I SA/Wa 2181/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do uznania bezczynności organu postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z [...] lipca 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu ponaglenia D.B. na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie wydania decyzji administracyjnej za miesiąc luty 2021 r. – działając na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. - stwierdziło, że w okolicznościach sprawy nie znajduje podstaw do uznania, że organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności. Na powyższe postanowienie pismem z [...] sierpnia 2021 r. D.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o odrzucenie skargi podnosząc, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W przypadku nieodrzucenia skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy k.p.a. tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.) lub gdy przewiduje to przepis szczególny. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 37 § 6 k.p.a., zgodnie z którym organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone i zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Unormowanie to służy zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu sprawy, czyli wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia ponaglenia jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organami niższego stopnia. Analizowany przepis nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia zażalenia. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższe postanowienie ma charakter wpadkowy i nie przysługuje na nie zażalenie. Zaskarżone postanowienie nie mieści się zatem w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a więc nie podlega kontroli sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. Dlatego też skarga na to postanowienie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.