I SA/Wa 218/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. J. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej. Do skargi załączony został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie do art. 86 i art. 87 P.p.s.a., uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie zaś z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja SKO z dnia [...] czerwca 2017 r. skierowana do pełnomocnika skarżącej została doręczona w trybie art. 44 kpa. Przepis ten stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). W niniejszej sprawie przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została dwukrotnie awizowa (11 lipca 2017 r. – pierwsze awizo, 19 lipca 2017 – powtórne awizo), a następnie zwrócona do organu w dniu 26 lipca 2017 r. Doręczenie skarżącej zaskarżonej decyzji nastąpiło zatem, stosownie do art. 44 § 4 kpa, z upływem dnia 25 lipca 2015 r. i od tej właśnie daty rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, który upłynął w dniu 24 sierpnia 2017 r. Tymczasem z koperty, w której została wniesienia do sądu skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, wynika, że przesyłka została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 14 sierpnia 2017 r. Oznacza to, że skarga została wniesiona z zachowaniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, co czyni przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu niedopuszczalnym, stąd też wniosek należało odrzucić na podstawie art. art. 88 P.p.s.a.