I SA/Wa 214/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie asesor WSA Agnieszka Miernik (spr.) asesor WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Rafał Puścian po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2006 r. sprawy ze skargi I. Ł. i T. Ł. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie skargi na postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa postanawia odrzucić skargę. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r., wydanym na podstawie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu zażalenia I. Ł., T. Ł. i R. J. na niezałatwienie sprawy w terminie, uznał zażalenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżący złożyli zażalenie na bezczynność Prezydenta W., do którego wystąpili o wypłacenie odsetek z tytułu zwłoki w wydaniu decyzji ustalającej odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], objętą działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Odmawiając uwzględnienia zażalenia Wojewoda [...] wskazał, powołując się na doktrynę i orzecznictwo, że roszczenie z tytułu należnych odsetek oraz naprawienia szkody, jako roszczenia o charakterze cywilnoprawnym, niezależne od roszczenia głównego, w braku wyraźnego przepisu ustawy o gospodarce nieruchomościami przekazującego ustalanie odsetek w drodze postępowania administracyjnego, mogą być dochodzone wyłącznie na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. A zatem Wojewoda [...] uznał, że wniosek o wypłatę odsetek należało zwrócić wnoszącemu z odpowiednim pouczeniem. Na powyższe postanowienie skargę wnieśli I. Ł. i T. Ł. reprezentowani przez radcę prawnego M. T. W skardze podniesiono, że wniosek dotyczący odsetek powinien być rozstrzygnięty w formie decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie i wskazał, że strony zostały pouczone, że nie przysługuje im prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na to postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie zostało wydane, na podstawie art. 37 k.p.a., w wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżących na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest szczególnym środkiem prawnym. Jego przedmiotem nie jest bowiem wydane w toku postępowania postanowienie organu (art. 141 § 1 k.p.a.), lecz niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. Postanowienie organu administracji wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Na postanowienie organu administracji wydane w tym trybie nie służy zażalenie (por. art. 141 § 1 k.p.a.). W wyroku z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV S.A. 572/99, ONSA 2002/3/116, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro w kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu o dopuszczalności zaskarżenia tego postanowienia, oznacza to, iż stronie nie przysługuje prawo podważania tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym. Jest to zrozumiałe, jeśli się zważy, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść do sądu skargę na bezczynność organu (gdyż spełnia warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a.) i w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. A zatem, skoro zaskarżone postanowienie nie jest objęte zakresem działania sądów administracyjnych, określonym w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyjąć należy, że skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cytowanej ustawy, podlegała odrzuceniu.