I SA/Wa 2180/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: WSA Joanna Skiba WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant specjalista Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę. I. Stan faktyczny 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W. L. od decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego wnioskowanego na G. L. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. 2. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. podało, że W. L. zwróciła się z wnioskiem do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na syna G. L.. Organ pierwszej instancji odmówił zainteresowanej przyznania tego świadczenia, z uwagi na to, że syn W. L. w orzeczeniu o niepełnosprawności nie ma stwierdzonej konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. 3. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 z późn. zm.) zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Zdaniem organu z akt sprawy wynika, że orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] syn W. L. zaliczony został do osób niepełnosprawnych, jednak bez wskazania, iż występuje konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Z powyższego wynika jednoznacznie, zdaniem organu, iż wnioskodawczyni nie spełnia w tym zakresie wymogów określonych w art. 16 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. II. Zarzuty zawarte w skardze i stanowisko organu 1. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła W. L., twierdząc, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. 2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy W. z dnia [...] września 2011 r. odmawiającą przyznania W. L. zasiłku pielęgnacyjnego na syna G. L. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 3. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. Nr 139, poz. 992 z pózn. zm.), zgodnie z którym zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Z przepisu tego wynika, że dotyczy on osoby niepełnosprawnej, która wymaga zapewnienia opieki i pomocy innej osoby, w związku z jej niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Z art. 16 ust. 2 tej ustawy wynika zaś, że zasiłek pielęgnacyjny przysługuje:(1) niepełnosprawnemu dziecku, (2) osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, (3) osobie, która ukończyła 75 lat. 4. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w M. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] syn W. L. – G. L. mający 9 lat, zaliczony został do osób niepełnosprawnych, jednakże w orzeczeniu tym nie wskazano, iż występuje konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zestawiając stan faktyczny w sprawie z przytoczonymi wyżej przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych - art. 16 ust. 1 i 2, stwierdzić należy, iż małoletni G. L. mający lat 9 jest niepełnosprawnym dzieckiem, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, któremu zasiłek pielęgnacyjny przysługuje, jednakże ust. 1 art. 16 stanowi, że zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Oznacza to, że aby zasiłek pielęgnacyjny w oparciu o powyższe przepisy mógł zostać przyznany, muszą zostać spełnione obie przesłanki łącznie: niepełnosprawne dziecko (przesłanka spełniona) i niezdolność do samodzielnej egzystencji powodująca konieczność zapewnienia opieki i pomocy innej osoby. Przesłanka druga nie została spełniona, bowiem w orzeczeniu o niepełnosprawności małoletniego G. L. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie wskazano na konieczność zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji, o czym stanowi art. 16 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skoro zatem małoletni G. L. jest wprawdzie niepełnosprawnym dzieckiem, jednakże nie wymagającym konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji, słusznie zatem odmówiono przyznania zasiłku pielęgnacyjnego z uwagi na niespełnienia przesłanki z art. 16 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. 5. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa procesowego czy materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. W tej sytuacji skarga W. L. nie ma uzasadnionych podstaw. 6. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.