I SA/Wa 2151/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R.T., J.W. i J.W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...], znak: [...] umarzającej postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości, decyzją z dnia [...] znak: [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) dalej k.p.a.-odmówił uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...]. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [...] sprecyzowanym pismami z dnia [...] i z dnia [...] J. W., R. T. i J.W., reprezentowani przez radcę prawnego P.I., wystąpili do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] znak: [...]. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] umarzającej postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w [...], obręb [...][...] oznaczonej jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...]. Starosta [...] umorzył postępowanie w sprawie zwrotu w/w nieruchomości uznając, żądanie zwrotu w trybie przepisów art. 136 i 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. – Dz. U. Nr 261 z 2004, poz. 2603 ze zm.) nie dotyczy nieruchomości przejętych przez Skarb Państwa na podstawie dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczaniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939 – 1945. Starosta [...] uznał, że art. 136 ust. 3 oraz art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie znajdował zastosowania w sprawie zwrotu w/w nieruchomości i z powodu braku podstawy materialnoprawnej do jego prowadzenia umorzył postępowanie. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Po 579/07 oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę stwierdził, że skoro art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 i art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie dawał możliwości rozpoznania wniosku o zwrot nieruchomości, której własność przeszła na Skarb Państwa na podstawie dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczaniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939 – 1945 (nie będącego w istocie typową ustawą wywłaszczeniową i nie wymienionego w treści art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami) organ II instancji uznał za zasadne umorzenie postępowania administracyjnego. We wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawcy wskazali jako podstawę wznowienia wyjście na jaw nowych okoliczności, które nie były znane organowi w dniu wydania decyzji, czyli przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267) zwanej dalej k.p.a., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 09 grudnia 2008 r., sygn. akt SK 43/07 i wskazując że z treści tego wyroku wynika iż nie było podstaw do umorzenia postępowania. Zdaniem wnioskodawców, wymienione wyżej decyzje - Ministra Infrastruktury z dnia [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...], a w efekcie wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29.11.2007r. opierały się na braku dokonania ustaleń istotnych dla sprawy, a także przyjęcia fałszywych okoliczności faktycznych. Zdaniem wnioskodawców, już po wydaniu wymienionych orzeczeń, wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne. Wniosek o zwrot nieruchomości przedstawiony w tej sprawie winien być rozpoznawany zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami - rozdział 6 dział III , dotyczącymi zwrotu nieruchomości. Wynika to z faktu, że dekret z dnia 7.04.1948r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 ( Dz. U. Nr 20,poz.l38), będący podstawą wywłaszczenia, należy zaliczyć do kategorii ustaw wywłaszczeniowych. W rezultacie nigdy nie było możliwości umorzenia przedmiotowego postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ winien wniosek rozpoznać, a w szczególności stwierdzić czy zrealizowano cel wywłaszczenia, dochowano prawa pierwokupu oraz winien zbadać wszystkie okoliczności sprawy oraz obowiązku zwrotu przedmiotowej nieruchomości wywłaszczonym. Okoliczności te - niezbadane przez organ - w pełni dowodzą praw wnioskodawców do prawa pierwszeństwa, zwrotu nieruchomości lub zapłaty odszkodowań. Wnioskodawcy wskazują, że na tych terenach nigdy nie zrealizowano celu wywłaszczenia, grunty te stanowią ugory i bagna porośnięte dziką roślinnością. Większość terenów została zabudowana prywatnymi domami i obiektami komercyjnymi. Na gruntach tych zrealizowano drogi publiczne i linie kolejowe. Taki stan faktyczny nie ma nic wspólnego z celem wywłaszczenia. Zdaniem wnioskodawców – Urząd, zamiast zbadać prawa wywłaszczonych, umorzył postępowanie, uznając, że wnioskodawcom nie przysługują prawa wywłaszczonych. Zaznaczyć przy tym należy, że taka interpretacja przepisu i zaprzeczanie prawom konstytucyjnym i przepisom materialnym czynią przedmiotowe orzeczenia niezgodnymi z prawem. Stan ten potwierdzają wyżej wskazane orzeczenia, w tym cyt. wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, odmawiając uchylenia wskazanej na wstępie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...], wskazał w uzasadnieniu, że strony jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania wskazały art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podnosząc, że w przedmiotowej sprawie nową okoliczność stanowi wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 09 grudnia 2008 r., sygn. akt SK 43/07 orzekający o zgodności art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651) z art. 32 