I SA/Wa 212/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Tomasz Szmydt Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. Y. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego R. Y. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Infrastruktury i Rozwoju (dalej jako organ/minister) decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku R. Y. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r., nr [...], stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę-Miasto [...] własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha, obrębie [...], zajętej pod ul. [...] w [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm., dalej jako: ustawa reformująca), decyzją z dnia 20 października 2009 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę-Miasto [...] własności opisanej wyżej nieruchomości. R. Y. i M. P. pismem z dnia 9 listopada 2012 r., sprecyzowanym pismem z dnia 15 listopada oraz pismem z dnia 14 grudnia 2012 r. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. zarzucając naruszenie art. 73 ustawy reformującej, przez jego błędną wykładnię i zastosowanie. Po rozpoznaniu wniosku Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r., a następnie zaskarżoną decyzją utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ wyjaśnił, że w sprawie badaniu pod względem występowania wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa podlega decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. wydana w trybie art. 73 ustawy reformującej. Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. 73 ust. 1 ustawy nastąpiło zatem, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: a) nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, b) nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, c) nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Minister wyjaśnił również, że przepis art. 73 ust. 1 ustawy reformującej ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności przysługiwało innym podmiotom niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, w sytuacji, gdy nieruchomość była we władaniu publicznym w związku z jej zaliczeniem do drogi publicznej. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Minister ustalił, że z aktualnej treści księgi wieczystej Kw nr [...] wynika, że nieruchomość oznaczona jako działki nr [...] i nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność E. Y.. Na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] sierpnia 2010 r., Rep. A nr [...], spadek po E. Y. zmarłej w dniu 23 maja 2010 r. nabyli R. Y. i M. P.. Wobec tego Minister stwierdził, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. Minister wskazał również, że z załącznika do uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej [...] z dnia [...] maja 1988 r., nr [...], w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m. st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich i dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. Nr [...], poz. [...]) wynika, że ul. [...] (dawna ul. [...] - nazwa zmieniona Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1990 r. w sprawie zmiany nazwy ulic w [...]) zaliczona została do kategorii dróg lokalnych miejskich. W myśl art. 103 ust. 2 ustawy reformującej z dniem 1 stycznia 1999 r. powołana wyżej ulica stała się drogą gminną. Według Ministra przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest zajęciem tej nieruchomości, we wskazanej w przepisie dacie, pod urządzenie techniczne, stanowiące zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych, a więc spełniającego definicję pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1995 r. o drogach publicznych). O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r., bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Minister zauważył, że w aktach sprawy znajduje się "Mapa sytuacyjna nieruchomości KW [...] z wydzieleniem gruntu zajętego pod drogi publiczne według stanu z dnia 31 grudnia 1998 r.", sporządzona przez uprawnionego geodetę, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 20 grudnia 2007 r. pod numerem ewidencyjnym [...] wskazująca na zajęcie działki nr [...] i nr [...] pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Podał, że mapa sporządzona przez uprawnionego geodetę stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 kpa i potwierdza to, co zostało w niej stwierdzone. Przytoczył w tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym nie ma podstaw do odmowy mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu przez uprawnionego geodetę gdyż dokument ten ma charakter dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 76 kpa i wzruszenie mocy dowodowej tego dokumentu jest możliwe wyłącznie przez przeprowadzenie przeciwdowodu, czego w niniejszej sprawie nie wykonano. Stąd Minister uznał, że przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Jako kolejną przesłankę zastosowania art. 73 ustawy reformującej organ wskazał władanie publicznoprawne podnosząc, że w tym przypadku nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego a jedynie wykazanie faktycznego władania nią, nawet wbrew woli właściciela. Zdaniem organu, znajdujące się w aktach sprawy protokół z dnia [...] stycznia 1986 r. nr [...] w sprawie uzgodnienia dokumentacji projektowej linii napowietrznej SN i NN, kabla NN do stacji trafo oraz korekty kanalizacji telefonicznej zlokalizowanych m. in. na dawnej ulicy [...] w [...] oraz rachunek z dnia [...] października 1989 r. nr [...] dotyczący inwentaryzacji linii NN na dawnej ul. [...] w [...], potwierdzają, że nieruchomości zajęte pod przedmiotową drogę były objęte władaniem publicznoprawnym już przed dniem 31 grudnia 1998 r., tym samym przesłanka władania przedmiotową nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r. została udowodniona. W konkluzji Minister stwierdził, że prawidłowo odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r., gdyż jest ona pozbawiona wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Skargę od decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 12 listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. Y. