I SA/Wa 2119/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Elżbieta Lenart Protokolant referent Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania L. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] o odmowie przyznania pomocy finansowej na żywność, leki, czynsz, media, rehabilitację, odzież i naprawy w domu, w tym na wymianę 4 kompletów drzwi wewnętrznych i 1 kompletu drzwi wejściowych oraz na opłatę za wymianę kuchni gazowej w wysokości [...] zł. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. W dniu 3 września 2015 r. L. S. złożył do Prezydenta [...] wniosek o udzielenie niezbędnej pomocy. Wniosek swój argumentował obowiązkiem utrzymania [...] i występującymi zaległościami w opłacaniu zobowiązań alimentacyjnych. We wniosku podniósł, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i wniósł o wyłączenie P. K. i M. G. z prowadzonego w jego sprawie postępowania. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. orzekł o odmowie przyznania L. S. pomocy finansowej na żywność, leki, czynsz, media, rehabilitację, odzież i naprawy w domu, w tym na wymianę 4 kompletów drzwi wewnętrznych i 1 kompletu drzwi wejściowych oraz na opłatę za wymianę kuchni gazowej w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że L. S. nie współpracował należycie z pracownikami socjalnymi oraz uporczywie nie podejmuje zatrudnienia w celu polepszenia swojej sytuacji materialnej. Ponadto zakres pomocy, o którą wnosił jest nieadekwatny do celów i możliwości ośrodka pomocy społecznej. Od ww. decyzji L. S. wniósł odwołanie wyrażając swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji, a także zażalił się na niewyłączenie z prowadzenia sprawy P. K. i M. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium przywołało art. 8 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 21 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2015, poz. 163 ze zm. , dalej "u.p.s."), wskazując jednocześnie, że w przedmiotowej sprawie Prezydent [...] ustalił, iż L. S. posiadający wykształcenie wyższe [...], nie podejmuje od dłuższego czasu zatrudnienia. Z zebranych przez organ I instancji dokumentów wynika, że jedynym dochodem wnioskodawcy jest dodatek mieszkaniowy w wysokości [...]zł miesięcznie. Jednocześnie organ I instancji ustalił, że L. S. deklaruje, iż mimo zamieszkiwania w jednym lokalu mieszkalnym z [...] prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a swoje zobowiązania finansowe pokrywał dotąd z [...]. Wobec czego przyjął, że przychody z [...] należy zgodnie z przytoczonymi przepisami zakwalifikować jako dochód. Tym samym określenie wysokości tego dochodu jest konieczne przed rozpatrzeniem wniosku o przyznanie świadczenia, na podstawie ustawy o pomocy społecznej. Natomiast wnioskodawca, mimo wezwania, nie przedstawił informacji o wysokości [...], jak i o terminie jego otrzymania. W związku z czym nieudzielenie przez wnioskodawcę informacji o wysokości przyznanych [...] organ uznał za brak współdziałania wnioskodawcy z pracownikami socjalnymi, co w świetle art. 11 ust. 2 u.p.s., stanowi podstawę do odmowy udzielenia świadczenia. Niezależnie od powyższego, podstawą odmowy przyznania świadczenia przez organ I instancji był również cel wskazany przez wnioskodawcę, m.in. dofinansowanie [...] – a to nie jest podstawową potrzebą życiową stosownie do treści art. 3 ust. u.p.s. Ponadto, zdaniem organu, finansowanie remontu mieszkania, poza skrajnymi przypadkami również nie może w świetle ww. przepisu być przedmiotem pomocy społecznej. Jednocześnie realizacja żądań L. S. w zakresie dofinansowania zakupu [...] i remontu mieszkania rzutowałaby na możliwości lokalnego ośrodka pomocy społecznej udzielenia pomocy innym potrzebującym pomocy klientom. Pracownicy socjalni podczas rodzinnego wywiadu środowiskowego nie stwierdzili również aby lokal, w którym zamieszkuje wnioskodawca urągał warunkom odpowiadającym godności człowieka. Kolegium podniosło również, że w świetle obowiązujących przepisów, ocenie przy podejmowaniu decyzji o przyznaniu świadczenia z pomocy społecznej podlega postawa wnioskodawcy, w myśl przepisu art. 2 ust 1 u.p.s. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 2 ww. ustawy zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Tymczasem L. S. posiada wykształcenie wyższe [...] i [...]. Przy czym mając wskazane kwalifikacje wnioskodawca nie podejmuje pracy, ani nie wykazuje chęci znalezienia zatrudnienia. Jednocześnie [...] nie usprawiedliwia jego postawy jako osoby mogącej wykonywać pracę umysłową oraz zdolnej do podjęcia studiów. Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 2 u.p.s. nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Ponadto należy zauważyć, że podjęcie studiów nie może być w tym przypadku traktowane jako środek do poprawy kwalifikacji niezbędnych na rynku pracy, gdyż wnioskodawca pracy nie szuka. Odnosząc się do wniosku o wyłączenie od orzekania P. K. i M. G., Kolegium nie dopatrzyło się przesłanek do wyłączenia ww. pracowników z urzędu, na podstawie art. 24 § 1 k.p.a. Z kolei strona nie uprawdopodobniła w żaden sposób, że istnieją inne okoliczności, niewymienione w art. 24 § 1 k.p.a., które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika. Sam fakt wydania decyzji sprzecznej z interesem strony nie może świadczyć o stronniczości pracownika organu administracji publicznej. Zdaniem Kolegium organ I instancji wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a decyzja o odmowie przyznania pomocy finansowej była w przytoczonym stanie faktycznym zasadna. Podstawową przesłanką odmowy był bowiem brak współpracy klienta z pracownikami socjalnymi przy określeniu jego sytuacji materialnej i wysokości osiąganych dochodów. Skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2015 r. złożył L. S. wnosząc o jej uchylenie, zmianę bądź stwierdzenie nieważności. Pełnomocnik skarżącego pismem procesowym z dnia 31 marca 2016 r. uzupełnił skargę i wskazał na naruszenie przez organ: 1) przepisów postępowania: a) art.107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie tj. pominięcie twierdzeń skarżącego podniesionych przez niego podczas wywiadu środowiskowego, nie ustosunkowanie się do jego sytuacji majątkowej, a jedynie oparcie się przez organ na braku współpracy skarżącego z pracownikami przeprowadzającymi wywiad środowiskowy, co miało istotny wpływ na nie udzielenie pomocy finansowej skarżącemu, b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie tj. niedokładne wyjaśnienie sprawy i nieuwzględnienie interesu strony, a także nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, co skutkowało odmową przyznania pomocy finansowej, c) art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej przez wydanie decyzji przez organy zobowiązane do pomocy odmawiającej przyznania pomocy finansowej, bez uwzględnienia trudnej sytuacji majątkowej strony i jego [...], 2. przepisów prawa materialnego a) art. 39 ust 1 i 2 u.p.s. poprzez jego niezastosowanie i nieprzyznanie pomocy finansowej podczas gdy z akt sprawy i sytuacji życiowej strony wynika, iż zasiłek taki jest stronie niezbędny w celu zapewnienia potrzeb bytowych, b) art. 2 u.p.s. poprzez jego niezastosowanie i brak przyznania pomocy finansowej, co doprowadziło do uniemożliwienia stronie przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej strony, której nie jest on w stanie pokonać, c) art. 11 ust. 2 u.p.s. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na zakwalifikowaniu działań skarżącego jako braku współdziałania z pracownikiem socjalnym. Argumenty na poparcie zarzutów pełnomocnik skarżącego podniósł w obszernym uzasadnieniu pisma, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej "p.p.s.a."). Powyższa regulacja prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ, na wynik sprawy. Dodatkowo, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd dokonuje kontroli legalności rozstrzygnięcia także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie swojego umocowania Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] o odmowie przyznania skarżącemu pomocy finansowej na żywność, leki, czynsz, media, rehabilitację, odzież i naprawy w domu, w tym na wymianę 4 kompletów drzwi wewnętrznych i 1 kompletu drzwi wejściowych oraz na opłatę za wymianę kuchni gazowej w wysokości [...] zł, wydana na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Podnieść w pierwszej kolejności należy, że w art. 2, art. 3 i art. 4 u.p.s. ustawodawca wskazał, iż pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są oni w stanie pokonać przy wykorzystaniu własnych uprawnień, zasobów i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, przy czym potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. W art. 2 ust. 1 u.p.s. zawarta jest jedna z konstytucyjnych zasad, na których opiera się ustrój Rzeczypospolitej Polskiej i zarazem fundamentalna zasada pomocy społecznej. Jest to zasada pomocniczości (subsydiarności). Treść tej zasady kształtowana przez prawne uregulowania, odwołuje się do samodzielności obywateli. Zgodnie z tą zasadą subsydiarności państwo nie może ograniczać inicjatywy obywateli, wyręczać ich, pozbawiać możliwości wyboru, ani przejmować za nich odpowiedzialności. W doktrynie wskazuje się, iż zasada subsydiarności wyraża spoczywającą na jednostce powinność pełnego wykorzystania własnych zasobów, możliwości oraz uprawnień w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej. Jeżeli