I SA/Wa 2124/10

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Wraz ze skargą na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości K. B. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu złożonego wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, zawartym w urzędowym formularzu PPF, wnioskodawca podał, że ze względu na trudną sytuację życiową nie posiada środków finansowych niezbędnych do uiszczenia opłaty sądowej. Wnioskodawca jest bez stałej pracy, utrzymuje się z prac dorywczych (sezonowych). Na jego utrzymaniu pozostaje troje dzieci (obowiązek alimentacyjny został wyznaczony na kwotę [...] zł/ miesięcznie). Zgodnie ze złożonym oświadczeniem, wnioskodawca jest właścicielem budynku gospodarczo-mieszkalnego o powierzchni [...] m², mieszkania o powierzchni [...] m² oraz nieruchomości rolnej o powierzchni [...] ha (we współwłasności z byłą żoną i synem). Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Odnosząc przytoczone kryterium przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym do okoliczności powołanych przez wnioskodawcę we wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, stwierdzić należy, że zgłoszone żądanie jest usprawiedliwione. Istotne znaczenie dla oceny niemożności poniesienia pełnych kosztów postępowania przypisać należy stwierdzeniu, że wnioskodawca nie osiąga stałych dochodów, a te które uzyskuje z prac dorywczych nie pozwalają na poczynienie oszczędności umożliwiających uiszczenie opłat sądowych w toczącym się postępowaniu. Przy rozpoznawaniu wniosku wzięto pod uwagę, że strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy nie posiada przedmiotów wartościowych, ani też innych źródeł, dzięki którym zgromadzić mogłaby środki potrzebne na prowadzenie sprawy przed sądem administracyjnym. Pomoc finansowa od studiującej zaocznie i pracującej dorywczo córki, ze względu na wysokości uzyskiwanych przez nią dochodów, niewątpliwie nie mogłaby zostać uznana za tego rodzaju źródło. Uwzględnić należało, że w innym postępowaniu sądowym przyznane zostało wnioskodawcy prawo pomocy z uwagi na trudną sytuację materialną, w jakiej się znalazł (prawomocne postanowienie WSA w Łodzi z 24.11.2009 r. sygn. II SA/Łd 428/09). Orzeczenie to nie wiąże w niniejszym postępowaniu, niemniej jednak nie można tracić z pola widzenia tego, że okoliczności powołane jako uzasadnienie wystąpienia z żądaniem przyznania prawa pomocy pozostają tożsame do wcześniej wskazanych. Odnoszą się one przede wszystkim do dwóch istotnych kwestii, po pierwsze do tego, że skarżący jest zobowiązany do alimentacji dzieci i z tego tytułu ponosi określone, stałe wydatki, po drugie do tego, że wykonywane przez niego prace sezonowe w rolnictwie pozwalają na uzyskiwanie dochodów (ok. [...] zł tygodniowo) wystarczających jedynie do pokrycia niezbędnych kosztów utrzymania. Mając na uwadze, że skarżący nie osiąga oficjalnych dochodów (w miejscach, gdzie pracuje nie podpisuje żadnych umów o pracę, zlecenie czy o dzieło) i z tego powodu nie jest w stanie w żaden sposób udokumentować swoich dochodów, uprawnionym było odstąpienie od powtórnego wezwania wnioskodawcy do przedstawienia dokumentacji finansowej, uzasadniającej wystąpienie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Tak rozumiane względy nakazywały, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.