i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organ wskazał, iż nie jest nową okolicznością w sprawie ani nowym dowodem w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powoływany przez wnioskodawców wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 09 grudnia 2008 r., sygn. akt SK 43/07, gdyż w dacie orzekania przez Ministra Infrastruktury o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...], rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury istniało i było znane organowi. Tym bardziej, iż wnioskodawcy powoływali się na powyższy wyrok już we wniosku z dnia [...], a Minister Infrastruktury ustosunkował się do powyższego zarzutu w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawcy wskazali, że podstawa wywłaszczenia wnioskodawców - dekret z dnia 07.04.1948r. - należała do aktów wywłaszczeniowych, zatem mieści się w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami (dział III rozdział 6). Oznacza to, że postępowanie w przedmiotowej sprawie winno być prowadzone a nie umorzone, jak to miało miejsce w tym wypadku. Z powyższego należało, zdaniem wnioskodawców, wysnuć wniosek, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] ([...]) zgodnie z art. 156 § 1 pkt.2 i 7 została wydana z rażącym naruszeniem prawa i zawierała wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Jednocześnie zwrócili uwagę, że stan opisany cytowanym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego nie tworzył nowych praw. Okoliczności faktyczne istniały zatem w dniu wydania decyzji z [...]. Organ jednak nie stosował w rozpoznawaniu wniosku przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, pomimo że powinien to uczynić. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] Minister ponownie przypomniał, że powoływany przez wnioskodawców wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9.12.2008 r., sygn. akt SK 43/07, nie może stanowić nowej okoliczności w sprawie ani nowego dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem w dacie orzekania przez Ministra Infrastruktury tj. w dniu [...] w/w wyrok był znany organowi. Ponadto wnioskodawcy powoływali się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9.12.2008 r., sygn. akt SK 43/07 już w swoim wniosku z dnia 7.03.2011r., a organ ustosunkował się do powyższego zarzutu w uzasadnieniu decyzji z dnia [...], potwierdzając wiedzę o w/w wyroku. Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 Kpa organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania wydał decyzję, w której odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a Kpa. A zatem jeśli organ we wznowionym postępowaniu nie dopatrzy się istnienia żadnych wymienionych w art. 145 i 145a Kpa podstaw wówczas postępowanie winno zakończyć się odmową uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 Kpa) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2010 r. II SA/G1 885/2010, LexPolonica nr 2483545). Skoro powołany przez wnioskodawców wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9.12.2008 r., był znany organowi orzekającemu, tym samym stosownie do przepisu art. 151 § 1 pkt 1 Kpa zasadna była odmowa uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] nr [...]. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, iż w postępowaniu wznowieniowym, organ przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy, w pierwszej kolejności bada dopuszczalność wznowienia. Zaś ustalenie, iż nie zachodzą przesłanki wznowienia, co miało miejsce w niniejszej sprawie, prowadzi do wydania rozstrzygnięcia o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa. W konsekwencji w postępowaniu tym nie ma prawnej możliwości weryfikacji decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] pod kątem występowania wad decyzji, o których mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. W skardze skierowanej do Sądu strony wniosły o uchylenie zaskarżone jdecyzji podnosząc, że już po wydaniu wymienionych orzeczeń wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, które mają podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Strona skarżąca wskazała, że nowymi okolicznościami jest konieczność rozpatrywania wniosku o zwrot nieruchomości przedstawiony w tej sprawie winien być rozpoznawany zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami - rozdział 6 dział III, dotyczącymi zwrotu nieruchomości. Wynika to z faktu, że dekret z dnia 7.04.1948r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 ( Dz. U. Nr 20,poz.l38), będący podstawą wywłaszczenia, należy zaliczyć do kategorii ustaw wywłaszczeniowych. W rezultacie nigdy nie było możliwości umorzenia przedmiotowego postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ winien wniosek rozpoznać, a w szczególności stwierdzić czy zrealizowano cel wywłaszczenia, dochowano prawa pierwokupu oraz winien zbadać wszystkie okoliczności sprawy oraz obowiązku zwrotu przedmiotowej nieruchomości wywłaszczonym. Okoliczności te - niezbadane przez organ - w pełni dowodzą praw wnioskodawców do prawa pierwszeństwa, zwrotu nieruchomości lub zapłaty odszkodowań – co zdaniem strony wynika ze wskazanych przez stronę wyroków sądowych. Przedmiotowy wniosek wznowieniowy dotyczy stanu, który wynika z błędów urzędu i nie stosowania prawa, ponieważ Urząd zamiast zbadać prawa wywłaszczonych umorzył postępowanie, uznając, że wnioskodawcom nie przysługują prawa wywłaszczonych. Strony zaznaczyły, że taka interpretacja przepisu i zaprzeczanie prawom konstytucyjnym i przepisom materialnym czynią przedmiotowe orzeczenia niezgodnymi z prawem. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja z dnia [...], którą po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] odmawiającą, na podstawie art. art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] umarzającej postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w [...], obręb [...]. Na wstępie wskazać więc należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną a także określonymi postanowieniami, jeżeli postępowanie w których one zapadły, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1 lub art. 145 a § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, dlatego przepisy dotyczące wznowienia postępowania wymagają rygorystycznego i ścisłego ich stosowania. Organ wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] w oparciu o przepis 145 § 1 pkt 5 k.p.a. biorąc pod uwagę fakty, które w sprawie są jednoznacznie ustalone. Następnie, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] wskazując na brak nowych okoliczności w sprawie. Wskazał, że powoływany przez wnioskodawców wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9.12.2008 r., sygn. akt SK 43/07, nie może stanowić nowej okoliczności w sprawie ani nowego dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem w dacie orzekania przez Ministra Infrastruktury tj. w dniu [...] w/w wyrok był znany organowi. Ponadto wnioskodawcy powoływali się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9.12.2008 r., sygn. akt SK 43/07 już w swoim wniosku z dnia [...], a organ ustosunkował się do powyższego zarzutu w uzasadnieniu decyzji z dnia [...], potwierdzając wiedzę o w/w wyroku. W związku z powyższym Sąd stwierdza, ze zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. W niniejszej sprawie strona skarżąca sformułowała wniosek wznowieniowy w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazując, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z treści tego przepisu, prawidłowe powołanie się na przesłankę wznowieniową w nim zawartą, wymaga kumulatywnego spełnienia następujących warunków. A zatem nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1385/09, publ. LexPolonica nr 2393208 i http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie powyższy warunek nie został spełniony, ponieważ z akt sprawy nie wynika by "nowy dowód", na który powołuje się strona skarżąca, został ujawniony po dniu wydania decyzji ostatecznej o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] znak: [...] i mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Z tego względu nie można wywieść tezy, że w dacie wydania decyzji ostatecznej przez Ministra Infrastruktury o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji istniały nowe dowody nieznane organowi. Brak jest więc związku między żądaną podstawą wznowienia, a treścią decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego. Ponadto zauważyć też należy, że w postępowaniu wznowieniowym kontrolowane są wady postępowania, a nie bezpośrednio sama decyzja. A zatem w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy to w braku zbieżności pomiędzy rozpoznawanym materiałem dowodowym przez Ministra Infrastruktury i organ, który wznowił postępowanie, należałoby upatrywać spełnienia ewentualnej przesłanki, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W niniejszej sprawie strona skarżąca takiego związku nie wykazała. Zatem Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, odmawiając uchylenia wskazanej na wstępie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] prawidłowo wskazał, iż nie jest nową okolicznością w sprawie ani nowym dowodem w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powoływany przez wnioskodawców wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2008 r., sygn. akt SK 43/07, gdyż w dacie orzekania przez Ministra Infrastruktury o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...], rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury istniało i było znane organowi. Tym bardziej, iż wnioskodawcy powoływali się na powyższy wyrok już we wniosku z dnia [...], a Minister Infrastruktury ustosunkował się do powyższego zarzutu w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. Zdaniem Sądu, na uwagę zasługuje również fakt, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, w ramach wznowionego postępowania ocenił, że Ministra Infrastruktury prawidłowo przeprowadził postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, przy czym Strona skarżąca winna mieć na względzie, że w postępowaniu nieważnościowym organ badał stan sprawy, czyli okoliczności faktyczne i stan prawny będąc związany ustaleniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 29 listopada 2007r III SA/Po 579/07 oddalił skargę, nie dopatrując się w kontrolowanej decyzji wad, które Sąd winien wziąć po uwagę z urzędu jeżeli np. zachodzą przesłanki określone w art. 156 k.p.a. Z tych względów brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszaniem art. 145 § 1 k.p.a., ponieważ w niniejszej sprawie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej prawidłowo odmówił uchylenia decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...], znak: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...]. W związku z powyższy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.