jednostka nie uczyni zadość owej powinności, to brak po jej stronie podstawowej przesłanki do udzielenia wsparcia z pomocy społecznej. Pomoc społeczną jednostka może otrzymać dopiero wówczas, gdy wykorzysta, po pierwsze swoje uprawnienia, po drugie własne zasoby i możliwości, przez które należy rozumieć nie tylko sytuację materialną, ale również aktywność jednostki w rozwiązywaniu trudnej sytuacji materialnej oraz jej gotowość współdziałania w tym celu. W art. 4 u.p.s. określony jest kolejny cel pomocy społecznej jakim jest aktywizacja świadczeniobiorców. Zgodnie z tą zasadą należy, przy współpracy beneficjenta, wykształcić u niego poczucie odpowiedzialności i wskazać mu możliwości samodzielnego radzenia sobie z problemami. Z tego względu obowiązek współdziałania świadczeniobiorców z jednostkami i pracownikami pomocy społecznej jest rozumiany w doktrynie i orzecznictwie jako aktywne współdziałanie osoby ubiegającej się o pomoc. Egzekwowanie od świadczeniobiorcy obowiązku współdziałania jest niezwykle ważne, w przeciwnym bowiem wypadku pomoc ograniczać się będzie do prostego rozdawnictwa świadczeń i braku eliminacji źródeł problemów społecznych. Podkreślenia wymaga, że przepisy dotyczące pomocy społecznej, nie nakładają na organy administracji obowiązku zapewnienia osobom potrzebującym środków w celu ich utrzymania. Decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego (art. 106 ust. 4 u.p.s.). Ma on na celu ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osób i ich rodzin (art. 107 ust. 1 u.p.s.). Taki wywiad obejmuje czynności pracownika socjalnego zmierzające do ustalenia sytuacji bytowej wnioskodawcy, w szczególności przeprowadzenie rozmowy w miejscu zamieszkania lub pobytu osoby (rodziny), zebranie niezbędnej dokumentacji, a także ocenę warunków zamieszkania. Z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy wynika, że w związku ze złożonym w dniu 3 września 2015 r. wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej, w dniu [...]września 2015 r. w mieszkaniu skarżącego pracownicy socjalni przeprowadzili wywiad środowiskowy. W trakcie jego przeprowadzania wnioskodawca oświadczył, że zamieszkuje razem z [...] synem oraz jego matką B. C. Jednakże prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżący oświadczył również, że nie posiada dochodów, a utrzymuje się jedynie z [...], jednakże nie chciał podać na tę okoliczność żadnych informacji. Za energię elektryczną, gaz oraz internet rachunki opłaca B. C., z którą wspólnie utrzymuje syna. B. C. uzyskuje dochód ok. [...] zł. miesięcznie (z prac dorywczych). Wobec niepełnych informacji wskazanych przez skarżącego pismem z dnia [...] września 20015 r. (doręczonym skarżącemu w dniu [...] września 2015 r.) Ośrodek Pomocy Społecznej [...] zwrócił się do skarżącego o uzupełnienie, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, dokumentacji o umowy wszystkich [...] pobieranych w okresie ostatnich 12 miesięcy, potwierdzeń spłaty zobowiązań wynikających z [...], dowodów zapłaty rachunków za zużycie energii elektrycznej, gazy, czynszu internetu z ostatnich 3 miesięcy oraz bieżących rachunków, dokumentacji dotyczącej kosztów poniesionych z tytułu rehabilitacji, dokumentacji dotyczącej kosztów wynikającej z wymiany drzwi wewnętrznych i zewnętrznych. Wskazano, że dokumenty te są niezbędne do rozpoznania wniosku o przyznanie pomocy finansowej. W odpowiedzi L. S. w dniu 25 września 2015 r. nadesłał drogą elektroniczną pismo załączając dokumentację dotyczącą przyznania ze środków [...] dofinansowania do zakupu [...], potwierdzenia wpłat na czynsz oraz wycenę drzwi. Odnośnie zaciągniętych [...] wnioskodawca nie przedstawił żadnej dokumentacji. Z powyższego wynika zatem, że organ miał uzasadnione podstawy do uznania, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w szczególności brak wskazania przez skarżącego kwoty udzielonych [...] oraz zachowanie skarżącego w trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego, nie pozwalają na ustalenie rzeczywistej sytuacji życiowej L. S. Tym bardziej, że z jednej strony skarżący twierdzi, iż prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe – czyli w rozumieniu art. 6 pkt 9 u.p.s. jest osobą samotną. Z drugiej zaś strony wskazuje, że wspólnie zamieszkuje i jest częściowo utrzymywany przez matkę swojego syna, z którą korzysta wspólnie z mieszkania. Oznaczałoby to, że są rodziną, pod pojęciem której ustawodawca rozumie osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące (art. 6 pkt 14 u.p.s). Wątpliwości tych skarżących nie chciał wyjaśnić ani nie zweryfikował. Zaprezentowana przez skarżącego postawa słusznie zatem została potraktowana, jako