I SA/Wa 2162/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w R. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] przyznającą H. R. zasiłek celowy w miesiącu kwietniu 2011 r. w wysokości [...] zł, z czego na dofinansowanie: leków - [...] zł, żywności - [...] zł, środków czystości - [...] zł i opłat za energię elektryczną - [...] zł. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2011 r. H. R. wystąpiła o przyznanie pomocy finansowej na zakup leków, żywności, środków czystości oraz opłaty za energię elektryczną. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy R. przyznał wnioskodawczyni zasiłek celowy w miesiącu kwietniu 2011 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wskazał, że H. R. spełnia wszystkie, wynikające z ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 175, poz. 1362), warunki do przyznania wnioskowanej pomocy, jednak możliwość zaspokojenia potrzeb wnioskodawców determinowana jest posiadanymi przez ośrodek pomocy społecznej środkami pieniężnymi. Nie może on bowiem wydać więcej środków niż posiada. I tak Ośrodek Pomocy Społecznej w R. w budżecie na 2011 r. otrzymał od Gminy kwotę 193.000 zł z przeznaczeniem na zasiłki, do wykorzystania w 1/12 części miesięcznie. Z analizy ilości spraw prowadzonych w lutym 2011 r. wynika, że uprawnionych do pomocy jest około 148 osób i rodzin, natomiast miesięczna kwota, jaka może być wydatkowana wynosi 16.083 zł. Mając zatem na uwadze wysokość posiadanych środków oraz ilość osób ubiegających się o świadczenia, organ mógł przyznać wnioskodawczyni zasiłek w określonej w decyzji wysokości. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła H. R., wskazując, że przyznany zasiłek nie wystarczy na zaspokojenie jej potrzeb. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...]. W uzasadnieniu podano, że do organu wpłynęło odwołanie K. R. od ww. decyzji, w którym wskazano na zbyt niską wysokość zasiłku. Z akt sprawy, w tym z treści wywiadu środowiskowego wynika, iż wnioskodawczyni nie pracuje i ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności. Przyznanie jednak zasiłku celowego z pomocy społecznej nie jest prawnym obowiązkiem organów administracji i nie rodzi dla stron roszczenia o przyznanie świadczenia, zaś dla ośrodka obowiązku jego przyznania. Decyzja o przyznaniu zasiłku celowego mieści się bowiem w sferze uznania administracyjnego. Przyznanie pomocy finansowej zależy od zadań ośrodka pomocy społecznej, w ramach których zobowiązany jest on zaspokoić najbardziej pilne i konieczne potrzeby osób mieszkających w obszarze jego działania, a które zdeterminowane są posiadanymi środkami pieniężnymi. Tym samym Kolegium nie znalazło podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K. R., której doręczono decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu skargi wskazała, że z decyzji wynika, iż zasiłek celowy na jedną osobę wynosi powyżej [...] zł i do pewnego czasu taką pomoc otrzymywała. Skarżąca wskazała na swoją trudną sytuację materialną i stan zdrowia. Ponadto podniosła, że w jednej kopercie otrzymała dwie identyczne decyzje o nr [...] i [...] wydane na nazwisko K. R., natomiast mama skarżącej – H. R. w dalszym ciągu nie otrzymała decyzji rozpatrującej jej odwołanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ponadto zgodnie z treścią art. 119 pkt 1 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływana dalej jako "P.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli decyzja lub postanowienie dotknięte są wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 kpa lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. W myśl bowiem art. 156 § 1 pkt 4 kpa przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji jest jej skierowanie do osoby nie będącej stroną w sprawie. W rozpoznawanej sprawie postępowanie wszczęte zostało na skutek wniosku H. R., który następnie został rozpoznany przez Burmistrza Miasta i Gminy w R. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...]. Również odwołanie od powyższej decyzji wniesione zostało przez H. R. Będąca z kolei przedmiotem zaskarżenia decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] skierowana została – według nagłówka - do "K. R.". Również w "rozdzielniku" decyzji wskazano, że decyzję otrzymuje jako strona w sprawie "Pani K. R.". Przy czym, jak wynika z akt postępowania H. R. i K. R. to dwie różne osoby fizyczne – matka i córka. Zatem adresatem decyzji organ odwoławczy uczynił podmiot nie będący stroną postępowania – K. R., której nie doręczano decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2011 r. i która nie składała od tej decyzji odwołania. Skoro zatem zaskarżona decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania, co wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 156 § 1 pkt 4 kpa, zaś przepis art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. obliguje sąd do stwierdzenia nieważności decyzji jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa, to obowiązkiem sądu było stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe ustalenia, których treść ma istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy i określi właściwe strony postępowania, do których należy skierować podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze wskazanej wyżej przyczyny, Sąd nie badał jej merytorycznie pod względem zgodności z prawem, uznając to za przedwczesne. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 1 i art. 120 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.