I SA/Wa 2179/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Gabriela Nowak Protokolant referent – stażysta Katarzyna Matecka - Caban po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. uchyla decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...], 3. umarza postępowanie administracyjne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr KOA [...], po rozpatrzeniu odwołania P. J., uchyliło decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] i orzekło o wygaśnięciu decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...]uwagi na jej bezprzedmiotowość. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. uchylił z dniem [...] czerwca 2017 r. własną decyzję z dnia [...] października 2015 r. o skierowaniu P. J. do Środowiskowego Domu Samopomocy w [...] i zwolnieniu go z odpłatności za pobyt w tej placówce. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że w toku wszczętego z urzędu postępowania ustalono, że P. J. został skreślony z listy uczestników placówki - Środowiskowego Domu Samopomocy w [...] z powodu rażącego naruszenia zasad regulaminu organizacyjnego, czyli zachowania agresywnego i naruszenia zasad bezpieczeństwa i współżycia społecznego. Z tego względu Starosta postanowił uchylić decyzję z dnia [...] października 2015 r. o skierowaniu do Środowiskowego Domu Samopomocy, wskazując na treść 163 kpa oraz art. 106 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. z 2016 r. Dz. U. poz. 930, ze zm.). Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, P. J. złożył odwołanie. W uzasadnieniu zarzucił organowi I instancji naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 6, 7, 8, 77 i art. 107 § 3 oraz naruszenie przepisów ustawy o pomocy społecznej, czyli art. 106 ust. 5 i art. 11 ust. 3. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie jej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2017 r. uchyliło decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. i orzekło co do istoty sprawy na podstawie art. 162 kpa, ze względu na ważny interes społeczny, o wygaśnięciu decyzji Starosty z dnia [...] października 2015 r. z uwagi na jej bezprzedmiotowość. Organ II instancji podkreślił, że odwołanie nie podlegało uwzględnieniu, ponieważ kwestionowana decyzja jest słuszna merytorycznie, a uchylenie jej i orzeczenie przez organ odwoławczy co do istoty sprawy miało miejsce jedynie dlatego, że Starosta powołał się na niewłaściwą podstawę prawną swej decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że P. J., legitymujący się wydanym 16 lutego 2015 r. orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, został ze względu na stan zdrowia i konieczność zaspokojenia niezbędnych potrzeb skierowany decyzją z dnia [...] października 2015 r. do Środowiskowego Domu Samopomocy na okres od 1 listopada 2015 r. do 31 października 2017 r. W placówce tej obowiązuje regulamin organizacyjny określający szczegółową organizację i tryb jej pracy, służący jak najlepszemu wypełnianiu zadań, dla których placówka została powołana. Punkt 4 tego regulaminu stanowi, że bezpośredni nadzór i kontrolę nad realizacją zadań Środowiskowego Domu Samopomocy sprawuje Starosta przy pomocy Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie. W Środowiskowym Domu Samopomocy obowiązuje regulamin uczestnika, z którego postanowieniami P. J. został zapoznany. Punkt 13 tego regulaminu stanowi, że niedopuszczalna jest agresja słowna ani czynna, zaś punkt 20 stanowi, że uczestnik, który w sposób rażący i powtarzający naruszy ustalone normy współżycia, porządek i dyscyplinę lub stanowi zagrożenie dla zdrowia psychofizycznego innych uczestników i pracowników Środowiskowego Domu Samopomocy, może zostać skreślony z listy uczestników. Jak wynika z akt sprawy P. J. czynną agresją skierowaną przeciwko osobie trzeciej naruszył nietykalność cielesną tej osoby, wskutek czego odniosła ona obrażenia, czym spowodował naruszenie postanowień regulaminu uczestnika. W wyniku tego P. J. został skreślony z listy uczestników. Przy czym w aktach sprawy znajdują się dokumenty opisujące powołane zdarzenie wywołane przez P. J. oraz informacja o zgłoszeniu faktu jego agresywnego zachowania w Komendzie Powiatowej Policji. Organ II instancji zauważył, że dokumenty te i informacja o skreśleniu P. J. z listy uczestników poskutkowały uchyleniem decyzji o skierowaniu do Środowiskowego Domu Samopomocy, gdyż decyzja ta stała się bezprzedmiotowa. Organ I instancji powołał jednak niewłaściwą podstawę prawną decyzji, tj. art. 163 kpa. Przepis ten można zastosować, gdy uchylenie decyzji przewidują przepisy szczególne, a żaden ze wskazanych w komparycji decyzji przepisów takiej możliwości nic przewidywał. Wobec czego, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, konieczne stało się dokonanie zmiany decyzji poprzez wskazanie innej podstawy prawnej przewidującej jej wygaszenie. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 162 § 1 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Natomiast art. 163 kpa pozwala uchylić decyzję. jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. J.. W jej uzasadnieniu zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 15 kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegające na wydaniu rozstrzygnięcia wykraczającego poza treść zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, co doprowadziło do rozpoznania przez organ drugiej instancji innej sprawy niż ta, która była przedmiotem postępowania przed organem pierwszej instancji, a co w konsekwencji powoduje, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, - art. 162 § 1 kpa w związku z art. 19 kpa, w związku z art. 112 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej poprzez wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Starosty z dnia [...] października 2015 r. po raz pierwszy dopiero przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podczas gdy organem właściwym do wydania decyzji z art. 162 § 1 kpa jest wyłącznie organ I instancji, czyli Starosta, w konsekwencji czego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, w związku z czym jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 kpa. W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości. W przypadku nieuznania zasadności powyższego zarzutu, skarżący z ostrożności procesowej zarzucił organowi II instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli: - art. 15 kpa poprzez brak powtórnego, merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji, polegający wyłącznie na odniesieniu się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, bez samodzielnego zbadania sprawy przy jednoczesnym potwierdzeniu, że organ pierwszej instancji nie miał obowiązku ustalenia przebiegu zdarzeń będących podstawą wydania decyzji, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, a co w konsekwencji doprowadziło do uznania zasadności podstaw wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, pomimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem obowiązku zgromadzenia materiału dowodowego oraz prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 kpa, poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, polegające na oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie o oświadczenie Dyrektor Środowiskowego Domu Samopomocy oraz zgłoszenia zajścia w Komendzie Powiatowej Policji z zaniechaniem przesłuchania świadków zdarzenia, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia przez organ drugiej instancji stanu faktycznego sprawy, - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 kpa poprzez nieprzytoczenie przez organ w uzasadnieniu poszczególnych dowodów i przyczyn, dla których organ dał im wiarę, oraz przyczyn, dla których odmówił wiarygodności twierdzeniom skarżącego co do stanu faktycznego sprawy, a także niewyjaśnienia przez organ pierwszej instancji, w czym upatruje bezprzedmiotowości decyzji Starosty z dnia [...] października 2015 r. oraz jakie elementy stanu faktycznego przemawiają w ocenie organu za wystąpieniem w sprawie interesu społecznego, w konsekwencji czego zaskarżona decyzja została wydana pomimo niespełnienia ustawowych przesłanek jej wydania, - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 162 § 1 pkt 1 kpa poprzez nieuzasadnione stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Starosty z dnia [...] października 2015 r. pomimo braku spełnienia przesłanek wydania decyzji, tj. braku zarówno bezprzedmiotowości decyzji oraz interesu społecznego, w konsekwencji czego zaskarżona decyzja została wydana pomimo niespełnienia ustawowych przesłanek do jej wydania. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2017 r. na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Artykuł 156 § 1 pkt 1 kpa stanowi natomiast, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Do naruszenia przepisów o właściwości dochodzi wówczas, gdy przepisy o właściwości zostały błędnie zastosowane i decyzja wydana jest przez inny organ niż organ właściwy. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działające w rozpatrywanej sprawie jako organ II instancji, wydając zaskarżoną decyzję, jej podstawą prawną (poza art. 138 § 1 pkt 2) uczyniło art. 162 § 1 pkt 1 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Oznacza to, że ustawodawca uznał, że organem właściwym do wydania decyzji w tym trybie jest organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji. W rozpatrywanej sprawie organem I instancji był niewątpliwie Starosta [...] i niewątpliwie tylko on był organem właściwym do ewentualnego wydania decyzji w trybie art. 162 kpa. Skoro zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji, czyli działając jako organ II instancji, wydało decyzję w trybie art. 162 kpa, to stwierdzić należy, że uczyniło to z naruszeniem swojej właściwości. Organ niewłaściwy nie jest natomiast prawnie legitymowany do rozstrzygania o prawach i obowiązkach stron. Przepisy o właściwości mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących, organ zaś z urzędu musi przestrzegać swojej właściwości. W orzecznictwie przyjmuje się, że przepisy normujące właściwość organów administracji mają charakter bezwzględnie obowiązujący i naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu aktu administracyjnego powoduje nieważność tego aktu bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 29 listopada 1999 r., sygn. akt V SA 955/99, LEX nr 49943, 20 sierpnia 1998 r., sygn. akt II SA 701/98, 3 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 207/98, 7 października 1982 r., sygn. akt II SA 1119/82, 12 lipca 1994 r., sygn. akt II SA 781/93). W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Oceniając, na podstawie art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawidłowość wydanej w rozpatrywanej sprawie przez Starostę decyzji pierwszoinstancyjnej, Sąd uznał, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Decyzja ta została bowiem wydana na podstawie art. 163 kpa oraz art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (obecnie t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1769, ze zm.). Przypomnieć w tym miejscu należy, że w art. 16 kpa uregulowano zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stanowi on, że wzruszenie decyzji ostatecznej może nastąpić wyłącznie w przypadkach określonych przepisami kpa lub przepisami ustaw szczególnych. Przepisy kpa przewidują możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej przez uchylenie lub