I SA/Wa 2127/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2127/12 w sprawie ze skargi U. K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2127/12, po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, oddalił skargę U. K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. Odpis sentencji wyroku pełnomocnik skarżącej (zgodnie z art. 139 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), otrzymał w dniu [...] lutego 2013 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru orzeczenia. Wniosek o uzasadnienie wyroku r.pr. D. D. złożył [...] lutego 2013 r., adresatem czyniąc Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...]. Ten, otrzymując przedmiotowy wniosek [...] lutego 2013 r., przesłał go do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] lutego 2013 r. (data nadania w placówce pocztowej [...]). Termin do jego złożenia upłynął zaś stronie [...] lutego 2013 r. Z uwagi na uchybienie terminowi z art. 141 § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z 25 lutego 2013 r., odmówił skarżącej sporządzenia uzasadnienia. Pismem z [...] marca 2013 r. (k. 54) pełnomocnik skarżącej wystąpił m.in. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 22 stycznia 2013 r. twierdząc, iż niezłożenie wniosku w terminie w sądzie właściwym nie nastąpiło z winy skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle postanowień zawartych w art. 86 i 87 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy Sąd na jej wniosek przywróci termin, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; 5) uchybienie terminowi powoduje powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z powyższym, jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie to nastąpiło bez winy strony. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005 r., II SA/Bk 369/05, LEX nr 173671). O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., LEX nr 55832; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). Ponadto, przy ocenie winy w uchybieniu terminu, należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99, opubl. LEX nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98, LEX nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00, LEX nr 55307; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 328-329 oraz H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis; Warszawa 2005, s. 333). Wskazać również należy, że w wypadku, "gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu" (postanowienie SN z dnia 15 marca 2000 r., II CKN 554/00, LEX nr 51986). W postanowieniu z dnia 12 stycznia 1999 r. (sygn. akt II UKN 667/98, OSNP-wkł. 1999/8/6) Sąd Najwyższy zauważył, iż oceniając brak winy, jako przesłanki przywrócenia terminu procesowego, uchybionego przez stronę dotkniętą nawet ciężkim schorzeniem (inwalidztwo drugiej grupy) nie można rezygnować z wymagania należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy. Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy oraz uwzględniając brak argumentacji strony co do przyczyn uchybienia terminowi z art. 141 § 2 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że pełnomocnik U. K. nie uprawdopodobnił, że dochował należytej staranności i dbałości o interesy skarżącej. Zdaniem Sądu, przesłanie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku do niewłaściwego Sądu, tj. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] (co w oparciu o akta sprawy jest bezsporne, vide. k. 39 i 64 akt sądowych), czego konsekwencją było nadanie wniosku na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego do jego złożenia, świadczy o niedbalstwie pełnomocnika strony i utwierdza Sąd w przekonaniu o winie skarżącej w uchybieniu terminu do dokonania w/w czynności procesowej. Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 86 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.