I SA/Wa 2144/09

Referendarz sądowy Dariusz Pirogowicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r.pr. E. S. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego E. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych. Wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej z dnia 20 lipca 2010 r. radca prawny E. S., wystąpiła o przyznanie jej wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz skarżącego W. K. w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]. Jednocześnie pełnomocnik oświadczyła, że nie otrzymała od skarżącego żadnego wynagrodzenia. W tym stanie sprawy stwierdzono co następuje: zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; dalej: "rozporządzenie") koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stawka minimalna w sprawie objętej skargą W. K., stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, wynosi 240 złotych. W myśl zaś § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) tego rozporządzenia, stawka minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji -75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. W rozpoznawanej sprawie zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji jak i w drugiej instancji W. K. reprezentował ten sam pełnomocnik. W tym stanie rzeczy należne radcy prawnemu wynagrodzenie ustalone zostało w wysokości odpowiadającej 50 % stawki podstawowej, o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia, tj. w kwocie 120,00 złotych, powiększonej o 23% podatek VAT. Ustalone w ww. wysokości wynagrodzenie radcy prawnego, uznać należy za adekwatne z punktu widzenia charakteru sprawy i nakładu pracy wykonanej przez pełnomocnika. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości 28 września 2002 r., orzeczono jak w sentencji postanowienia.