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 10 § 1 kpa poprzez pozbawienie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów polegające na wysłaniu zawiadomienia na nazwisko pełnomocnika "M. S." zamiast "H. S.", co uniemożliwiło odbiór przesyłki pocztowej przez pełnomocnika przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji uniemożliwiło czynny udział w postępowaniu; b) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyjaśnieniu bądź nieprawidłowym wyjaśnieniu niektórych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności: - nieprawidłową ocenę ustaleń, że działki nr [...] i [...] z obrębu [...] w [...] objęte decyzją Wojewody [...] z [...] października 2009 r. o ich nabyciu z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasto [...] stanowiły część drogi lokalnej, (od 1 stycznia 1999 r. drogi publicznej) - ul. [...] (wcześniej ul. [...]), podczas gdy w istocie działki te wchodziły w skład projektowanej (oznaczonej na planie zagospodarowania przestrzennego z 2009 r.) ul. [...], która w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła drogi publicznej; - zaniechanie przeprowadzenia dowodów z: kopii mapy zasadniczej z zaznaczonym przebiegiem drogi publicznej na dzień 31 grudnia 1998 r.; kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem drogi publicznej na dzień 31 grudnia 1998 r.; metryki drogi na okoliczność ustalenia przebiegu linii rozgraniczających ul. [...] w [...] w dacie 31 grudnia 1998 r.; - nieprawidłową ocenę ustalenia okoliczności władania nieruchomością objętą decyzją z 20 listopada 2009 r. przez podmiot publiczny na podstawie dokumentów nie mogących stanowić dowodów na powyższą okoliczność z pominięciem innych dowodów z dokumentów, do których w szczególności można zaliczyć: umowy obejmujące datę 31 grudnia 1998 r., dotyczące urządzenia, utrzymania lub modernizacji konkretnej drogi; dokumenty finansowe związane z wykazaniem ww. prac zleconych przez zarządcę drogi (np. rachunki i faktury); dokumentacja powykonawcza; metryki drogi wskazujące na prowadzenie robót w dacie obejmującej 31 grudnia 1998 r.; umowy ubezpieczenia dróg publicznych obejmujące datę 31 grudnia 1998 r.; c) art. 156 § 1 kpa, polegające na rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wyłącznie w zakresie określonym w pkt 2 tego przepisu z pominięciem podstaw wskazanych w przepisach art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 3-7 kpa.; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 73 ust. 1 ustawy reformującej, w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r.) poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, że grunty działek [...] i [...] z obrębu [...] w [...] objęte decyzją Wojewody z [...] października 2010 r. wchodziły w skład pasa drogowego ul. [...], podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że powyższe działki nie podlegały regulacji przepisu art. 73 ust. 1 ustawy reformującej. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumenty na poparcie zarzutów skargi i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] lutego 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując pod takim kątem oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że narusza ona przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba podkreślić, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy art.156-158 kpa, a zatem jego przedmiotem było ustalenie, czy kwestionowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r., nr [...] została wydana z wadami, o których mowa art. 156 § 1 kpa. W toku takiego postępowania organ administracji bada czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji zostały spełnione ustawowe wymagania warunkujące wydanie orzeczenia zgodnego z prawem. Poza sporem pozostaje okoliczność, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z kwalifikowanymi wadami, o których stanowi art.156 § 1 kpa. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 kpa. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 kpa), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa przy czym wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. Skarżący swoje żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wojewody uzasadniali rażącym naruszeniem prawa przez organ, tj. wystąpieniem przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W orzecznictwie przyjęto, iż naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Przyjmuje się, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, a nadto gdy tak wydana decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Stąd też nie każdy (nawet uzasadniony) zarzut naruszenia prawa może być skuteczną podstawą wzruszenia decyzji w tym trybie. Z powyższego wynika, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia w trybie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja ta w sposób oczywisty naruszała w chwili jej wydania przepis prawa. