I SA/Wa 2146/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w 30 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę Postanowieniem z [...] lipca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ) na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako kpa) stwierdził, że Prezydent Miasta [...] nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku M. W. (dalej jako skarżący) o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej jako ppsa). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 tej ustawy skarga do sądu administracyjnego przysługuje na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zaskarżone postanowienie nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu postanowień poddanych kognicji sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa na skutek wniesienia przez skarżącego ponaglenia. Postanowienie wydane w tym trybie nie kończy postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, jest bowiem wydane w postępowaniu "wpadkowym". Nie jest ono również wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym ani nie przysługuje na nie zażalenie. Tym samym powyższe postanowienie nie mieści się w katalogu przewidzianym w art. 3 § 2 ppsa i nie podlega kontroli sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. Dlatego orzeczono jak w pkt I sentencji.