I SA/Wa 2132/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Bogdan Wolski (spr.) Protokolant specjalista Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku okresowego na luty 2010 r. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Burmistrz S. odmówił przyznania zasiłku okresowego na luty 2010 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek formalnych do przyznania wnioskowanego świadczenia, albowiem jej dochód miesięczny jest równy kryterium dochodowemu osoby samotnie gospodarującej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przedstawiło zasady przyznawania zasiłku okresowego wynikające z art. 38 ustawy o pomocy społecznej i wskazało, iż odwołująca miała przyznany decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] zasiłek stały w wysokości [...] zł. Natomiast decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] przyznano J. S. zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł od [...] lutego 2010 r. do [...] maja 2012 r. (w decyzji omyłkowo: "[...].05.2010 r."). W związku z powyższym dochód odwołującej wynosi 477 zł i jest równy kryterium dochodowemu osoby samotnie gospodarującej. Uwzględniając powyższe okoliczności Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. J. S. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2010 r. twierdząc, iż w dniu [...] lutego 2010 r. otrzymała zasiłek stały na luty w wysokości [...] zł; nie otrzymała zasiłku pielęgnacyjnego. Rozpatrując kwestię wypłaty [...] zł zasiłku stałego (bez pielęgnacyjnego) zasiłek okresowy powinien wynosić co najmniej [...] zł (dla osoby samotnie gospodarującej). Skarżąca zarzuciła nadto, iż na s. 3 uzasadnienia jest błąd: ustawa przewiduje kwotę 444 zł, a nie 418 zł. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób prowadzący do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Uzasadniając powyższe stanowisko Sąd na wstępie zauważa, iż także zasiłek okresowy, o który wystąpiła skarżąca, jest świadczeniem pieniężnym, którego przyznanie wymaga między innymi potwierdzenia faktu spełnienia określonych w ustawie przesłanek dochodowych. Zasiłek ten odpowiada bowiem różnicy między ustalonym kryterium dochodowym a dochodem wnioskodawcy. Z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.; dalej: "ustawa") wynika, iż prawo do świadczeń przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza 477 zł. Natomiast art. 38 ust. 2 ustawy stanowi, iż zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. W toku postępowania administracyjnego ustalono, iż skarżąca uzyskuje dochód w wysokości [...] zł z tytułu zasiłku pielęgnacyjnego. Zasiłek ten został przyznany decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] i obejmuje okres od [...] lutego 2010 r. do [...] maja 2012 r. Ponadto na podstawie decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] skarżąca uzyskała zasiłek stały w wysokości [...] zł. Oznacza to, iż dochód skarżącej wynosi 477 zł. W konsekwencji organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do przyznania zasiłku okresowego skoro wnioskodawczyni uzyskuje dochód miesięczny w wysokości 477 zł, który odpowiada dokładnie kwocie określonej w art. 38 ust. 2 ustawy. Nie istnieje zatem różnica pomiędzy określonym przez ustawę kryterium dochodowym a uzyskiwanym przez skarżącą dochodem. Skarżąca zarzuciła, iż w decyzji błędnie określono maksymalną kwotę zasiłku okresowego. Zdaniem skarżącej zasiłek ten nie może przekraczać kwoty 444 zł. Zarzut ten nie jest trafny. Z art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy wynika, iż zasiłek okresowy ustala się, w przypadku osoby samotnie gospodarującej, do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Przepis w tym brzmieniu został przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżąca, wskazując na kwotę 444 zł, podaje aktualną maksymalną kwotę zasiłku stałego (art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy). Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją nie było jednak żądanie przyznania zasiłku stałego, lecz zasiłku okresowego, o którym mowa w art. 38 ustawy. Podana w art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy kwota 418 zł nie została zmieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055). Podsumowując Sąd wskazuje, iż zarzuty skarżącej były niezasadne, a wobec tego nie mogły stanowić podstawy do podważenia legalności wydanych w sprawie administracyjnej decyzji. Nadto ocena tych aktów w granicach wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a nie potwierdziła istnienia uchybień, które mogłyby stanowić podstawę do uwzględniania skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. , orzekł jak w sentencji wyroku.