I SA/Wa 2153/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 12 października 2011 r. H.S. wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...], którą uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] orzekającą o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz H.S. za grunt oznaczony w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] m2 w obr. [...], zajęty pod część drogi publicznej (gminnej) – ul. [...] w J. uregulowany obecnie w KW [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu 16 listopada 2012 r. (data prezentaty) do Sądu wpłynęło pismo skarżącej H.S. zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi z dnia 12 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości, co do swej treści, a cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne i prawnie skuteczne. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.