zmianę takiej decyzji (art. 154 i art. 155), w trybie wznowienia (art. 145) lub poprzez stwierdzenie nieważności (art. 156), a także poprzez uchylenie decyzji na podstawie przepisów szczególnych (art. 163). Zgodnie z treścią art. 163 kpa organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w niniejszym rozdziale, o ile przewidują to przepisy szczególne. Przepis ten nie może być samodzielną podstawą do zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej uprawniającej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 1991 r., sygn. akt SA/Wr 371/91, OSP 1991, z. 11, poz. 268; OSP 1992, z. 2, poz. 29). Pełni on jedynie funkcję łącznika pomiędzy procesową instytucją "uchylenia decyzji" a materialnoprawną instytucją "cofnięcia uprawnienia", której następstwem jest również utrata bytu prawnego decyzji uprawniającej. Przepisy szczególne, do których odsyła art. 163 kpa mają charakter materialny, natomiast wskazany przepis stanowi procesową podstawę do zastosowania tych szczególnych regulacji zawartych w prawie materialnym administracyjnym. Prawidłowo zatem, co do zasady, organ I instancji przywołał wraz z art. 163 kpa przepis art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym organ zmienia lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody decyzję administracyjną w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody. Oznacza to, że stwierdzenie przez organ pobierania przez stronę świadczenia w sytuacji wystąpienia jednej z określonych w art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej przesłanek, stanowi podstawę zmiany lub uchylenia decyzji przyznającej świadczenie z pomocy społecznej. Jednakże w rozpatrywanej sprawie organ I instancji, odwołując się do art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, nie wykazał by wystąpiła jakakolwiek przesłanka zawarta w tym przepisie, warunkująca możliwość jego zastosowania. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji powołał się, jako uzasadnienie zastosowania tego przepisu, jedynie na fakt "dyscyplinarnego" skreślenia skarżącego, na podstawie obowiązującego regulaminu organizacyjnego Środowiskowego Domu Samopomocy, z listy uczestników tej placówki. Taka przesłanka nie mieści się natomiast w żadnej z wymienionych w art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że z uwagi na zawarte w art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej pojęcia "zmienia" i "uchyla", nie ulega wątpliwości, że wydane w jego trybie decyzje dotyczące zmiany bądź uchylenia decyzji przyznającej dane świadczenie z pomocy społecznej są decyzjami konstytutywnymi, a zatem działającymi od dnia uostatecznienia się decyzji. Tryb ten nie znajdzie zatem zastosowania do decyzji (lub jej części, jak w rozpatrywanej sprawie) już zrealizowanej, a więc takiej, której skutki zostały już skonsumowane. Dlatego też w rozpatrywanej sprawie, pomijając już wcześniej opisaną wadliwość decyzji organu I instancji, organ ten nie mógł uchylić decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. z datą wsteczną, czyli od dnia 29 czerwca 2017 r. Podkreślić należy, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, albo błędnej wykładni tych przepisów. W tej kategorii przyczyny uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie. Nadto mając na uwadze zasadę praworządności oraz zasadę zaufania obywatela do organów państwowych, należy także stwierdzić, że na organie administracyjnym spoczywa obowiązek dokładnego określenia podstawy prawnej decyzji. Szczególna zaś staranność w prawidłowości jej wyboru pod względem zgodności z całym porządkiem prawnym obowiązującym w Państwie winna cechować organ w sytuacji, gdy decyzja zmieniająca poprzednią pogarsza dotychczasową sytuację strony. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa wydał swoje rozstrzygnięcie, a wadliwość ta niewątpliwie mogła mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 sąd, stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Zgodnie natomiast z treścią art. 105 § kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Pojęcie bezprzedmiotowości decyzji należy wiązać z brakiem podmiotu lub przedmiotu stosunku prawnego. Brak podmiotu stosunku administracyjnoprawnego wystąpi np. w razie śmierci strony w zakresie uprawnień lub obowiązków o charakterze osobistym, które nie przechodzą na następców prawnych. O braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy można mówić, np. gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania czy też sprawa ma cywilny charakter. W rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości z przyczyn przedmiotowych. Jak bowiem wynika z akta sprawy, wszczęte z urzędu przez organ I instancji postępowanie administracyjne dotyczyło decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. o skierowaniu skarżącego do Środowiskowego Domu Samopomocy i zwolnieniu go z odpłatności za pobyt w tej placówce. Jak wynika z treści tej decyzji (pkt 3), była to decyzja czasowa, ponieważ kierowała ona skarżącego do Środowiskowego Domu Samopomocy na okres od dnia 1 listopada 2015 r. do dnia 31 października 2017 r. Oznacza to, że z ostatnim dniem określonego terminu decyzja ta wygasła i od dnia 1 listopada 2017 r. nie ma jej już w obiegu prawnym. Obecnie brak jest zatem przedmiotu, w stosunku do którego zostało wszczęte przez organ I instancji z urzędu postępowanie administracyjne. W tej sytuacji koniecznym było umorzenie wszczętego postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) orzekł jak w punkcie 1 sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 powołanej ustawy orzekł jak w punkcie 2 sentencji, a na podstawie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 105 kpa orzekł jak w punkcie 3 sentencji.