I SA/Wa 2173/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. M. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość postanawia: zasądzić od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącej F. M. kwotę 1113 złotych (słownie: tysiąc sto trzynaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. F. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość Na rozprawie w dniu 15 września 2014 r., M. M. – pełnomocnik skarżącej - oświadczając, że popiera skargę wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, to jest kosztów sporządzenia skargi kasacyjnej, kosztów sporządzenia mapy inwentaryzacyjnej linii elektrycznej 600 zł, kosztów dwukrotnego dojazdu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i jednokrotnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oświadczył ponadto, że przyjechał własnym samochodem marki Skoda Fabia o pojemności silnika 1,4 l, odległość od miejsca zamieszkania do Sądu wynosi około 200 km w jedną stronę. Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie wyrokiem z dnia 15 września 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...]. W wyroku tym Sąd nie orzekł w kwestii zwrotu skarżącej kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że kwestia dotycząca kosztów postępowania przed sądem administracyjnym została kompleksowo uregulowana w dziale V w art. 199 – 263 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i obejmuje zarówno zagadnienia związane z ciężarem ponoszenia kosztów postępowania, zwrotem tych kosztów pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego, jak również zwolnieniem od kosztów (por. Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Stefan Babiarz, Bogusław Dauter, Małgorzata Niezgódka – Medek, wydanie 1, strona 133, wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2007). Zgodnie z art. 224 p.p.s.a., jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. W myśl art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania należy złożyć najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, co wynika z art. 210 § 1 p.p.s.a. i skarżąca wymóg ten spełniła. Do niezbędnych kosztów postępowania w sytuacji, gdy strona była reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego (doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego), zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., zalicza się: wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego pełnomocnika, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (koszty przejazdu, utracony zarobek). Orzecznictwo sądowoadministracyjne ugruntowało pogląd, że do niezbędnych kosztów postępowania zalicza się również opłatę skarbową od pełnomocnictwa. W postanowieniu z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt I SA/Op 73/05 (niepubl.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził, że wymieniony w art. 205 p.p.s.a. katalog niezbędnych kosztów postępowania ma charakter wyczerpujący i zarazem wiążący. Odnosząc powyższe do żądania strony Sąd uznał za zasadne zasądzenie kosztów postępowania sądowego i kosztów dojazdu do sądów pierwszej instancji i sądu kasacyjnego, natomiast odmówił zasądzenia kosztów sporządzenia mapy inwentaryzacyjnej linii elektrycznej 600 zł. Z akt sądowych sprawy wynika, że w toku postępowania skarżąca uiściła wpis od skargi w wysokości 200 zł (k- 31), opłaciła opłatę kancelaryjną w wysokości 12 zł (k- 28), opłatę od zgłoszonego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku (k- 90), opłatę od pełnomocnictwa do działaniu w postępowaniu kasacyjnym (k- 100) oraz wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 200 zł (k- 106), z czego Sąd zarządzeniem z dnia 1 października 2012 r. zwrócił nadpłacony wpis w kwocie 100 zł (k- 109). Wskazać również należy, że w postępowaniu sądowym (a dokładnie wyłącznie w postępowaniu kasacyjnym) skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z wyboru, a zatem należy również doliczyć koszty zastępstwa procesowego w wysokości 180 zł stosownie stawki określonej w § 18 ust. 2 pkt b rozporządzeniach Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.). Zatem łączna kwota kosztów sądowych poniesionych przez stronę to 609 zł. Sąd uwzględnił również żądanie zwrotu kosztów trzykrotnego przejazdu na rozprawę. Z uwagi jednak na to, że skarżący nie sprecyzował w jakiej wysokości poniósł koszty z tego tytułu i ograniczył się do wyjaśnienia, że podróżował samochodem własnym marki Skoda Fabia o pojemności silnika 1,4 oraz, że przejechał samochodem w jedną stronę 200 km, Sąd zdecydował o ustaleniu tej kwoty przy użyciu ogólnie dostępnego w Internecie kalkulatora kosztów dojazdu na stronie www. wyznaczanietrasy.pl i www. otodojazd.pl. Kwota kosztów dojazdu w jedną stronę ustalona w ten sposób z miejsca zamieszkania pełnomocnika skarżącej do siedziby Sądu pierwszej i drugiej instancji wyniosła 84 zł, co łącznie stanowi kwotę 504 zł. Sąd nie uwzględnił natomiast wniosku strony o zwrot kosztów sporządzenia mapy inwentaryzacji linii elektrycznej w wysokości 600 zł, gdyż uznał, że w realiach sprawy koszty te nie mogły zostać uznane za niezbędne. Do przedłożenia tych dokumentów strona nie była wzywana przez Sąd i złożyła je na rozprawie dobrowolnie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2, w zw. z art. 224 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.