 4 lutego 2005 r. OZ 1312/04). Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. W ocenie składu orzekającego, zarówno sentencja, jak i uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 marca 2012 r. nie budzą wątpliwości powodujących konieczność dokonania wykładni. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu, uzasadnienie wyroku w sposób jasny i logiczny wskazuje przyczyny oddalenia skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 roku. Tym samym brak jest jakichkolwiek przesłanek dokonywania wykładni przedmiotowego wyroku. Zdaniem Sądu skarżące choć formalnie złożyły wniosek o wykładnię wyroku, w istocie rzeczy polemizują ze stanowiskiem składu orzekającego w sprawie, chcąc aby Sąd dokonał ponownej oceny zaskarżonej decyzji i przedstawionego w tym zakresie stanowiska. Powyższe wykracza jednak poza ramy instytucji wykładni wyroku określonej w art. 158 ppsa. W drodze instytucji wykładni nie jest możliwe bowiem kwestionowanie wyroku, ani ponowna ocena legalności zaskarżonego aktu, do czego zmierzają skarżące. Ewentualne zarzuty, co do rozstrzygnięcia Sądu mogą być podnoszone jedynie w drodze skargi kasacyjnej od wyroku, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zaś we wniosku o wykładnię orzeczenia. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 158 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.