I SA/Wa 2177/12

Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego I. L. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego I. L. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę [...] ([...]) złotych, w tym tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę [...] ([...]) złotych. W następstwie postanowienia wydanego przez referendarza sądowego postanowienia z dnia 23 maja 2013 r., (k- 64) radca prawny I. L. została wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej A. J.. Skutkiem powyższego wyznaczona z urzędu pełnomocnik skierowała do Sądu wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k- 146) informując, że koszty te nie zostały uiszczone przez skarżącą w jakiejkolwiek części. Ponadto wskazała, że domaga się zasądzenia kosztów w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, jak również za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej według norm prawem przewidzianych. Rozpoznając wniosek na wstępie stwierdzić należy, iż stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponadto stosownie do § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W niniejszej sprawie ustanowiony pełnomocnik reprezentował skarżącą w postępowaniu prowadzonym w drugiej instancji, bowiem został ustanowiony w sprawie po wydaniu przez Sąd postanowienia z dnia 25 stycznia 2013 r., o odrzuceniu skargi (k-19). Na tym etapie postępowania sądowego radca prawny sporządziła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną, opinię w sprawie oceny zasadności wnoszenia zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2013 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zażalenie na postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Skoro zatem pełnomocnik wyznaczona z urzędu reprezentowała skarżącą w postępowaniu drugoinstancyjnym i wykonała w jej imieniu następujące czynności uzasadnione jest zasądzenie wnioskodawczy kosztów w wysokości 75% tej stawki o której mowa w § 14 ust 2 pkt 2 b powiększonej o podatek VAT. Z uwagi na to, że wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej spełnia przesłanki formalne, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.