I SA/Wa 2131/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Bogdan Wolski (spr.) Protokolant specjalista Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podwyższenia zasiłku stałego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w . S. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] odmawiającej podwyższenia zasiłku stałego na luty 2010 r. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Burmistrz S. odmówił podwyższenia zasiłku stałego na luty 2010 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż dochodem wnioskodawczyni jest zasiłek stały w wysokości [...] zł, zaś jak wynika z art. 38 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek stały ustala się jako różnicę między kryterium dochodowym (477 zł) a dochodem osoby. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wyjaśniło, uzasadniając rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu odwoławczym, iż z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż do [...] lutego 2010 r. odwołująca pobierała zasiłek stały w wysokości [...] zł albowiem do tego dnia posiadała orzeczenia z ZUS o całkowitej niezdolności do pracy. W dniu [...] maja 2010 r. Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności zaliczył J. S. do znacznego stopnia niepełnosprawności. Kolegium wyjaśniło, iż zasiłek stały jest to świadczenie obligatoryjne (obowiązkowe) przysługujące na podstawie art. 37 ustawy o pomocy społecznej osobom całkowicie niezdolnym do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, spełniającym kryterium dochodowe. Materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, iż orzeczenie o stopniu niepełnosprawności uprawomocniło się w czerwcu 2010 r. i po tej dacie wydano decyzję zgodnie z art. 37 w zw. z art. 106 ustawy o pomocy społecznej. Kolegium ustaliło, iż decyzją z dnia [...] maja 2010 r. przyznano J. S. zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł miesięcznie. W związku z powyższym dochód dowołującej za luty wyniósł 477 zł i niezasadne jest żądanie podwyższenia zasiłku stałego. Uwzględniając powyższe okoliczności Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. J. S. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2010 r. zarzucając, iż nigdy nie otrzymywała zasiłku stałego – [...] zł; jest to kwota zasiłku pielęgnacyjnego. Skarżąca wskazała, iż w lutym nie otrzymała zasiłku pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób prowadzący do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Uzasadniając powyższe stanowisko należy na wstępie wskazać, iż z art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.; dalej: "ustawa") wynika, iż zasiłek stały ustala się w wysokości, w przypadku osoby samotnie gospodarującej, różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 444 zł miesięcznie. Jeżeli zatem z art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, iż prawo do świadczeń przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza 477 zł, to oznacza to, iż świadczenie w formie zasiłku stałego odpowiadać będzie różnicy pomiędzy wymienioną kwotą 477 zł a dochodem uzyskiwanym przez skarżącą. W toku postępowania administracyjnego ustalono, iż skarżąca uzyskuje dochód w wysokości [...] zł z tytułu zasiłku pielęgnacyjnego. Zasiłek ten został przyznany decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] i obejmuje okres od [...] lutego 2010 r. do [...] maja 2012 r. Do akt sprawy administracyjnej zostało dołączone potwierdzenie przekazania w dniu [...] maja 2010 r. na konto strony [...] zaległych wypłat z tytułu przyznanego zasiłku pielęgnacyjnego. Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy Sąd stwierdza, iż organy obu instancji, wydając decyzje dotyczące wniosku skarżącej o podwyższenie zasiłku stałego na luty 2010 r., i odmawiając podwyższenia tego świadczenia, ustaliły okoliczności niezbędne dla oceny zasadności tego żądania oraz w wyczerpujący sposób uzasadniły wydane rozstrzygnięcie. Organy prawidłowo ustaliły, iż zasiłek stały, który stanowić będzie w odniesieniu do skarżącej różnicę pomiędzy kwotą 477 zł a kwotą [...] zł, odpowiada dokładnie świadczeniu otrzymywanemu przez skarżącą na podstawie decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] września 2008 r. nr [...]. Nie zaistniały wobec tego przesłanki do podwyższenia kwoty zasiłku stałego. Skarżąca trafnie zarzuca, iż nie otrzymywała zasiłku stałego w wysokości [...] zł, o czym wskazano na wstępie uzasadnienia decyzji Kolegium. Istotnie bowiem w toku postępowania administracyjnego nie zostało ustalone, aby skarżąca otrzymywała zasiłek stały w tej wysokości. Omyłka organu odwoławczego co do określenia rodzaju świadczenia uzyskiwanego przez skarżącą nie miała jednak wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Kolegium uwzględniło ostatecznie fakt otrzymywania przez skarżącą zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie [...] zł, uzyskanego na podstawie wymienionej powyżej decyzji z dnia [...] maja 2010 r. Podsumowując Sąd wskazuje, iż zarzuty skarżącej były niezasadne lub nie mogły stanowić podstawy do podważenia legalności wydanych w sprawie administracyjnej decyzji. Nadto ocena tych aktów w granicach wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a nie potwierdziła istnienia innych uchybień, które mogłyby stanowić podstawę do uwzględniania skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. , orzekł jak w sentencji wyroku.