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji stanowił przepis art. 73 ust. 1 ustawy reformującej. Stanowił on, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że grunty do tej pory niestanowiące własności Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego stają się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. ich własnością. Zawarte w art. 73 ust. 1 ww ustawy sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Kwestie normatywne, tj. kwestie stanowiące podstawę prawną kwestionowanej decyzji nie budziły w sprawie wątpliwości, stąd też szczegółowe omówienie ww regulacji przez Sąd, wobec jej przedstawienia przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest bezprzedmiotowe. W sprawie kwestionowany był stan faktyczny, będący podstawą decyzji wojewody z 2009r. Bezspornym jest, że nieruchomość obejmująca działki nr [...] i nr [...], stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własność E. Y., która w wyniku spadkobrania stała się własnością jej następców prawnych, tj.: R. Y. i M. P., a zatem ani Skarbowi Państwa, ani jednostce samorządu terytorialnego nie przysługiwało prawo własności do przedmiotowej nieruchomości. Nie budzi też wątpliwości, że droga – ul. [...] (dawniej ul. [...]), w której granicach miała znajdować się w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość obejmująca działki nr [...] i [...] – została zaliczona do kategorii dróg publicznych, jako droga lokalna miejska. Powyższe wynika z Uchwały Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] maja 1988 r., nr [...], w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m.st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych. Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy reformującej z dniem 1 stycznia 1999 r. droga ta stała się drogą gminną. Uwzględniając zasadę trwałości decyzji administracyjnych oraz zasady określające postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji – organ winien badać, czy w świetle zaistniałych w sprawie okoliczności można w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, że zarówno działka nr [...] o powierzchni [...] m2 i nr [...] o powierzchni [...] m2 nie były zajęte pod część stanowiącej drogę publiczną ul. [...]. W toku postępowania nieważnościowego organ nie prowadzi bowiem zwykłego postępowania dowodowego od początku (tak jakby rozpoznawał sprawę zwykłą w trybie art. 73 przywoływanej ustawy) lecz bada czy można w sposób oczywisty stwierdzić, że doszło do naruszenia prawa i to do rażącego naruszenia prawa. Wskazując na powyższe należy podkreślić, że granice zajęcia spornych działek pod drogę publiczną Wojewoda ustalił na podstawie mapy sytuacyjnej nieruchomości KW [...] z wydzieleniem gruntu zajętego pod drogi publiczne wg stanu z dnia 31 grudnia 1998 r. sporządzonej przez geodetę uprawnionego i przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z powołanej mapy wynika, że istotnie działka nr [...] położona jest wzdłuż drogi publicznej stanowiącej obecnie ul. [...], natomiast działka nr [...] położona jest wzdłuż ul. [...] (położonej prostopadle do ul. [...]) a od ul. [...] oddzielona jest działką nr [...]. Pomimo sformułowanych przez skarżących zarzutów w tym zakresie, ani decyzja organu I instancji, ani decyzja II instancji, jak również kwestionowana decyzja wojewody z 2009r. w żadnej mierze nie odnoszą się do powyższej okoliczności. Pomijając uwidocznione na mapie położenie spornych działek względem ul. [...] i ul. [...] organy konsekwentnie wskazują na położenie obu działek w ramach pasa drogowego ówczesnej ul. [...] a dzisiejszej ul. [...]. Powyższe w ocenie Sądu narusza w sposób oczywisty zasady wynikające z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa. W sprawie występuje bowiem konieczność wnikliwego zbadania przez organ nadzoru, czy Wojewoda w tych okolicznościach faktycznych prawidłowo przyjął, że działka nr [...] przylegająca do ul. [...] została zajęta pod ul. [...] ewentualnie czy ul. [...] stanowiła w dacie 31 grudnia 1998r. drogę publiczną. W konsekwencji Sąd stwierdził, że kwestia zajęcia działki nr [...] pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. nie została prawidłowo wyjaśniona i udokumentowana, nie zostało też wykazane, że w tej dacie sporna nieruchomość była we władaniu gminy. Wskazuje to na brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organy orzekające w sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uwzględnić wskazaną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną i ustalić, czy odnośnie do działki nr [...] zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 73 ust. 1 ustawy reformującej. Natomiast podważenie w trybie nadzwyczajnym decyzji wojewody z 2009r. dotyczącej działki nr [...] znajdzie uzasadnienie - o ile w toku postępowania zostanie w sposób nie budzący wątpliwości wykazane, że wbrew zasadom wynikającym z art. 73 ustawy reformującej działka ta nie stanowiła części pasa drogowego istniejącej wówczas drogi publicznej. Rozpoznając sprawę ponownie organy winny przy tym ocenić legalność kwestionowanej decyzji z 2009r. w kontekście wszystkich przesłanek z art. 156 § 1 kpa a nie wyłącznie, jak miało to miejsce, w kontekście art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Pozostałe zarzuty skargi, w szczególności zarzut naruszenia art. 10 kpa, wobec uchylenia sprawy do ponownego rozpoznania, są bezprzedmiotowe.