brak współdziałania z organem pomocy społecznej w rozwiązywaniu trudności życiowych, który po myśli art. 11 ust. 2 u.p.s, może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. W tej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, że odmawiając przyznania pomocy finansowej, organy postąpiły w sposób dowolny. Przy czym pomoc w formie zasiłku jest pomocą fakultatywną, przyznawaną w ramach tzw. uznania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie organy szczegółowo przeanalizowały zgromadzony materiał dowodowy i odmówiły przyznania pomocy na wskazane cele, wyczerpująco i wiarygodnie uzasadniając swoje stanowisko, dlatego też nie można zarzucać im naruszenia art. 7, art. 77 czy też art. 107 k.p.a. Zaznaczyć ponownie należy, że osoba wnioskująca o świadczenie z pomocy społecznej zobowiązana jest przede wszystkim wykorzystywać własne środki, możliwości i uprawnienia do przezwyciężania sytuacji, w której się znalazła. Pomoc społeczna ma wspierać jedynie takie osoby w wysiłkach zmierzających do poprawy trudnej sytuacji, a nie je wyręczać. Nie jest więc celem organu zapewnianie świadczeniobiorcy stałego źródła utrzymania, na poziomie i w wysokości przez niego oczekiwanej, w szczególności wówczas, gdy osoba ta nie współpracuje z ośrodkiem pomocy społecznej. W okolicznościach niniejszej sprawy zauważyć również należy, że zgodnie z podanymi przez skarżącego informacjami, na etapie postępowania sądowego, posiada on zobowiązanie w postaci [...] na kwotę [...] zł oraz ponosi opłaty za mieszkanie i wydatki na energię elektryczną oraz gaz. Ponadto skarżący dysponuje miesięcznym dochodem. Powyższe wskazania skarżącego stoją więc co najmniej w sprzeczności z informacjami podanymi w trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] września 2015 r. Wątpliwości budzi również w oparciu o jakie informacje skarżący wykazał [...] i uzyskał [...]. Nie wiadomo także, czy udzielona skarżącemu kwota [...] została przez niego w całości już rozdysponowana. Odmawiając skarżącemu pomocy finansowej organ prawidłowo wziął pod uwagę nie tylko jego potrzeby i sytuację materialną, ale również sytuację życiową innych osób i rodzin, często bez żadnego dochodu, zgłaszających się w tym czasie po pomoc na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb bytowych. Organ uwzględnił także ograniczone środki finansowe, którymi dysponuje. Z podanych w decyzji organu I instancji informacji wynika, że w okresie od stycznia 2015 r. do sierpnia 2015 r. Ośrodek Pomocy Społecznej udzielił pomocy na zasiłki celowe [...] osobom, na łączną kwotę [...] zł, co daje średnio [...] zł na osobę. Dlatego też zgodzić się należy z organami, że przy tak ograniczonych środkach nie ma możliwości aby pomoc społeczna finansowała koszty związane np. z wymianą wszystkich drzwi w domu, szczególnie gdy nadają się one do dalszej eksploatacji. Tym bardziej, że koszty te nie należą do niezbędnych potrzeb bytowych. Skarżący, ubiegając się o wsparcie ze środków publicznych, powinien mieć świadomość, że pomoc społeczna nie jest bezwzględnym uprawnieniem przysługującym każdemu, kto o nią wystąpi. Środki publiczne przekazywane w ramach pomocy społecznej, muszą być skierowane wyłącznie do tych osób czy rodzin, które rzeczywiście nie są w stanie samodzielnie przezwyciężyć trudnej sytuacji życiowej. Z tych też względów ustawodawca uzależnił możliwość wydania decyzji administracyjnej o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia od ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej, a pracownik socjalny przeprowadzający rodzinny wywiad środowiskowy może domagać się od osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja pierwszoinstancyjna, wydane zostały zgodnie z obowiązującym prawem, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania i ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, jak również prawidłowej ich oceny. Ponadto Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie przy podejmowaniu decyzji, ani norm proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz zgromadził istotne dla sprawy dowody i prawidłowo je ocenił, mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału, dlatego pomimo subiektywnych odczuć skarżącego, należy uznać, iż podjęte w sprawie rozstrzygnięcia są prawidłowe i nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Odnosząc się do wniosku o wyłączenie z orzekania P. K. i M. G. strona nie uprawdopodobniła, że istnieją inne okoliczności, niewymienione w art. 24 § 1 k.p.a., które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika, a zatem organ nie miał podstaw do wyłączenia od udziału w postępowaniu ww. pracowników. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.