I SA/Wa 2189/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Boniecka – Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.P. - kuratora spadku po F.B. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2015 r. znak : [...] w przedmiocie przejścia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa postanawia : odmówić dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Wspólnotę Mieszkaniową budynku [...] w K. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła w dniu 10 grudnia 2015 r. (data stempla biura podawczego) skarga B.P. kuratora spadku po F.B. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2015 r. nr [...] uchylającą decyzję własną z [...] czerwca 2015 r. nr [...] w części dotyczącej oznaczenia nieruchomości podlegającej przejęciu na rzecz Skarbu Państwa i w tym zakresie stwierdzającej przejście na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], objętej księga wieczystą nr [...] (dawniej [...]), działka ewidencyjna nr [...], jednostka ewidencyjna: [...],[...], obręb nr [...]); oraz objętej księgą wieczystą nr [...] (dawnej [...]) stanowiącą działkę ewidencyjną numer [...], obreb [...], jednostka ewidencyjna [...], należącej niegdyś do E.B. oraz F.B., stanowiącej obecnie własność Gminy K. W dniu 11 kwietnia 2016 r. wpłynął do Sądu wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. o dopuszczenie do udziału w sprawie na prawach strony. Wspólnota wskazała, że za przedmiotową nieruchomość Rząd Polski na podstawie układu indemnizacyjnego w dniu 11 listopada 1954 r. wypłacił odszkodowanie spadkobiercom po A.B. – obywatelom brytyjskim E.B. i F.B. Podniosła, że ww. osoby podpisały dokumenty potwierdzające zrzeczenie się wszelkich praw do tej nieruchomości. W ocenie wnioskującej organ podjął słuszną decyzję i niczym nie jest uzasadnione jej kwestionowanie. Wspólnota dodała, że posiada wszelkie dokumenty potwierdzające, że decyzja wydana została z poszanowaniem wszystkich przepisów prawa i procedur administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przedmiotowy wniosek podlega rozpoznaniu na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej – ustawy, który stanowi, że udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Należy wskazać, że cytowany art. 33 § 2 nie może być interpretowany w oderwaniu od innych norm prawa regulujących kwestię interesu prawnego jako podstawy skutecznego prowadzenia postępowania w celu wzruszenia określonego aktu administracyjnego. Podstawową przesłanką uzasadniającą dopuszczenie wnioskodawcy do udziału w postępowaniu sądowym jest uznanie, że istnieje norma prawa materialnego, z której można wywieść jego interes prawny do uczestnictwa w tym postępowaniu. Należy zatem ustalić, czy wnioskodawcy przysługiwała legitymacja materialno-prawna w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, choć nie brał w nim udziału. Interes prawny strony powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego, której zastosowanie ma wpływ na sytuację wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest w szczególności realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Należy przy tym zaznaczyć, że od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na okoliczność, iż zaskarżonym rozstrzygnięciem organ stwierdził przejście na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]. Podstawą takiego stanowiska organu było przyznanie odszkodowania byłym właścicielom nieruchomości przez Komisję Odszkodowań Zagranicznych. Jako strony postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ zostali uznani E.B. oraz B.P.- kurator spadku po F.B., którzy przed II wojną światową byli właścicielami nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., obecnie stanowiącej własność Gminy K. Bezspornym w sprawie pozostaje zatem, że Wspólnota Mieszkaniowa budynku [...] w K. nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. W szczególności nie została doręczona jej zarówno zaskarżona decyzji, jak i decyzji organu I instancji. Rozpatrując wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej Sąd stwierdził, że Wspólnota nie wskazała żadnego przepisu materialnoprawnego, z którego wynikałby jej interes prawny do bycia uczestnikiem postępowania. Także analiza przepisów zastosowanych w niniejszej sprawie nie pozwala na stwierdzenie, że Wspólnota jest uczestnikiem postępowania. Wspólnota nie posiada bowiem tytułu prawnorzeczowego do przedmiotowej nieruchomości. Wynik toczącego się postępowania zainicjowanego skargą B.P. - kuratora spadku po F.B. nie dotyczy interesu prawnego wnioskodawczyni. W rezultacie nie została spełniona przesłanka uzasadniająca dopuszczenie Wspólnoty Mieszkaniowej do udziału w postępowaniu sądowym, w charakterze uczestnika postępowania. Sąd uznał, iż wnioskująca może mieć jedynie interes faktyczny, może być bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Stwierdzenie, iż wynik toczącego się postępowania sądowego nie dotyczy interesu prawnego Wspólnoty skutkuje odmową dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika. Z powyższych względów, na podstawie art. 33 § 2 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.